“ใจแข็งจังเลยนะคะ ผ่านมาตั้งนานแล้วยังไม่ยอมคุยกับน้องอันนาผู้แสนดีอีก” น้ำเสียงค่อนคอดของหงส์หยกดังขึ้นหลังจากเข้ามาในห้อง
ถามว่าประชดไหมก็อาจจะใช่ เพราะตอนนี้ถึงรภีจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่พอคิดย้อนกลับไปในอดีตทีไรมันก็ยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับโกรธ
“เห้อ!...” รภีถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างหงส์หยกแล้วกอดเธอไว้
“ขอโทษที่ยังทำให้นึกถึงความทรงจำแย่ๆ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งความรู้สึกที่ฉันมีต่ออันนาและความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ” เปลี่ยนไปเพราะความจริงที่เขาได้รับรู้ เปลี่ยนไปเพราะมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องและควรจะเป็นนานแล้ว
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” หงส์หยกปฎิเสธออกมาราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรจริงๆ
“ถ้าเธอไม่สบายใจที่จะให้อันนามาที่นี่ฉันจะบอกแม่กับพี่ภาให้ เพราะฉันเองก็คิดว่าอันนามาที่นี่บ่อยมากเกินไปเหมือนกัน” ไม่ใช่เขาไม่อึดอัด เขารู้เจตนาที่อันนามาที่นี่ดีแม้
