แค้นซ่อนรัก

​ INTRO ​ พรึ่บ! ดวงตากลมโตถูกฝ่ามือหนาปิดจนมืดสนิทจากทางด้านหลัง ริมฝีปากบางระบายยิ้มออกมาบางๆเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่เธอคุ้นเคยจากคนข้างหลัง มีเหรอเธอจะจำไม่ได้ว่าเจ้าของฝ่ามือนี้เป็นใคร "พี่ไฟ! เล่นอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ" "ว้า! ไม่สนุกเลยอ่ะ โดนอิงจับได้ตลอดเลย" เขาอุตส่าห์ย่องเบาเข้ามาไม่ให้หญิงสาวรู้ตัว แต่เธอกลับจำกลิ่นกายเขาได้ จบกัน... ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขากะจะแกล้งให้เธอตกใจก็ไม่สำเร็จเลยสักครั้ง "จะสวีทกันอีกนานไหมคะ มดขึ้นเต็มโต๊ะแล้วนะ" แพรทอง เพื่อนสาวของอิงกาญเอ่ยขึ้นขัดจังหวะการสบตาหวานเยิ้มของคู่รักที่น่าอิจฉา ไฟ หรือ อัคคี หนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะบริหาร เขาเลือกเรียนสาขาวิชาการจัดการธุรกิจสมัยใหม่ เรียกได้ว่าเรียนเพื่อเป็นผู้บริหารระดับสูงสืบทอดกิจการครอบครัวโดยตรงเลยก็ว่าได้ เขาเป็นขวัญใจสาวๆในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเป็นสาวๆคณะบริหารเองหรือคณะอื่นๆก็ตาม เขาน่ะฮอตสุดๆเลยล่ะ "กลับเลยไหม หรืออิงนั่งต่อสักพักก็ได้นะ" อัคคีนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวข้างๆแฟนสาว ยกขาขึ้นไขว่หาง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ในท่าสบายๆ ท่ามกลางสายตาและเสียงซุบซิบของสาวๆในร้านแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร "กลับเลยดีกว่าค่ะ" ไม่ใช่หึงหวงที่มีสาวๆหลายคนมองเขาอย่างสนอกสนใจ แต่เพราะอิงกาญจน์เห็นว่าได้เวลากลับแล้ว หากช้าอาจจะต้องติดแหงกอยู่บนถนนเป็นชั่วโมงๆเป็นแน่ "ขอบใจนะแพรที่อยู่เป็นเพื่อนอิงรอพี่" อัคคีหยิบกระเป๋าสะพายของแฟนสาวขึ้นมาถือ มืออีกข้างกุมมือเล็กนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายดึงให้เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้สีขาวในร้านเบเกอร์รี่หน้ามหาวิทยาลัย "ใครบอกว่าแพรอยู่เป็นเพื่อนยัยอิง ยัยอิงอยู่เป็นเพื่อนแพรต่างหาก" เพราะแพรทองเองก็รอคนมารับเหมือนกัน "แพรจะกลับพร้อมกันเลยไหม" อิงกาญจน์ลุกขึ้นพร้อมกับถามเพื่อนสาว "อิงกลับก่อนเลย ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่ชายแพรมารับ คงใกล้จะถึงแล้วล่ะ" พี่ชายที่แพรพูดถึงไม่ใช่พี่ชายเธอแท้ๆหรอกแต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ อิงกาญจน์ยิ้มให้เพื่อนแล้วพยักหน้า ก้อนจะหันไปจับกระชับแขนชายหนุ่มแล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมกัน อิงกาญจน์คบกับอัคคีได้ปีกว่าๆแล้ว และทางบ้านเธอก็รับรู้หรือจะพูดว่าแค่แม่เธอรับรู้ก็คงใช่ เพราะเธออยู่กับแม่สองคนพ่อเสียไปเมื่อหลายปีก่อน เธอไม่มีพี่น้องเป็นลูกคนเดียว ยังดีที่พ่อของเธอพอจะมีทรัพย์สินอยู่บ้างเธอกับแม่เลยอยู่ได้โดยไม่ลำบาก ส่วนทางบ้านของอัคคีเหรอ? ดูเหมือนว่าแม่ของอัคคีจะไม่ค่อยปลื้มเธอสักเท่าไหร่นัก ส่วนพ่อของเขาไม่มีปัญหา เรื่องคู่ครองท่านแล้วแต่ลูกๆ หมายถึงลูกรักใครก็รักด้วยทั้ง อัคคี กับ ธารา น้องสาวของเขา... "วันนี้อิงขอค้างที่หอนะคะ พรุ่งนี้มีสอบ" เมื่ออัคคีขับรถออกมาได้สักพัก อิงกาญจน์จึงเอ่ยขอเพราะเธอรู้ดีว่าอัคคีจะพาเธอไปไหน "มีสอบแล้วเกี่ยวอะไรกับการกลับไปนอนที่หอคะ" อัคคียังคงขับรถตรงไปตามทางที่ตั้งใจไว้แต่แรก น่นคือกลับคอนโดของเขาแทนที่จะไปส่งหญิงสาวกลับหอพัก "คืนนี้อิงต้องอ่านหนังสือนี่คะ" ด้วยรู้ตัวว่าถ้าหากมีเขาอยู่ด้วยแล้ว ความตั้งใจที่จะอ่านหนังสือของเธอคงต้องเป็นอันจบ "เดี๋ยวพี่ติวให้ตัวต่อตัวเลย รับรองสอบผ่านแน่ๆ" ว่าจบรอยยิ้มร้ายก็ผุดขึ้นตรงมุมปากหยักได้รูปของเขา โดยหารู้ไม่ว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของคนที่นี่งอยู่ข้างๆตลอด "ชิ!....