YARALI KURT

7. Bölüm

Sabah evden çıkarken kapımdaki asılı araba anahtarımı alıp arabayla hastaneye geçtim, arabamın içine Bora’nın parfümü sinmişti. Kendine gel Adel, adamın sevgili var, derin bir nefes alıp acilden içeri girerken Hazal büyük bir heyecanla karşıladı beni.

“Günaydın güzeller güzel doktorum, başhekim 1 hafta sonraya köy okullarına gidileceğini haber vermemi istedi.” İşte bu iyi haberdi. Hazal’la sabah kahvelerimizi yudumlarken Emir geldi yanımıza, üçümüz sohbet ederken kafeteryanın kapısında Ceren’i görmeyi beklemiyordum. Bizi görünce el sallayıp yanımıza doğru gelmeye başladı. “Yine mi bu cadı ya? Sabaha kadar uyutmadı bizi.” Hazal sinirle Ceren’e bakıyordu.

“Günaydın.” Dedi Ceren neşeli sesiyle, yanıma gelip bana sarılırken gözleri Emir’in üzerindeydi. Bu kızı anlayamıyordum, sevgilisi olduğu halde hala nasıl böyle başka erkeklere bakabiliyordu?

“Canım bir sorun mu var?” Ceren yanımıza otururken kafasını iki yana sallayıp bana döndü.

“Dün öyle apar topar gidince merak ettim seni numaranı almayı unutuğum için kendim gelmek istedim. Ceren iyi bir kızdı sadece biraz şımarıktı.

“Sorun yok ufak bir pürüz çıkmış onu hallettim sadece.” Telefonunu uzatıp numaramı yazmam için bekledi, numaramı kaydedip telefonu ona geri verdim. Hazal ters ters bakıyordu hala Ceren’e.

“Aa siz karşı komşusunuz, burada mı çalışıyorsunuz sizde?” Hazal kısaca onayladı onu.

“Dersin yok mu bu saatte?” Omuz silkip saatine baktı.

“Daha iki saat boşluğum var.” Tam konuşacağım sırada cebimdeki acil hasta telefonu çalmaya başladı, Hazal’da benimle birlikte ayaklanırken Ceren’e baktım.

“Canım acil hasta gelmiş, eğer işin yoksa biraz bekle kahve içeriz.” Ceren beni onaylarken Emir’i ve onu masada bırakıp Hazal’la acile gittik hızlıca. Acilde ağlayan biraz yaşlı bir kadın ve arkasında korkutucu bakışlarıyla etrafa bakan birkaç adam bekliyordu. Hızlıca sedyede yatan hastanın yanına gittim, paremedik bilgilendirme yapıyordu.

“16 yaşında kız çocuğu, okula gideceği sırada camdan aşağı atlayarak intihar girişiminde bulunmuş. Bilinci kapalı. Yoldan geçenler haber vermiş 112’ye” Cebimdeki ışığı çıkararak göz reflekslerini kontrol ettim, iyi durumdaydı. Tam solumumunu kontrol edecekken bacak arasından sızan kana baktım, Hazal’la aynı anda birbirimize bakarken hızlıca karın bölgesini açtım. Bol ve kalın giyindiği için pek belli olmuyordu ama karnı şişti. Hızla anneye baktım, bu kız daha reşit bile değildi.

“Kemal bey, hasta yakınlarını acilden çıkarın.” Güvenlik bize doğru gelirken hasta yakınları itiraz ederek güvenlikten kurtulmaya çalışıyordu yanımdaki diğer hemşireye baktım. “Çocuk şubeye haber verilsin, kız hamile.” Hemşire hızla polisi ararken Hazal’a döndüm. “Emin olmak için kan tahlili yapın, ardından tomografiyi hazırlasınlar.” Hazal beni onaylarken hasta yakınları zorda olsa acilden çıkartılmıştı. Kızın intihar etmesinin altında büyük bir sebep vardı. Hastane polisi yanıma gelip bir sorun olup olmadığını sordu. “Kızın hamile olduğundan şüpheleniyorum, reşit bile değil. Ailenin bu işte bir parmağı olabilir yada öğrendiklerinde kıza zarar verebilirler.” Polis beni onaylarken Ceren’i acilin girişinde gördüm. Yanıma doğru geliyordu.

“Sanırım işiniz uzun doktor hanım, gitsem iyi olucak.” Mahcupça baktım Ceren’e ve hastanenin bahçesine kadar geçirdim onu. Tam vedalaşırken hastanın yakınlarından adam yanıma doğru gelip bana işaret parmağını doğrultarak konuşmaya başladı.

