บทที่ 5.1 ลูกค้าคนแรกและคนสุดท้าย 1
716 Words
บทที่ 5.1 ลูกค้าคนแรกและคนสุดท้าย 1
จารวีตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายของอีกวัน สิ่งแรกที่หล่อนรู้สึกคืออาการปวดหัวจากการแฮงค์ด้วยดื่มเหล้ามากจนเกินไป หญิงสาวยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะเพราะรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย
ไปโดนรถสิบล้อชนมาหรืออย่างไรนะ ทำไมหัวถึงได้ปวดมากขนาดนี้ คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วเริ่มมองไปรอบ ๆ ในหัวกำลังประมวลถึงเรื่องราวทั้งหมด มันคลับคล้ายคลับคลาว่าจะจำได้แต่ก็ยังไม่มั่นใจนัก
“ตื่นแล้วเหรอ ผมนึกว่าคุณจะสลบจนถึงเย็นเสียอีก”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางขวามือของหล่อน เมื่อหันไปมองก็พบกับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทราคาแพงระยับ
ความทรงจำมากมายแล่นปราดเข้ามาในความคิด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องราวตอนที่เธอกลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทหลังจากกินเหล้าเข้าไปตามคำแนะนำของสาวิตรี
“คะ…คุณ!”
จารวีมองหน้าเขาด้วยความตกใจระคนเขินอาย ภาพที่เธอยั่วยวนเขายังชัดเจนอยู่ในความคิด หล่อนอยากจะเขกหัวตัวเองเหลือเกิน หลงคิดมาตลอดว่าเวลาเมาเธอจะหลับไม่รู้เรื่อง แต่ดูจากคราวนี้คงไม่ใช่อย่างที่คิด…
ให้ตายสิ อยากจะวาร์ปหายตัวไปเลยจริง ๆ
“อย่ามาเล่นมุกจำอะไรไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ เมื่อคืนเราสองคนสนุกกันแค่ไหน ผมอยากให้คุณจำมันให้ได้ทั้งหมด’’
ไม่พูดเปล่าเขายังลุกจากโซฟาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับจูบอย่างดูดดื่ม แม้จะตกใจไม่น้อย แต่หล่อนก็ไม่ได้ผลักเขาออก ซ้ำยังจูบตอบเพิ่มความเร่าร้อนให้มากยิ่งขึ้นไปอีก
“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจำไม่ได้”
“แปลว่าคุณจำทุกสัมผัสของผมได้ดีเลยสินะ”
จารวีไม่ยอมตอบ มันคงจะน่าอายเกินไปหากจะบอกความจริงกับชายหนุ่ม ว่าเธอยังคงจำได้ทุกอย่างและรู้สึกดีจนไม่อยากให้เรื่องระหว่างกันจบลงเพียงเท่านี้
แต่ในเมื่อเควินเป็นเพียงลูกค้า ความคิดนั้นของเธอคงไม่มีวันได้รับการตอบสนอง…
…เธอมาทำงานนะจารวี เพ้อฝันอะไรเนี่ย
จารวีสะบัดศีรษะพร้อมกะพริบตาไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่ไหลมาเพียงวูบ
“หมดหน้าที่ของฉันแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
หญิงสาวรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อจะเดินไปเอาเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับบ้าน ทว่ากลับถูกร่างสูงรั้งเอาไว้ด้วยการโอบกอดจากด้านหลัง
“ผมเป็นคนแรกของคุณใช่มั้ย”
คนถูกถามไม่ได้ตอบในทันที สายตาเหลือบมองไปเห็นรอยเลือดสีแดงสดบนเตียงนอน มันคงเป็นหลักฐานที่บ่งบอกว่าเธอได้สูญเสียพรหมจรรย์และความบริสุทธิ์ให้เขาไปเรียบร้อยแล้ว
“ใช่ค่ะ”
เธอตอบออกไปเสียงสั่น ศีรษะเล็กพยักหน้าให้ โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา ในความรู้สึกนึกคิดมันน่าละอายเกินไปจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้น…คุณจะว่าอะไรมั้ย หากผมจะขอเป็นคนเลี้ยงดูคุณ และหน้าที่ของคุณมีแค่คอยดูแลปรนนิบัติผมเท่านั้น ลูกค้าคนแรกและคนสุดท้ายของคุณจะต้องเป็นผม ผมรับรอง…ว่าคุณจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป”
เขาจับตัวหล่อนให้หันกลับมาสบตากัน ดวงตาเจ้าเสน่ห์แพรวพราวไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมในการล่อลวงหญิงสาวของเควิน จารวีไม่มีวันตามทัน
“เพราะอะไรหรือคะ”
“เพราะคุณสวย”
“...”
“เพราะผมติดใจคุณ”
“...”
“แล้วก็…เพราะผมคงต้องเสียดายมากแน่ ๆ ถ้ามีผู้ชายคนอื่นได้สัมผัสคุณเหมือนอย่างผม”
คำตอบอย่างตรงไปตรงมาของเควินทำเอาคนฟังถึงกับเขินจนหน้าแดง หญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะตอบรับข้อเสนอนี้ดีหรือไม่ ถึงแม้ว่าลึก ๆ เธอจะอยากตอบรับมันก็ตาม
- Writer
