"Tapos na ang lahat, wala na kami ni Charles." Umiiyak na wika nito sa akin.
"Wag ka na umiyak; narito ako. Hindi kita pababayaan." Nakangiting wika ko dito.
Inakay ko ito papasok sa bahay at hinayaan ko ito na umiiyak ng umiyak.
Hanggang sa maubos ang kanyang luha.
"Ano ang ginagawa mo dito?" Tanong na wika nito sa akin habang pinapakalma nito ang kanyang sarili.
"Naramdaman ko na kaylangan mo ako kaya pinuntahan kita." Seryosong wika ko dito.
Agad ko siya kinabig palapit sa akin at isinandal ko siya sa aking dibdib.
"Sige lang, umiyak ka lang sa balikat ko hanggang sa mawalan ang lahat ng bigat ng dib-dib mo. Handa ako maging sandalan mo.
Hanggang sa mawala ang lahat ng sakit na nararamdaman mo." Seryosong wika ko dito na ikinatango naman nito sa akin.
Narinig ko ang malakas na