“Bana bak doktor, bizi kardeşimden uzaklaştırmaya hakkın yok senin!” Ceren’i arkama çekip adama baktım sinirle.

“Kız reşit değil, polis sizin ve kardeşinizin ifadesini aldıktan sonra istediğiniz kadar yaklaşabilirsiniz kardeşinize.” Duyduklarıyla siniri daha da artmıştı sanki. Adam iki katımdı.

“Ne polisi lan! Kız atladı işte camdan neyi sorguluyorsun” önlüğümün yakasından tutup sarstı beni, onu ittirip uzaklaştırmaya çalıştım ama gitmiyordu. “Getir lan kardeşimi başka hastaneye götüreceğim.” Hastane güvenliği araya girmeye çalışıyordu ama arkasındaki adam izin vermiyordu. Tam boğazıma yapışacakken çenesine sert bir yumruk atıp geriye doğru sendelettim, yakamı düzeltip adama baktım. Üzerime doğru gelecekken hastane polisi adamın kollarından tutup götürdü. Ceren korkuyla bana bakıyordu.

“Adel, iyi misin canım?” Ona dönüp iyi olup olmadığını kontrol ettim.

“İyiyim, sende iyisin değil mi?” Bana sıkıca sarılıp derin bir oh çekti, şımarıktı ama güzel bir kalbi vardı.

“Ben çok korktum, sana bir şey yapıcak diye.” Güldüm, uğraştığım insanları görse korkudan bir daha benimle görüşmezdi belkide.

“Sorun yok canım, alıştım artık.” Ceren’i biraz daha sakinleştirdikten sonra gönderdim onu, hastaneye girdiğimde Hazal koşarak geldi yanıma.

“Adel, haklıymışsın kız hamile.” Sıkıntılı bir nefes verip kızın bulunduğu odaya çıktık birlikte, tomogrofi ve mr sonuçlarını kontrol ettim. Bebek çok güçlüydü, annesini bırakmamıştı. Bu yaşta anne olucaktı bu çok korkunçtu. İç kanama yada herhangi bir beyin kanaması yoktu, sadece kırıkları vardı. Ortopedi doktoru kırıkları alçıya alacaktı, beyin sarsıntısı yaşamıştı. Kızın raporundan ismine baktım, çok güzel bir adı vardı. Yanına gidip serumunu kontrol ettim.

“Gazel’cim, beni duyabiliyor musun?” Kız korkuyla açtı gözlerini, yanağını okşayıp göz yaşlarını sildim. “Korkma birtanem, ailendeki herkesi gönderdim. Kapıda polisler var kimse sana zarar veremez, biraz konuşmak ister misin?” Hareket edemiyordu, sadece konuşup ağlayabiliyordu.

“Ben.. çok korktum.. istemiyordum o adamla evlenmeyi ama abim beni umursamadı. Ölmek istedim, kurtulmak istedim. İstemedim ben o adamla birlikte olmak, zorla..” gözlerim yanıyordu, daha fazla devam etmesini istemedim.

“Tamam birtanem, korkma sakın. Aklına getirme. Kimseye vermeyeceğim seni.” Bu topraklarda doğduğu için bu kaderi yaşamasına izin vermeyecektim. Hazal’a döndüm. “Ortapedi doktoruna haber verilsin, ayrıca kapıya polis göndersinler. İfade için uygun olduğunu bildir.” Hazal beni onaylarken odama doğru ilerledim, bakmam gereken hastalarım vardı. İşlerimi halledip tekrar gidecektim yanına, yaklaşık 2 saatin sonunda hastaları bitirmiş öğle arasına çıkmıştım. Gazel’i kontrol ettikten sonra Hazal’la çıktık odadan, birlikte yemekhaneye çıkacakken bana baktı.

“Bugün bezelye varmış yemekte, dışarıda mı yesek.” Hazal bezelyeden nefret ederdi, onu kıramazdım elbette.

“Sizi kırmak mümkün mü Hazal hemşire, hay hay tabi.” Birlikte hastaneden çıkıp yakınlardaki hamburgerciye gitmiştik, içeride çocuklar vardı. Sanırım okul çıkışı harçlıklarıyla hamburger yemeye gelmişlerdi, Hazal’la siparişlerimizi verirken kapı açıldı sertçe. Gazel’in abisi ve yanında birkaç adam ellerinde silahlarla içeri girerken hızlıca çocukları arkama çekip Hazal’a baktım. “Çocukları yukarı çıkar Hazal.” İçeridekiler çığlık atarak kaçarken karşımdaki adama bakıyordum, alayla güldüm. “Senin gibi şerefsizler anca o elindekine güvenir.” Adam sinirle silahın güvenliğini indirdi güldü.

