บทที่ 34 เบอร์หนึ่งในชีวิต
แม้เธอจะขอร้องตะวันให้ช่วยปิดเรื่องของเควินเป็นความลับจากสาวิตรี แต่ก็ไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นความลับไปได้อีกนานแค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเควินเอาแต่ทำตัวติดกับเธอจนเป็นที่น่าสังเกตแบบนี้
[คุณจารวี เข้ามาพบผมที่ห้องหน่อยครับ]
คนตัวเล็กได้แต่ตีหน้ายุ่งอย่างคาดโทษ หล่อนเพิ่งออกมาจากห้องเขายังไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มก็กดเรียกให้เข้าไปหาอีกแล้ว
โชคดีที่บริเวณนี้มีโต๊ะทำงานของเธอแค่คนเดียว เพราะโต๊ะของการะเกดก็ว่างด้วยเจ้าตัวลาคลอดไปเรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นพนักงานคนอื่นคงผิดสังเกตกันแย่
“ได้ค่ะท่านประธาน”
ในเวลางานแบบนี้มีแต่ต้องจำยอมไปหาตามคำสั่งเท่านั้น เมื่อไปถึงก็เคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดเข้าไป หากถามว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไรหรือไม่ เธอก็ตอบได้ทันทีเลยว่าไม่มี
หมับ!
“คิดถึงจังเลยครับ”
นั่นปะไร คิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าต้องเรียกมาด้วยเรื่องไร้สาระอย