อิงไม่เชื่อพี่ไฟหรอก ไม่ต้องมาเจ้าเล่ห์" อิงกาญจน์ว่าด้วยท่าทางกระเง้ากระงอด ยกมือขึ้นกอดอกสะบัดหน้ามองออกไปนอกรถ เอนหัวลงพิงกับเบาะนั่ง "พี่พูดจริงนะ เดี๋ยวพี่ติวให้" เมื่อเห็นอาการแง่งอนของแฟนสาว อัคคีจึงรีบบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงอิงกาญจน์จะเป็นผู้หญิงอ่อนหวานแต่ถ้าบทจะใจแข็งขึ้นมาก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน "....." ผ่านไปสักพักอิงกาญจน์ยังนั่งนิ่งเงียบ อัคคีไม่อยากรบเร้าเธอจึงขับรถต่อไปเงียบๆจนกระทั่งถึงคอนโด "อิง~...อิง ถึงแล้ว" อัคคีเอื้อมมือไปจับต้นแขนคนขี้เซาแล้วเขย่าเบาๆ ตอนแรกที่เห็นเธอเงียบไปเขาก็นึกไปต่างๆนาๆว่าเธออาจจะงอนที่เขาไม่ให้กลับไปค้างที่หอ แต่พอเขาขับรถเข้ามาจอดนิ่งสนิทและดับเครื่อง อิงกาญจน์ก็ยังคงนั่งนิ่ง เขาพึ่งรู้ว่าเธอไม่ได้งอน เธอแค่หลับ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมขยับเขยื้อนอัคคีจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อปลุกคนขี้เซา ไม่รู้ว่าอดหลับอดนอนมาหรือยังไงถึงได้หลับเป็นตายขนาดนี้ "นี่แน่ะ!" "โอ้ย!....นี่แกล้งหลับเหรอ ยัยตัวแสบ" อัคคีร้องโวยวายเมื่อถูกนิ้วเรียวเล็กของอิงกาญจน์บีบเข้าที่ปลายจมูก "ปล่อยนะ ไม่ปล่อยพี่จูบ" ไม่ว่าเปล่าแต่อัคคีโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าหวานในระยะประชิดจนปากแทบจะชนกันถ้าไม่ติดว่ามีมือของอิงกาญจน์กั้นอยู่ "ปะ...ปล่อยแล้วค่ะ" ถึงเธอจะปล่อยจมูกเขาให้เป็นอิสระแต่อัคคีก็ยังฉวยโอกาสหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ สูดดมความหอมละมุนจากพวงแก้มจนชุ่มปอดก่อนที่จะถอยออกห่างประตูเพื่อให้อิงกาญจน์ลงมาจากรถ จับมือเธอไว้แน่นดังเช่นทุกครั้งแล้วขึ้นห้องไปพร้อมกัน เมื่อทั้งสองคนเข้าห้องมา สิ่งแรกที่อิงกาญจน์จะต้องทำทุกครั้งคือเก็บรองเท้าที่อัคคีถอดทิ้งขว้างไว้ที่พื้นขึ้นวางบนชั้นให้เรียบร้อยโดยที่เจ้าของรองเท้าเดินหายเข้าไปในห้องนอนแล้ว อิงกาญจน์วางกระเป๋าสะพายไว้บนหลังตู้ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นรื้อหาของสดที่พอจะทำอาหารเย็นได้ออกมาวางไว้บนเค้าน์เตอร์ แต่พอหันกลับมาอีกทีก็พบว่าอัคคีมายืนกอดอกพิงตู้เย็นมองเธออยู่ โดยที่ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์ความหนั่นแน่นของกล้ามเนื้อเป็นมัดสวยตั้งแต่หน้าอกลงมาจนถึงซิกแพค ส่วนท่อนล่างยังคงสวมกางเกงไว้อยู่ อิงกาญจน์กระพริบตาปริบๆแล้วแกล้งเบอนหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่ออีกฝ่ายก้าวเท้ายาวๆเข้ามาใกล้กัน ครั้นจะถอยหนีกลับถูกท่อนแขนแข็งแรงกักกอดไว้ซะอีก "ทะ...ทำไมพี่ไฟไม่อาบน้ำคะ" อิงกาญจน์ทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นถามเขาเสียงใส "ก็ออกมาตามอิงไปถูหลังให้นี่ไง" *****************************************