Ateş’ten
Urfaya düğüne gidecektik. Annem, “Boran’a haber ver, gelsin,” dedi. “Tamam,” dedim; çıktım yukarı, söylemeden geri indim. “Gelmiyormuş,” dedim. Arabalara geçtik, iki araba gittik. Masal, Asya, Ahmet, babaannem benimle geldi; diğerleri de Adar’la.
Yolu yarıladık, meğer Elif gelmek istememiş. Kuzuyu kurda emanet etmişler resmen. Hele benim kardeşimin etrafında dolansın… Ben onun dolanan taraflarını ona dolarım nasıl olsa.
Düğün bitti, konağa döndük. Boran, İstanbul’a gitmek için hazırlığını yapmış, bizi bekliyormuş. Gitsin gitsin, karımla baş başa kalamıyorum; onun yüzünden her yerden çıkıyor.
Boran:
“Ben de gitmek için sizi bekliyordum,” dedi. Hepimizle tek tek kucaklaştı. Geri dönecekti yine ama “Gidip de dönmemek var,” deyip hepimizle vedalaştı.
Puşt, o lafı kullanma diye k
