Dangerous Temptation

Kabanata 9.2

Caleb is moving at a fast pace, as are the enemies. Para silang mga hangin na nagsasalpukan sa ere na hindi ko maintindihan hanggang sa maging abo ang ilan sa kanila. Doon ko lang din napansin na wala na pala siyang hawak na baril at nadadagdagan ang mga kalaban na pumapasok sa loob ng mansyon. Kapag nasusugatan naman ang ilan sa kanila ay tila naghihilom agad ang mga ito. Habang ang mga tauhan namin ay hindi rin biro ang pinapakitang kakayahan sa pakikipaglaban. To my surprise, they’re always aiming at the heart of the enemy, which will lead them to turn into ash. Iba’t iba rin ang kagamitan nila sa pakikipaglaban.

Some are using guns, while others are holding a knife. Tila hindi naman sila nabibigla sa pagiging abo ng mga kalaban at sanay na sila sa pakikipaglaban sa mga ito.

Mariin kong ipinagdikit ang aking mga labi. Base sa nasasaksihan ko ay masasabi ko na hindi isang ordinaryong nilalang ang mga kalaban namin. Habang ang mga tauhan namin ay hindi rin basta-basta na mga bodyguard lang.

Biglang bumilis ang aking paghinga nang manakit ang sentido ko at unti-unting bumalik sa alaala ko ang mga nangyari kanina habang papunta kami sa university.

I balled my fist. One thing is for sure: Caleb is just like our enemies. He’s not a normal human being, either. Kaya pala kakaiba ang pakiramdam ko sa kanya noong una pa lang kaming magkita.

Hanggang sa mapansin ko na namumula na ang kanilang mga mata. Bigla namang natigilan si Caleb at napalingon sa direksyon ko. Nagsalubong ang kilay ko nang mapansin na sa bandang likuran ko siya mariing nakatingin.

Before I could even react, my eyes widened in horror when Caleb rushed to my side. Doon ko lang napansin ang kalaban na paatake sa ’kin na agad naman niyang dinukot ang puso.

Tila biglang bumagal ang mga pangyayari sa paligid habang pilit na inaalala ko ang mga kakaibang bagay na napansin at nakita ko nitong mga nakaraan pang araw.

Malamig na kamay

Namumula na mga mata

Mabilis na pagkilos

Malakas na pakiramdam

Mabilis na paghilom ng mga sugat

Pagiging abo kapag namatay

Napalunok ako nang sa pagharap sa ’kin ni Caleb ay napansin ko ang dalawang pangil na nakalabas sa kanyang bibig.

Nasa harap ko na ang mga ebidensya. Pero hindi pa rin ako makapaniwala.

Sunod-sunod ang pag-atake na ginagawa ng mga kalaban. Ngunit ni isa sa mga ’to ay hindi umuubra kay Caleb at sa mga tauhan namin.

Ang kaso lang ay masyado na silang dumarami. Bukod doon ay masyado silang maliksi kumilos.

Ito ba ang mga alagad ng kalaban ng organisasyon na kinabibilangan ni Papa?

“Pa! No!”

Ganoon na lang ang gulat ko nang pati si Papa ay nakisali na rin sa kanila. Lahat sila ay gumagawa ng paraan para walang makalapit sa ’kin ni isa sa mga nilalang na ito.

Pero natigilan na lang ako nang mapansin ang paraan niya ng pakikipaglaban. May sarili akong trainer noong mga panahon na nag-eensayo ako. Isa pa sa tuwing may kaguluhan ay madalas na ang mga tauhan lang namin ang pinagagalaw ni Papa. Kaya naman ay ngayon ko lang siya nakita na makipaglaban.

I never knew that he was actually this skilled. Especially when using a sword. Ni hindi rin siya nagpapahuli kung paliksihan din ng kilos ang pag-uusapan na para bang buong buhay na niya ginagawa ang bagay na ’yon kaya sanay na siya. Walang takot na iwinawasiwas niya ang hawak na espada at hindi ito nagmimintis na patamaan ang puso ng mga kalaban.

I held my breath. He’s even smiling, as if he enjoys what he’s doing. But he’s so focused that he wasn’t able to sense the enemies approaching from behind.

Without a second thought, I lifted the gun I’m holding and fired it twice. Agad na naging abo ang dalawa sa kanila.

Nang sa wakas ay tuluyan ng natapos ang kaguluhan ay nagkanya-kanya na ang mga tauhan namin sa paglilinis ng mga nagkalat na abo. Habang ang karamihan naman sa kanila ay nagtamo ng mga sugat lalo na ang mga nakipaglaban sa labas kanina. Ang isa pang bagay na ikinabigla ko ay ang ginagawang pagtulong ng mga katulong namin ngayon sa paggagamot sa kanila. Maging si Manang Gloria ay nandito rin.

Pero may iba rin na hindi sinuwerte na makaligtas sa panig namin.

Napakurap ako nang bigla akong lapitan ni Caleb. “Ayos ka lang ba? Hindi ka naman ba nasaktan?”

Mariin akong napatitig sa kanya.

“Who are you? What are you, really?” lakas loob kong tanong kahit pa alam ko naman na ang sagot. Hindi katulad noong una ay wala na akong nararamdaman na takot ngayon.

“Mabuti pa ay umakyat ka na muna sa kuwarto mo, Kylie. Mag-uusap tayo mamaya. Aayusin lang muna namin ang mga kalat dito at kailangan ko rin na ipaalam sa organisasyon ang nangyari,” sabat ni Papa na nakalapit na rin pala sa ’min.

Natawa ako at napailing. There’s no way that I’ll let them get away this time.

Akmang ilalapit naman ni Caleb ang mukha niya sa ’kin nang mabilis akong napahakbang paatras.

“What? Are you planning to erase my memory again?” I snapped at him.

Natigilan siya at ganoon din si Papa na marahas namang napasinghap.

“What do you mean?” walang emosyon niyang tanong.

I let out a humorous chuckle. “I already remember everything that happened, and I’m pretty sure that you did something, so I can forget.” Marahas akong napabuga ng hangin. “But I won’t allow you to do it again. Wala kang karapatan na tanggalan ako ng alaala ng walang pahintulot ko.”

“But you’re frightened. Kaya wala akong pinagsisisihan sa nangyari. Ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama ng mga panahon na ’yon,” paliwanag niya.

“Sige na at bumalik ka na muna sa kuwarto mo, Kylie. Alam kong marami ka pang tanong pero sasagutin ko naman ang lahat ng ’yan,” pagpupumilit pa niya.

Marahas akong napailing. “Hindi mo na kailangan pang sagutin ang naging unang tanong ko.”

Seryoso naman siyang napatitig sa ’kin habang umiigting ang kanyang panga. “And why is that?”

Taas noo ko siyang hinarap. “Because I already know what you are.”

Sa isang iglap ay nasa likuran ko na siya.

“Then say it. What am I? What are they?” His voice is so soothing that it made me want to close my eyes.

But I remained still. Hindi dapat ako maapektuhan ng presensya niya. Kahit pa pakiramdam ko ay nagsitayuan ang mga balahibo ko nang dahil sa init ng kanyang paghinga na tumama sa ’king balat. Si Papa naman ay tila pigil ang hininga habang pinaglilipat-lipat ang tingin sa ’ming dalawa.

Napalunok ako bago napakuyom ng kamao.

“Vampires.”