มาแต่งงานกับฉันอีกครั้งได้ไหมคะ

3.หวาดกลัว

นี่คืองานบรรลุนิติภาวะที่ยิ่งใหญ่มากของจักรวรรดิ องค์หญิงเซซิเลียถูกกล่าวขานว่าเป็นเพชรยอดมงกุฎ ทุกสายตาของชนชั้นสูงต่างจับจ้องมองมาที่เธอ

ข้อเสนอมากมายถูกส่งไปที่องค์จักรพรรดิ ทว่าในความคิดขององค์จักรพรรดิข้อเสนอพวกนั้น มันยังไม่ดีพอที่จะทำให้เขายกเซซิเลียที่แสนล้ำค่าให้ใคร

เซซิเลียคือลูกสาวที่เขารักที่สุด เธอคือแก้วตาดวงใจ เด็กน้อยผู้นี้ถึงจะเป็นสตรีตัวเล็กๆแต่นางมีความพยายามมากทีเดียว ไม่มีสิ่งใดที่บุรุษทำได้แล้วเซซิเลียจะทำมันไม่ได้ นางคือความภาคภูมิใจขององค์จักรพรรดิเช่นเขาเป็นอย่างมากทีเดียว..

เสียงพูดคุยในห้องจัดเลี้ยงเงียบลงเมื่อสตรีในชุดสีน้ำเงินเดินลงมา เซซิเลียปั้นยิ้มที่แสนจะงดงามส่งให้ผู้คนในงาน และพ่อของเธอ

ใครจะไปเชื่อว่าจะได้เข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะถึงสองครั้ง มงกุฎสีทองถูกสวมลงมาบนศีรษะของเธอ พร้อมกับคำกล่าวอวยพรของคาดินันมาโกร เขาประสบความสำเร็จได้ขึ้นเป็นคาดินันตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบปลายๆ

และ..แน่นอนเขาคือตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับการทำธุรกิจด้วย ถึงเธอจะไม่อยากอยู่ในราชวงศ์แล้วแต่ชีวิตต่างก็ต้องกินต้องใช้ ผู้คนมากมาย ชาวบ้านและชนชั้นสูงบริจาคเงินจำนวนมหาศาลให้กับวิหาร เพราะศาสนาคือสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงอย่างเดียวของพวกเขา ชายผู้นี้มีทั้งอำนาจและเงินทอง..

"ขอให้องค์หญิง เคนเดน่า ริฮาน เซซิเลียนำพาราชวงศ์และจักรวรรดิให้ยิ่งใหญ่.."

"แค่อวยพรให้ข้ามีความสุข และ..ร่ำรวยมากๆก็พอค่ะ"

คาดินันมาโกลเลิกคิ้ว ก่อนที่เขาส่งส่งยิ้มจางๆให้เธอ

"เรากำลังเป็นจุดรวมของสายตาในตอนนี้ หากองค์หญิงปรารถนาที่จะเป็นสตรีที่ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ กระหม่อมคิดว่ากระหม่อมพอจะมีทาง.."

"พอดีเลย ข้าคิดว่าจะไปที่วิหารในอีกสองวันข้างหน้าอยู่พอดี คำกล่าวของท่านทำให้ข้าตั้งตาคอยแล้วล่ะสิ!"

มีคำกล่าวถึงความเจ้าชู้ของคาดินันมาโกร ว่าเขานอนกับสตรีนับไม่ถ้วน..

เอาสิ.. ถ้าเขาคือไฟ เธอจะเป็นน้ำมันให้เขาเอง..

พิธีน่าเบื่อหน่ายจบลงที่เธอต้องเต้นรำกับเสด็จพ่อ ที่ต้องเป็นเสด็จพ่อนั่นก็เพราะว่าเธอยังไม่มีคนรัก..

"ลูกทำได้ดีมากเลย เซเลีย"

"ค่ะ ลูกทำได้ดีทุกอย่างอยู่แล้ว จริงสิ! ลูกคิดว่าลูกไม่อยากจะเรียนวิชาต่อสู้หรือว่าฟันดาบพวกนั้นอีกแล้วค่ะ ช่วงนี้เป็นหน้าร้อน ลูกไม่อยากให้แดดพวกนั้นมาแผดเผาผิวของลูก.."

เซซิเลียคิดว่าตัวเองอดทนได้ดีมาก ที่เธอไม่หลุดขำออกไปเมื่อเจอใบหน้าที่ตกใจของเสด็จพ่อ พอแล้วล่ะ ชีวิตที่เป็นความหวังของคนอื่นเธอไม่เอาอีกแล้ว

เธอคือเซซิเลีย และเธอเป็นอิสระ ต่อจากนี้เธอจะเลือกทางเดินด้วยตัวเอง...และไม่พลาดที่จะจิกกัดคนที่เป็นศัตรูของเธอด้วย..

โมเรย์เดินควงคู่มากับเซเวีย ที่จริงเขาทั้งสองก็เหมาะสมกันมากนะ คนหนึ่งมากแผนการ อีกคนเป็นจอมทรยศหักหลัง

หมอนั่นยังหันมามองเธอพร้อมกับส่งยิ้มที่แสนจะน่าสะอิดสะเอียนมาให้

"ลูกคิดว่าลูกอยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกค่ะ เซเวียมาแล้วด้วย ท่านพ่อเองก็ควรจะเต้นรำกับนางสักเพลงนะคะ"

เซซิเลียก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อกล่าวคำอำลาพ่อของเธอ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปด้านนอก เธอทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งในสวน พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

มือทั้งสองข้างสั่นเทา

ให้ตายเถอะ!! เธอกำลังหวาดกลัว

ถึงจะไม่แน่ใจแต่พอเห็นหน้าของโมเรย์แล้ว อยู่ๆหัวใจก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง โชคดีที่เธอพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นได้ทัน..

