Along With The Odds

Ibinaba ko ang aking maleta sa sahig ng airport atsaka itinaas ang suot kong salamin at pinagmasdan ang paligid. Matagal na ring panahon ang nakalipas ng nagsimula akong magtago sa katotohanan, at takbuhan ang lahat ng responsibilidad na naiwan sa ilalim ng pangangalaga ko simula ng mawala ang aking ina. For years, I let my heart being caged with pain and hatred for the people who I despise the most. Mga taong sumira sa pamilya ko at sa buong pagkatao ko. "Gayle! Wag ka sabing malikot baka makabasag ka!" inis kong sigaw sa kapatid kong kanina pang nakikipaghabulan sa mga maids. "Gayle, tama na pagod na kami kakahabol sayo eh! Ay nakung batang ito!" anang ng isang kasambahay. Bata pa lamang ako ay ipinaintindi na sa akin ng aking tatay ang kanyang pagkamuhi sa pagkakaroon ng babaeng anak bilang kanyang panganay. Hindi lingid sa kaalaman ko na inaasahan nya talaga kahit nung ipinagbubuntis pa ako na lalaki ang kanyang magiging anak sapagkat madami ang nakapagsasabi nito. Kaya naman labis ang pagkadismaya ng aking ama nung ako'y maipanganak. Ang aking ama ay ang heneral ng hukbong sandatahan ng Pilipinas. Kaya naman laking tuwa niya sana kung naging lalaki ako upang sumunod sa yapak niyang pagsusundalo. Dahil doon, sa murang edad ay itinatak ko na sa isip ko na hindi ko bibiguin ang tatay ko at ipagpapatuloy ang kanyang nasimulan at susundan ang kanyang yapak na pagiging isang sundalo. "Reesha, hindi daw makakapunta ang iyong ama sa graduation mo sa high school sapagkat may meeting sila sa araw na iyon." ngumiti ako atsaka nagpasalamat sa kasambahay na nagbalita sa akin non. Isang araw na naman iyon ng aking kabataan na wala ang aking ama, abala sa trabahong parang kinalimutan na ang kanyang mga anak sa bahay. Sabagay, hindi ko naman siya masisisi. Maybe that's his way of forgetting the past, that painful tragedy. Sa lahat ng araw ng buhay ko'y bilang lang ang mga pagkakataon na umuuwi ang tatay ko upang makisalo sa aming pagkain, o kaya nama'y dumalo sa ilan sa mga importanteng araw ng buhay naming magkapatid. Most of those important happenings of my life, he's not present. For he have loved his job more than his daughters at home. "Mendez, Reesha A. With High Honors!" umakyat ako sa stage atsaka pinunasan ang ilang mga luhang lumalandas sa aking pisngi. I have always craved for my father's attention.  That is why I always did my best in everything I do hoping that he'll see my worth as part of his family, as his child, as his daughter. But it feels like whatever I do, the ice in his heart will never melt, 'cause I have killed my mother, and that's enough reason for my father to forget that I'm his daughter.