TÖREDEN KAÇIŞ

Heja! Heja! Heja! "kaçacağını mı sanıyorsun?" ayaklarımın ağrısına ve batan taşlara inat daha hızlı ve daha öfkeli koşmaya başladım.ne olduğunu anlamıyordum bizden ne istiyorlardı, biz onlara ne yapmıştık.otogara vardığımızda elimizde olan parayla otobüs bileti alarak Mardin'e yolla çıktık. yollar karanlık , dünya kısa bir süreliğine sessizlik yemini etmiş gibiydi. derin bir nefes alarak omuzuma yaslanmış bir şekilde uyuya kalan Azadın başını öptüm. kalbim acıyordu sanki geride bıraktıklarım için çok pişman olacakmışım gibi... çıplak ayaklarımdan akan kanı bir bezle kapatığım an kısa bir inilti ağzımdan kaçtı. gözyaşlarım akmaya devam ederken otobüsteki diğer insanların acıyan bakışlarla bizi izliyorlardı şuan en son istiyeceğim şey o insanlara bakmak olurdu. ince hırkama daha çok sokularak çantanın içindeki hırkayı kardeşimin üzerine örtükten sonra içinden çıkardığım terlikleri giydim. bu soğuk kış ayazından ayağımdaki terlikle ve ince hırkamla iliklerime kadar üşüyordum halimizi düşünecek vaktim bile yoktu. kalp atışlarım hayla ağzımda atarken ikide bir camdan dışarı acaba geliyorlar mı diye bakıyordum. titriyen ellerimi ikisini ovuşturarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım. tek ümüdüm babamın gelip bizi bulmasıydı. çantayı göğsüme bastırarak her şeyin bir an önce son bulması için dua ettim. ağlamamak için duduaklarımı ısırırken gözlerimi sımsıkı kapatarak başımı koltuğa yaslayıp hıçkırıklarımı yuttum. ve her şeyin son bulması umudyla gözlerimi kapatırken diğer felaketlerinin olacağından habersiz bir şekilde Mardine yolla çıktık ben ve kardeşim. ........ soğuk sabah ayazında eseen rüzgarla birlikte daha fazla ince hırkama sarılıyordım. otobüsten indiğimiz gibi bir banka oturduk , çantanın içindeki zarfı titreyen ellerimle hızlı bir şekilde açmaya çalıştım. küçük kağıdın üzerine babamın kenid el yazısıyla yazdığı adrese baktım. VEDAT YILDIRIMI BUL VE BENİM KIZIM OLDUĞUNU SÖYLE.... " ARJİN YILDIRIM. " kağıdın içinde adres yazılı olduğunu düşünürken sadece bir isim yazıyordu sesli bir nefes vererek gökyüzüne baktım. " Allah'ım bu kadar çaresiz olacak kadar ben ne günah işledim." bulutlu gökyüzünü incelerken önümden geçen kadınların söyledikleri kalbimi paramparça etti. " boşanıp, babasının evine dönmüştür kesin." diğer kadın beni abaştan aşağı süzerek, " bunlarla şimdi hiç uğraşılmaz bu halde burada olduklarına göre başka bir şey var..." söyledikleri şeyleri yuttarak yanımda bana sokulmuş olan kardeşime baktım. kırmızı gözlerle beni izliyordu, " açmısın sana birşeyler alayım mı?" başını hafifiçe saladığında sapsarı saçlarını öptüğüm gibi ona simit almıştım. eline tutuşturduğum simitini yerken kara kara düşünmeye başladım elimde çom az olan bir miktar parayla ayakta kalmamız imkansızdı. ilk önce Vedat yıldırımı bulacaktım daha sonra babama ulaşıp eski hayatımıza dönemeyi planladım. elimdeki kağıdı sıkıca tutarak, o adamı bulmaya çalıştım..... yeni bölüm için yorum yapmayı unutmayın.....