Nang mga oras na iyon, para akong bata na walang magawa habang pinagmamasdan siya mula sa malayo. Ang tangi ko na lang magawa ay magluksa rin para sa kaniya. Hindi ko batid kung ano na ang pinagdaanan nila pero ramdam ko ang kirot na nararamdaman ni Kuya Alet. If they’ve done so much, nakakapanghinayang.
Ang makita siyang lunod sa pighati ay iba ng usapan. Pagdating kay Ate Dahlia, ganoon siya kababaw, na kahit katiting lang na impormasyon na maririnig tungkol sa kaniya ay ikahihina na niya ito. But life goes on. May umaalis ngunit may dumarating din. It’s just a matter of time and healing. Lilipas din ang kabanatang ito gaya ng pagluksa ko noong nawala isa-isa ang mga mahal ko sa buhay.
Una, si Ate Ada. She died when I was eleven. She died of heart failure at hinihiling ko na sana hind
