บทที่ 22 ช่วงเวลาที่หยุดเดินของจารวี..
สามปีก่อน
หลังจากตัดสินใจดรอปเรียนมาได้หนึ่งปีแล้ว ก็รับจ๊อบพิเศษหาเงินเลี้ยงตัวเองไปเรื่อย ในที่สุดร้านอาหารที่จารวีทำงานพิเศษอยู่ก็ปิดตัวลง เธอจึงต้องหาสมัครงานที่ใหม่ ซึ่งในช่วงเวลาเศรษฐกิจแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตัวหล่อนเองอายุก็ปาเข้าไปยี่สิบสองแล้ว เรียนปริญญาก็ยังไม่จบ การจะหางานดี ๆ เงินเดือนสูง ๆ ทำนั้นจึงเป็นเรื่องยากมาก
“!!!”
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะกำลังยืนเบียดเสียดกับผู้คนอยู่บนรถเมล์ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน กลับมีมือปริศนามาลูบบั้นท้ายของเธอ
คนตัวเล็กยืนตัวสั่นด้วยความกลัว จะร้องก็ไม่กล้าเพราะอับอายหากต้องถูกใครรู้ว่าโดนลวนลาม แต่จะให้ยืนเฉย ๆ เป็นเป้านิ่งต่อไปก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ ทำไมชีวิตของหล่อนต้องบัดซบแบบนี้ด้วย นอกจากจะถูกผู้ชายที่รักทิ้งไปอย่างไม่ไยดีเมื่อปีก่อนแล้วยังต้องมาเจอกับคนโรคจิตในช่วงเวลาที่ชีวิต