พอเห็นหน้าเขา ความเจ็บปวดที่หัวใจมันก็เกิดขึ้นมาราวกับว่าเขาเอามีดมาแทงเธออีกครั้ง!! เซซิเลียถอดรองเท้าออก เพราะเธอเจ็บปวดกับการใส่รองเท้าส้นสูงที่ไร้สาระนี่

เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้ พร้อมกับพยายามอย่างยิ่งที่จะเรียกสติตัวเองกลับมา

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

ราวกับว่าหัวใจของเซซิเลียมันหยุดเต้นไปแล้ว เพราะว่าเธอจำน้ำเสียงของชายผู้นี้ได้ดี น้ำเสียงแสนอ่อนโยนที่พร่ำบอกรักเธอทุกวันทุกคืน

ไฮโน..

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะโผกอดเขาเอาไว้แน่น!! ความรู้สึกผิดมากมายกำลังเกิดขึ้นในหัวใจของเธอ มือของเธอยังคงสั่นเทาซึ่งเธอไม่รู้ว่ามันสั่นเทาเพราะว่าอะไร เธอดีใจหรือว่าเธอยังคงหวาดกลัว

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาราวกับเม็ดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า เธอไม่สนใจว่าเขาจะคิดว่าเธอบ้าหรือว่าคิดว่าเธอเป็นอะไร

เธอขอเพียงได้โอบกอดเขาให้มากขึ้น.. อีกนิดก็พอ

ไฮโนหลับตาลงช้าๆ มือของเขาแข็งค้างอยู่บนอากาศเพราะไม่รู้ว่าจะโอบกอดหรือจะผลักไสเธอออกไปดี

ความรัก...คืออะไรเขาไม่แน่ใจ แต่ชีวิตชายชาตินักรบเช่นเขา ตายเพราะความรัก...

เขาตายเพราะรักเธอจนสุดหัวใจ ตายเพราะไร้ซึ่งความหวัง ในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งที่เขาทำคือการมาขอเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ เขามาที่นี่เพราะต้องการเห็นหน้าของเซซิเลีย สตรีที่เขารักสุดหัวใจ และสตรีที่ลงมือฆ่าเขา

พอเห็นว่าเธอยังอยู่ดีและมีความสุข ในใจก็พลันเจ็บปวดอีกครั้ง

เหตใดถึงมีเพียงเขาที่จดจำเรื่องราวของเราได้ ทำไมเธอถึงไม่คิดแบ่งความเจ็บปวดพวกนี้ไปเลย.. เหตุใดพระเจ้าถึงไม่ยุติธรรม!!

ความเจ็บในใจกลัดหนองออกมาเป็นความแค้นที่ยากจะลบเลือน เขาตั้งใจว่าจะไม่รักเธออีกแล้ว แต่เขาจะทำเช่นเดียวกันกับที่เธอทำกับเขา

แน่นอนว่าเขามิอาจจะทำใจวางยาพิษเธอได้ เขาจะทำให้เธอรักเขา รักเขาจนสุดหัวใจ แล้วเขาจะทิ้งเธอ...

หลังจากเซซิเลียคิดว่าเธอร้องไห้จนพอใจแล้วเธอก็จัดการเช็ดน้ำตาตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าไฮโนด้วยความรู้สึกผิดเพราะเธอทำให้เสื้อของเขาเปื้อนไปหมด..

"รู้สึกดีขึ้นรึยังครับ ใบหน้าของเลดี้ดูแย่มากทีเดียว"

นี่เขา..ไม่รู้งั้นเหรอ ไม่รู้ว่าเธอเป็นองค์หญิง!!

"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณท่านมากนะคะ ไม่ทราบว่าท่านชายชื่อว่า.."

"ไฮโนครับ เอเดเรี่ยน ไฮโน"

"ท่านดยุคงั้นเหรอคะ?..อ่าท่านดูหล่อเหลามากกว่าในข่าวลือนะคะ"

เขา..หล่อเหลาเสมอในสายตาของเธอ นี่มิใช่คำกล่าวลอยลมเพื่อเอาอกเอาใจเขา แต่มันคือคำกล่าวออกมาจากหัวใจของเธอ

"การถูกชมว่าตัวเองหล่อเหลาจากสตรีที่งดงามเช่นเลดี้ ทำให้ข้ารู้สึกอับอายอยู่บ้าง เลดี้มีนามว่าอะไรงั้นหรือครับ?"

"เซเลียค่ะ เคนเดน่า เซเลีย"

ใบหน้าของเขาดูตกใจกับคำกล่าวของเธอมากทีเดียว เซซิเลียมองหน้าของไฮโนด้วยความหลงใหล ที่จริงเธออยากทำมากกว่าการโอบกอดเขาด้วยซ้ำ เธออยากจะดึงใบหน้าของเขาลงมาจุมพิตสักครั้งให้หายคิดถึง

เธอกำลังโลภมากไปใช่ไหม