Sabah güneşi hastanenin camlarına vururken yeni bir gün başlamıştı Ahu için umut dolu bir gün olacaktı.
Alaz ise, telefonunu eline aldı ve gözlerini ovuşturdu. İlk düşündüğü şey Ahu’ydu. Parmakları hızlıca klavyede dolaştı.
Alaz; “Günaydın güzelim. Umarım bu sabah daha huzurlu uyanmışsındır. Seni çok seviyorum.”
Mesajını gönderdi ama cevap gelmedi yatağın içinde kıvranıp biraz daha beklemek istedi Ahu’dan hala cevap yoktu. Hafifçe kaşlarını çattı.
Alaz; “Kesin hala uyuyordur…” diye düşündü kendi kendine.
Oysa Ahu çoktan uyanmış, elinde taze çiçeklerle babasının yanına doğru yola koyulmuştu bile. Hastanenin koridorunda yürürken telefonu titredi. Ekrana Alaz’ın mesajı düşmüştü. Gözleri parladı, dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. Mesajı okudu ama bilerek cevap vermedi.
İçinden..
“
