chapter 9
1081 Words
Tahimik akong nakasubsob sa ibabaw ng mesa, katabi ng tasa ng kape na unti-unting lumalamig. Nakatingin lang ako roon, parang hinihintay na muling magliwanag ang screen. Hindi dahil gusto kong sagutin ang tawag, kundi dahil gusto kong masigurong may kontrol pa rin ako sa desisyong hindi ko ginawa.
“Okay ka lang? ” tanong ni Ethan, pinagmamasdan ako mula sa tapat.
Tumango ako. “Oo. Sanay na.”
Hindi ko alam kung bakit ko nasabi iyon. Siguro dahil totoo. O siguro dahil mas madali nang sabihin na sanay ka na kaysa amining may mga bagay na patuloy pa ring masakit kahit ilang beses mo nang tinakasan.
Hindi na siya nagtanong pa. Sa halip, ininom niya ang kape niya, saka tumingin sa paligid sa mga dingding na ako mismo ang pumili ng kulay, sa mga ilaw na ilang gabi kong pinag-isipan kung sapat na bang maliwanag, sa lugar na naging kanlungan ko nang unti-unti kong binubuo ang sarili ko muli.
“May kakaiba rito,” sabi niya matapos ang ilang sandali. “Parang… ligtas.”
Napangiti ako, bahagya. “Iyon ang gusto ko.”
“Hindi ‘yung sosyal. Hindi ‘yung mamahalin. Kundi ‘yung pakiramdam na pwede kang huminga.”
“Hindi lahat ng may pera ay marunong huminga,” sagot ko bago ko pa napigilan ang sarili ko.
Nagkatinginan kami. Hindi siya ngumiti, pero hindi rin siya nagulat. Parang tinanggap niya ang sinabi ko bilang isang simpleng katotohanan.
“Hindi rin lahat ng mukhang okay ay talagang okay,” sabi niya.
May katahimikang sumunod. Hindi mabigat. Hindi rin pilit. Isa iyong katahimikan na may puwang para sa pag-unawa kahit hindi na ipinaliwanag.
Maya-maya, tumayo na siya. “Hindi na kita istorbohin. Mukhang may mga dapat ka pang gawin.”
“Hindi ka istorbo,” sagot ko agad. Masyadong mabilis. Masyadong tapat.
Nagtaas siya ng kilay, amused. “Sige. Sa susunod ulit.”
“Sa susunod? ” ulit ko.
“Kung papayag ka.”
Saglit akong nag-isip. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil matagal na akong hindi pumapayag sa mga bagay na hindi ko kayang kontrolin.
“Pwede,” sagot ko sa huli. “Kung sakto.”
Ngumiti siya. Isang ngiting hindi nangangako, pero hindi rin umaatras.
Pagkaalis niya, bumalik ako sa opisina. Sinubukan kong magtrabaho, mag-check ng inventory, mag-approve ng orders, at magbasa ng emails, pero paulit-ulit na bumabalik ang isang pangalan sa isip ko.
Theo.
Parang multong ayaw umalis kahit matagal mo nang binuksan ang ilaw.
Hindi nagtagal, tumunog ulit ang cellphone ko. Isang mensahe.
Theo: Nasa bansa na ako. Kailangan nating mag-usap.
Pinikit ko ang mga mata ko.
Hindi pwede.
Ganyan pa rin siya. Palaging alam kung paano ipaalala sa akin kung sino ang may hawak ng kontrol. o kung sino ang akala niya ay may hawak pa rin.
Hindi ako agad nag-reply.
Sa halip, naglakad ako palabas ng opisina at tinignan ang restaurant. Ang mga taong kumakain. Tumatawa. Nag-uusap tungkol sa maliliit na bagay na mahalaga sa sandaling iyon.
Gusto kong manatili roon. Sa mundong hindi niya kayang pasukin basta-basta.
Pero alam kong darating ang oras.
At dumating nga iyon nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko.
Kinagabihan, pagdating ko sa mansion, may ilaw na sa loob.
