Sarılıp vedalaştıktan sonra çıktım odadan.
Polikliniğin çıkışında bahçede beni her zaman beklemesine alışık olduğum Cemil Alp değil, Canan Saye vardı.
Anlamayarak yanına ilerlerken, "Saye?" diye seslendiğimde varlığımı fark edip bana döndü ve rüzgar yüzünden başında durmakta zorlanan siyah şalını düzeltip gülümsedi. "Hafsa, seni almaya geldim. Bugün abim yok, benimle idare edeceksin maalesef."
"Aşk olsun o nasıl laf öyle," deyip hemen koluna girdim. "Hadi gel şuradan bir otobüse atlayıp gidelim. O sırada ben de abini arayayım."
Elimi üzerimdeki kahverengi trençkotumun cebine atmıştım ki engel oldu. "Aramana gerek yok. Hastaneye gideceğiz, abim Can'ın yanında. Can her zamanki yılışıklığını konuşturup abimi bırakmamış. Benim dışarıda işim vardı dönüşte seni alıp öyle gelmemi söyledi. Biz
