บทที่ 3.1 เหยื่อติดกับแล้ว 1
จารวีเข้ามานั่งในห้องและอยู่กับชายหนุ่มตามลำพัง แหงล่ะ คืนนี้มันคือการนัดมาทำเรื่องอย่างว่า ถ้าไม่อยู่กันแค่สองคนคงจะประหลาดเกินไป เธอนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนหุ่นยนต์ ด้วยไม่รู้ว่าควรจะเริ่มทำอะไรก่อนดี...
หรือควรรอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน..
“มาตรงเวลาดีนะ คุณไม่เคยรับงานแบบนี้มาก่อนใช่มั้ย”
หลังจากปิดประตูเรียบร้อยเขาก็เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ แล้วเริ่มชวนคุยอย่างเป็นกันเอง
บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าที่หญิงสาวคิดเอาไว้มาก ที่สำคัญกว่านั้น…ผู้ชายคนนี้ดูดีเกินกว่าจะมาใช้บริการไซด์ไลน์ได้ ระดับเขาทั้งหล่อทั้งรวยน่าจะมีผู้หญิงมาให้เลือกเป็นกระบุงไม่ใช่หรือ
“ใช่ค่ะ คุณเป็นลูกค้าคนแรกของฉัน”
จารวีพยายามปั้นหน้าให้เป็นธรรมชาติที่สุด ด้วยไม่อยากให้อีกฝ่ายอึดอัดเพราะความไม่เป็นมืออาชีพของเธอ ทั้งที่มันคือเรื่องจริง
“ผมเควิน หวัง นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
เขาแนะนำตัวพร้อมกับยิ้มพราวเสน่ห์ หญิงสาวรีบก้มหน้าหลบสายตานั้น มันดูราวกับว่าเขาจะมองเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“ฉันวีวี่ค่ะ”
“ใช้ชื่อในวงการสินะ”
เธอได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เอาจริง ๆ มันไม่ใช่ชื่อในวงการอะไรเลย แทบจะเป็นชื่อเล่นจริง ๆ ของเธออยู่แล้ว ด้วยชื่อเล่นของจารวีก็คือ ‘วี’ เพื่อนรักแค่เพิ่มวี่ตามหลังมาให้ก็เท่านั้น แต่ช่างเถอะให้เขาเข้าใจไปแบบนั้นก็ไม่ได้เสียหาย เพราะหลังจากคืนนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีก..
“อยากกินอะไรก่อนมั้ยครับ หรือว่าอยากจะดื่มอะไรก่อนดี”
“ดะ…ได้หรือคะ”
เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงมีความหวัง เธอยังจำคำแนะนำของสาวิตรีได้ อีกฝ่ายบอกให้ดื่มเหล้าเยอะ ๆ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง หญิงสาวจึงตั้งใจจะทำตามคำแนะนำนั้น เพราะตอนนี้ถ้าให้รับมือกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นทั้งที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน จารวีคงทำไม่ไหวแน่
“ได้สิ คุณหิวเหรอ”
“ฉันอยากดื่มเหล้าค่ะ ขอแบบแรง ๆ เลยนะคะ”
ดวงตาคมมีประกายความอึ้งฉายออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานโปรยเสน่ห์แบบที่ชอบทำ
“เข้าใจแล้ว เหล้าแรง ๆ สักขวดแล้วกัน’’
“ขอบคุณนะคะ”
เควินยกหูโทรศัพท์ของโรงแรมขึ้นมากดสั่งรูมเซอร์วิสให้ หญิงสาวกวาดตามองไปรอบห้อง นอกจากจะมีขนาดกว้างใหญ่ประหนึ่งสนามฟุตบอลแล้ว กำแพงด้านในของห้องนี้ยังทำจากกระจกทั้งหมด จนสามารถมองเห็นวิวที่ด้านนอกได้ รถยนต์บนทางด่วนด้านล่างดูเล็กราวกับมด
เมื่อสั่งทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็หันกลับมาหาเธออีกครั้งถึงพบว่าหญิงสาวกำลังตาวาวมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกอยู่ ร่างสูงมองสำรวจหล่อนไปทั่วจากบนลงล่างจากล่างกลับขึ้นไปข้างบน เควินพึงพอใจไม่น้อย..
ในรูปว่าสวยแล้ว ตัวจริงสวยกว่าเป็นไหน ๆ
“ลองลุกไปดูใกล้ ๆ สิ”
เขาแนะนำพร้อมชี้ไปยังกำแพงกระจก เมื่อได้รับอนุญาต เธอจึงลุกไปเกาะกำแพงดูวิวเบื้องล่าง แสงสีส้มของหลอดไฟยามค่ำคืนสวยงามกว่าที่คิดเมื่อดูจากบนนี้
เควินลุกตามมายืนสอดที่ด้านหลังของหล่อน สองมือยันไปกับกระจกราวกับต้องการจะล็อกตัวอีกฝ่ายไว้ใต้วงแขน แผงอกกว้างแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของหญิงสาวจนเธอสัมผัสได้ถึงความอุ่นของผิวกายนี้
“สวยจริง ๆ ด้วย”
“นั่นสินะคะ ฉันไม่เคยเห็นวิวแบบนี้มาก่อน คิดไม่ถึงเลยว่ากรุงเทพฯ จะสวยได้ขนาดนี้”
“ผมหมายถึงคุณ”
เรื่องปากหวานชายหนุ่มไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว ผู้หญิงทุกคนที่เขาหมายปองก็ไม่มีใครหลุดรอดมือไปได้ จารวีเริ่มทำตัวไม่ถูก นอกจากประหม่าแล้วยังมีความเขินอายแทรกเข้ามาเป็นระยะ ๆ
แค่ความหล่อของเขาก็ทำเอาใจเต้นระส่ำแล้ว ยังต้องมาเจอกับคารมคมคายแบบนี้อีก หญิงสาวบริสุทธิ์ทั้งกายและใจอย่างจารวีจะเอาอะไรมาตั้งรับ นอกจากเผลอไผลเพราะความรู้เท่าไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์
ชายหนุ่มมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวจากภาพที่สะท้อนอยู่ในกำแพงกระจกตรงหน้า เขารู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เหยื่อติดกับแล้ว เควินจึงค่อยๆ จับตัวของหล่อนให้หันกลับมา