Hindi ako nakahinga agad.
Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko habang pinapanood ko silang dalawa sa labas, si Theo at ang babaeng walang pag-aalinlangang hinalikan niya sa mismong harap ng bahay na tinitirhan naming mag-asawa sa papel.
Ang bahay na ito.
Ang kasal na ito.
Ang buhay na ito.
Lahat ay isang malaking kasinungalingan.
Napaatras ako mula sa bintana, nanginginig ang mga kamay. Hindi ko alam kung galit ba ang nangingibabaw o sakit. Marahil pareho. Marahil matagal na silang nagsasama at ngayon ko lang nalaman.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa ibaba. Ang mahinang halakhak ng babae. Ang boses ni Theo malalim, pamilyar, at masyadong malamig para sa isang lalaking may asawa.
Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama. Hindi ako umiiyak. Hindi pa. Parang ubos na ang luh
