Love Change Everything

CHAPTER 5: DEATH ANNIVERSARY

CHAPTER 5: Death Anniversary

Maxcell POV.

Every day that I liv in this world I feel like I can compare myself to a black rose. Full of darkness and sorrow silently. There is no light to be seen but every day my thought always saying why this pain couldn’t stop?

“Madam, dumating na po ang mga bulaklak na pinautos ninyo” simpleng sagot ni karen. Rinig ko ang kanyang pag – sabi habang nakikita ko sa aking peripheral ang kanyang pag-tayo habang hinihintay ang aking pagsugot pero walang sagot si Karen na natanggap mula sa akin.

Friday at 9 o’clock in the morning, but I felt exhausted. Nasa punto na naman ako ng aking sarili na siyang nasa isang kuwadradong silid nakakulong kasama ang kadiliman. Napabalik ako sa aking pagkatuliro ng marinig ko ang malakas na tunog ng telepono n nakalagay sa ibabaw ng Malaki kong mesa. I cleared my voice before I answered the call as I straightly seat with my own swivel chair.

“Hello” tanging sagot ko.

“Queen, everything is now ready, ikaw na lamang ang hinihintay” isang malamig na boses na aking natanggap mula sa kabilang telepono.

“Okay, just wait me there” sagot ko at agad pinatay ang telepono na aking hawak. I rotate the swivel chair with 90 degree. Lumabas ako ng opisina at hinanap si Karen kung saan ito.

“Pakitawag si Manong na aalis kami. Pakikuha narin ng gamit ko at pakipasok sa kotse pati ang bulaklak na ipinahanda ko” utos ko ng sabay. Aalis na sana ako ng makita ng aking mata ang bulaklak sa ilalim ng kanyang mesa. Seconds and Minutes past by as I stared the white roses and white lily that was arranged in a basket. Napaliro at Nawala na naman ako sa aking sarili ng hindi namamalayan.

“Madam, ayos lang po ba kayo?” tanong ni Karen na siyang napabalik ang aking mata sa kanya.

“Of course!” iwas kong sagot at tingin.

As I go out on Devilla Building minutes I waited before the car arrived. Bumaba ang aking driver galing driver seat at ito ay umikot papunta sa akin pagkatapos ay ibinuksan niya ako ng pintuan upang makapasok sa sasakyan. Nang makapasok ako at ang driver sa loob ng sasakyan ay pumasok ang katahimikan sa amin. Naputol lamang ito ng nagtanong ito sa akin kung saan ako ihahatid.

“At the memorial cemetery”

tanging tipid kong sagot at itinuon ang aking tingin sa labas ng sasakyan. If you are asking why my destination is on cemetery, it is because today was the sixteen years death anniversary of my parents. Ang araw na kinuha sakin lahat.

Hours passed by as we arrived on memorial cemetery. Nang makarating kami ay ipinarke nng driver ang kotse sa maayos na lugar. In the front of Acacia Tree where the leaves are falling on the ground. The combination of lavender and pink of petals on the branches of Acacia Tree that makes the tree more creative and beautiful. Napatingin ako sa puno ng ako ay makalabas ng kotse. Simoy ng hangin na biglang dumaan sa aking harapan. Napahinga ako ng malalim bago lumakad papunta sa lapida nila.

Inilagay ng driver ang mga bulaklak sa harap ng lapida sabay sindi ng kandila na siyang nakalagay sa mahabang baso na gawa sa krystal. Nakatitig lamang ako sa pangalan ng dalawang lapida kung saan dalawang pangalan na siyang nakaukit. Init sa mata na aking naramdaman. Lungkot na muling bumabalik at bumabalot sa buong katawan. Simoy ng hangin na siyang dumaan sa ikalawang pagkakataon na bigla lamang akong napapikit dahil sa lamig nitong kakaiba.

“Sinasabi ko na nga ba, pupunta Karin dito” isang babaeng tinig ang pumutol ng katahimikan ng buong paligid kaya napalingon ako ng biglaan ng akin itong marinig.

“Kapal naman ng pag-mumukha mo para pumunta dito” walang emosyon kong sagot sa kanya sabay iwas ng tingin.

“Here we come again, mag – aaway na naman ba tayo sa harap nila?”

“You know what? Wala akong panahon makipag – usap sa isang desperadang babae. Kung gusto mong dumalaw, dumalaw ka” sagot ko sabay alis sa kanyang harapan.

“I know until now, you're still mad at me. I will not force you if you will not forgive me because I deserve it too. But one thing that I want you to know, I regret what I did to you and to granny. Pinagsisihan ko ang lahat ng iyon noon hanggang ngayon” paliwanag niya sa akin.

Apoy ng kandila na siyang sumasayaw dahil sa hangin na nasa aming paligid. Matagal na tinignan ko siya sa mga mukha at mata pero hindi ako nagsalita o sumagot sa mahabang paliwanag niya. Pagkatapos ng tinginan namin sa isat – isa ay muli akong umiwas at umalis. Hindi na ako muling humarap sa kanya at ipinagpatuloy ko lang aking pag – lakad pabalik ng kotse.

“When the glass broke by pieces never expect that it will return to its original shape but it will be remarkable inside” - Cassi