“Fazla cesursun doktor, ama senin gibileri burada çok yaşatmazlar.” Bu toprakların töreleri vardı ve bizim gibiler burada pek sevilmezdi. Çünkü onlara aykırıydık, bu düzeni değiştirme tehlikesi oluşturuyorduk.

“Hiç sızlamadı mı canın? Kız kardeşin o senin, canın.. o daha kendi çocuk karnında bir çocuk taşıyor. Hiç dokunmuyor mu kanına?” Sinirle üzerime doğru gelip silahı tam şakağıma bastırdı.

“O beyninin etrafa saçılışını büyük bir zevkle izleyeceğim.” Tam tetiğe basıcakken birden camlar patladı ve üç el silah sesi yankılandı içeride. Karşımdaki adamlar acıyla yere yere yığılırken önümdeki adamın silah tutan eli paramparça olmuştu. Şaşkınca içeri giren Bora’ya bakıyordum, kaşları çatıktı her zamanki gibi. Karşı binanın çatısındaki Hasan abiye baktım, bana el sallayıp ayağa kalktı ve içeri girdi. O mesafeden isabet ettirmedi neredeyse imkansızdı. Yerde yatan adama baktım, acıyla ağlıyordu.

“Sana kahramanlık yapmaman konusunda ne söylemiştim?” Dedi düz bir sesle, öfkeyle baktım ona.

“Bu kanı bozuk şerefsiz kardeşini istemediği bir adamla zorla evlendiriyordu. Üstelik kızı hamile bırakan bir şerefsizle! Ne yapmamı bekliyordun!? Sessiz kalıp kaderine boyun eğmesine izin vermemi mi?” Adama olan sinirimi Bora’dan çıkarıyordum. Gözlerim dolarken elimin tersiyle sildim göz yaşlarımı ve adamın suratına sert bir tekme atıp burnunu kırdım. Bora hayranlıkla bana bakıyordu.

“Sakin ol doktor, sinirini benden değil ondan çıkarman gerekiyor.” Dalga geçiyordu benimle, çok zordu.. o kızın yaşadıklarını düşününce, sabahtan beri tuttuğum göz yaşlarımı serbest bırakmıştım. Sanırım sinirlerim boşalmıştı. Yanından geçip dışarı çıktım, hastaneye gidecektim. Karşıya geçecekken birden birisi beni kendisine doğru çekip göğsüne yasladı, ardından korna sesi yükselmişti. Bora’ya baktım buğulu gözlerimle, hayatımı kurtarmıştı yine. Yetişmeseydi araba çarpıcaktı, hala onun göğsüne yaslı bir şekilde bakıyordum gözlerine. “İyi misin?” Kafamı iki yana sallayıp ondan uzaklaştım, kokusu başımı döndürmüştü. Kaldırıma oturup göz yaşlarımı silmeye çalışıyordum ama biri bitmeden diğeri geliyordu. “Sakinleş, bugün her şey üst üste geldiği için sinirlerin boşaldı.” Uzattığı suyu alıp birkaç yudum içtim. Yanıma oturup yoldan geçenleri izlemeye başladı.

“İçerideki çocuklar iyi mi?” Gözlerini yoldan çekip bana baktı ve kafasıyla onayladı beni. “Kim haber verdi sana?” Derin bir nefes verip cebindeki peçeteyi bana uzattı.

“Ceren, sabah yaşadığınız olaydan sonra bana haber verdi hemen. Merak etme kız güvende.” Rahatlayarak derin bir nefes verdim, yavaşça ayağa kalkarken o da benimle ayaklandı.

“Teşekkür ederim.” Alayla kıvrıldı dudakları ve elindeki peçeteyle burnumu sildi.

“Bu aralar bana fazla teşekkür ediyorsun doktor.” Güldüm, gözleri gülüşüme kaydı bir an.

“Sana borçlandım desene.” Kafasını yana eğip sırıttı, ve hastaneyi gösterdi.

“Gün boyu polisler seni yakın takipte olucak, bir sorun olursa bana haber ver.” Kaşlarım çatıldı, bende numarası bile yoktu ki nasıl haber verecektim. Aklımı okumuş olmalı ki kabanımın ceketindeki telefonumu alıp numarasını girip kendisini çaldırdı ve telefonumu geri cebime koydu. “Şimdi gitmem gerek, dikkat et.” Ona el sallayıp hastaneye doğru ilerledim, son kez arkamı dönüp ona baktığımda hala beni izliyordu. Kendine gel Adel, adamın sevgilisi var. Derin bir nefes alıp hastaneye döndüm.