Hindi ko namalayan kung gaano na ako katagal nakaupo sa buhangin.
Paulit-ulit na humahampas ang alon sa aking mga paa paurong-sulong, parang nagpapaalala na may mga bagay na kahit pilitin mong pigilan ay babalik at babalik. Ganoon din ang sakit. Ganoon din ang katotohanan.
Sa di kalayuan, tanaw ko ang ilaw ng resort. Mga bintanang maliwanag, mga taong nag-uusap, tumatawa, umiinom. Mga buhay na tila walang bitbit na bigat. Samantalang ako, parang bawat hakbang ko sa buhangin ay may kasamang tanong. Hanggang kailan?
“Hindi ka pa rin natutulog.”
Napalingon ako.
Si, Theo.
Nakatayo siya ilang hakbang malapit sa akin, nakapantalon at puting polo na bukas ang dalawang butones sa itaas. Mukha siyang bahagi ng lugar na maayos, kontrolado, at hindi kailanman apektado ng kaguluhan sa paligid.