Hindi ko agad binuksan ang pinto.
Nakatayo lang ako roon, hawak ang susi, habang pinakikinggan ang pintig ng sarili kong dibdib. Parang ilang taon ang lumipas mula noong huli kong naramdaman ang ganitong kaba, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng mga alaala.
Nang sa wakas ay pumasok ako, naroon siya.
Nakatayo sa gitna ng sala, parang hindi kailanman umalis. Parehong postura. Parehong presensya. Pero may kakaiba, parang may lamat na hindi ko agad matukoy.
“Victoria,” tawag niya, boses na pamilyar at nakakapagod.
“Theo,” sagot ko, walang emosyon.
Lumapit siya ng isang hakbang. Hindi ako umatras. Hindi rin ako lumapit.
“I tried calling you.”
“Alam ko.”
“Bakit hindi mo sinagot? ”
“Dahil hindi ako handa.”
Tumahimik siya. Kita ko ang pag-igting sa panga niya, isang reaksiyong kabisado ko noon. Noon, iyon ang hudyat na susubukan niyang kontrolin ang sitwasyon.
“Kanina pa ako nakabalik,” sabi niya. “Hindi mo ba naisip na dapat mo akong salubungin? ”
“Matagal na rin akong natutong hindi gawin ang mga ‘dapat’ kung kapalit ay ang sarili ko,” sagot ko.
Tumingin siya sa paligid. “Ganito na pala ngayon. Ikaw lang.”
“Oo"
"Hindi ka pwedeng magdesisyon mag-isa ng hindi mo sinasabi sa akin; bahay ko pa rin ito."
Doon ako natawa. Isang maikling tawa na walang saya.
“Yan ang problema, Theo. Akala mo hindi pwede.”
Lumapit siya muli. “Hindi ako bumalik para makipagtalo.”
“Hindi rin kita hinihintay.”
Tumigil siya sa harap ko. Malapit. Sobrang lapit na ramdam ko ang init ng katawan niya, ang pabango na minsan kong nagustuhan.
“May kasunduan tayo,” sabi niya, mababa ang boses.
“May buhay ako,” sagot ko, diretso ang tingin. “At hindi ka na kasama roon.”
Saglit siyang hindi nakapagsalita. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan makikita ko sa mukha niya.
“Bakit? Ano ba pinagmamalaki mo ngayon? ” tanong niya.
Hindi ko agad sinagot. Hindi dahil may kailangan akong itago, kundi dahil wala akong pakialam.
“Wag na natin pag-usapan pa, pagod ako at nais ko na mag pahinga,” sabi ko sa huli.
Ngumiti siya nang pilit. “Hindi ka nagbago.”
Umiling ako. “Hindi mo lang ako kilala ngayon.”
Tumalikod ako at umakyat sa hagdan. Hindi niya ako sinundan.
Sa kwarto ko, isinara ko ang pinto at huminga nang malalim.
Hindi ako nanginginig. Hindi ako umiiyak.
Pagod lang.
Pagod na sa mga laban na hindi ko kailangang ipaglaban.
Kinabukasan, nagising akong may mensahe mula kay Ethan.
Ethan: May bagong tinapay raw kayo ngayon. Totoo ba?
Napangiti ako.
Victoria: Oo. Mas masarap kung hindi ka late.
Ethan: On my way.
Hindi ko alam kung saan hahantong ang lahat.
Hindi ko alam kung anong gagawin ko kapag muling sumubok si Theo na bawiin ang isang bagay na akala niya ay kanya pa rin.
Pero alam kong may isang katotohanang malinaw na malinaw na sa akin ngayon.
Hindi na ako ang babaeng iiwan ang sarili para manatili ang iba.
At sa bawat umagang pinipili kong bumangon, pumasok sa restaurant, uminom ng kape, at huminga nang walang pahintulot.
Unti-unti kong binubuo ang isang buhay na hindi na kailangang hingin pabalik.
- Writer
