PROLOGUE
294 Words
Pagmamahal? Dati wala sa isip ko yan... Tanging pagaaral lang inaatupad ko, maging mabuting anak sa magulang ko, tumulong sa kapwa ko at may pananampalataya sa diyos... Naging masaya ang buhay ko lalo na't kasama ko ang pamilya ko at kaibigan ko..
Pero hindi ko akalain na may isasaya pa ang buhay ko ng makilala ko siya... Nang dumating siya sa buhay ko ay pinaramdam niya sakin kung ano ba ang ibig sabihin ng pagmamahal...
Masaya pala... Akala ko simpleng saya lang ang pakiramdam ng magmahal pero iba pala... dahil ang pagmamahal pala ay para kang dinadala sa isang paraiso na kayo lamang dalawa, may saya na hindi mo maipaliwanag... Ang sarap pala sa pakiramdam na may nagmamahal sayo ng lubos, ang sarap palang magmahal.. Ang sarap rin sa pakiramdam kung paano tumibok ng malakas ang puso ko nang dahil sakaniya, ang sarap rin sa pakiramdam kapag binibigkas niya ang tatlong salitang iyon...
Alam kong napakabata ko pa para maramdaman iyon pero... Hindi ko mapigilan... Hindi ko mapigilan na mas lalo kong maramdaman ang pagmamahal.. kasama ng lalaking minamahal ko...
Pero sabi nga nila... Ang lubos na kasiyahan ay napapalitan rin ng lungkot at sakit... Akala ko puro saya at pagmamahal na lamang ang manyayari sa buhay naming dalawa pero hindi... hindi ko akalain na mangyayari pala ang hindi namin inaasahan... Na siyang magbibigay pagsubok saming dalawa... Ang susubok kung hanggang saan ba hahantong ang pagmamahalan namin... Kung hanggang saan namin ipaglalaban ang isat-isa...
Hindi pala sapat... Hindi pala sapat ang pagmamahal para maging saya... Kailangan rin pala na may maramdamang sakit para masubok kung gaano niyo ba kamahal ang isat-isa...
Sapat ba ang pagmamahal para tumibay kami sa isat isa o mas magandang kalimutan na lamang ang nararamdaman sa isat isa para hindi namin lalo masaktan ang isat-isa?...
***
- Writer
