แสนรัก

ตอนที่ 2 จับผิด

ตอนที่ 2 จับผิด

หญิงสาวรับรู้ถึงลมพายุในใจของชายหนุ่มที่กำลังก่อตัวขึ้นมา ทำให้วาดรักษ์รีบส่ายหน้าไปมา เธอเพิ่งกลับมาจะให้ทะเลาะกันแล้วเหรอ

"รักษ์แค่เหนื่อย ๆ ค่ะ คุณแสนอย่าใส่ใจเลย" น้ำเสียงไพเราะเอ่ยบอกชายหนุ่ม ก่อนจะหันไปอีกทางเมื่อป้าของเธอเดินออกมาจากในครัว

"รักษ์เป็นไงบ้าง สบายดีนะลูก" หญิงสาวลุกขึ้นไปหาผู้เป็นป้าก่อนจะยกมือไหว้พร้อมโอบกอดแน่น เธอคิดถึงหญิงเริ่มเข้าสู่วัยชราไม่น้อย

"สบายดีค่ะ คิดถึงป้าแก้วจังเลย" ท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมาสร้างความไม่พอใจให้ชายหนุ่มไม่น้อย ทีกับเขาไม่เคยเห็นท่าทีหญิงสาวทำแบบนี้กับตนสักที

หลังจากที่พูดคุยพร้อมรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หญิงสาวจะไปนอนที่เรือนแม่บ้านกับป้าตนอย่างที่เคยนอนมาตั้งแต่เด็ก แต่ทว่าพันแสนกับไม่ยอม เมื่อก่อนเขายอมเพราะเห็นว่าเธอยังเด็ก แต่นี้วาดรักษ์โตเป็นสาวแล้วการที่คู่หมั้นจะนอนค้างแรมบ้านเดียวกันก็คงไม่น่าเกลียดอะไร และมันก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มต้องการ ก่อนหน้าข้าวของเครื่องใช้บางส่วนของวาดรักษ์ถูกย้ายมาไว้ในห้องนอนของนายน้อยไร่ล้อมรักแล้ว

"รักษ์ไม่ได้เจอป้าแก้วนาน คืนนี้ให้รักษ์นอนกับป้าแก้วได้ไหมคะคุณแสน?"

"รักษ์กลัวอะไรพี่งั้นเหรอ? หรือรังเกียจพี่ ถึงพยายามอยู่ห่างพี่แบบนี้"

"ปะ เปล่านะคะ รักษ์ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับคุณแสนเสียหน่อย รักษ์แค่" ไม่ทันได้พูดจบชายหนุ่มก็คว้าตัวหญิงสาวมากอดไว้แน่น

"ไม่กลัว ไม่รังเกียจ ก็อย่าผลักไสพี่สิครับ รักษ์รู้ไหมว่าพี่รักรักษ์มากขนาดไหน รักจนอดทนรอวันแต่งงานของเราไม่ได้แล้ว" พูดจบชายหนุ่มก็ก้มหน้ามาหอมแก้มนวลเนียนฟอดใหญ่ การกระทำของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวถอยตัวหนีอย่างลืมตัวว่าไม่ควรแสดงแบบนี้ออก แววตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวอย่างแปลกใจ

"เอ่อ รักษ์ยังไม่ได้อาบน้ำ สกปรกจะแย่ งั้นรักษ์ขอตัวอาบน้ำก่อนนะคะ วันนี้ทั้งสอบ ทั้งเดินทางมาที่ไร่ เหนื่อยมากเลยค่ะ" ข้ออ้างที่หญิงสาวพยายามยกขึ้นมาชายหนุ่มรับรู้ได้ทันที แต่ก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ

"งั้นก็รีบอาบน้ำพักผ่อนเถอะ เด็กดี" เขายิ้มให้ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวทุยของวาดรักษ์อย่างอ่อนโยน

ทันทีที่หญิงสาวเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำสายตาของพันแสนก็แปรเปลี่ยนไปทันที ความเหินห่างที่หญิงสาวมีให้เขาไม่ว่าจะตอนไหนก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักครั้ง และดูเหมือนจะมากกว่าเดิมเสียอีก เห็นท่าทางแบบนี้ในใจของชายหนุ่มก็อดคิดไม่ได้ว่าระหว่างที่วาดรักษ์เรียนอยู่ในเมืองมีผู้ชายอื่นมาข้องเกี่ยวรึเปล่ากันนะ ถ้าไม่มีก็ดีไป แต่ถ้ามีจริง ๆ เขาก็คงไม่ปล่อยง่าย ๆ แน่ ของพันแสนยังไงก็ยังเป็นของพันแสน ไม่มีทางที่จะกลายเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น

หลังจากที่หญิงสาวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเธอก็รีบเอนตัวนอนทันที เพราะไม่อยากพูดคุยอะไรกับเจ้าของห้องอีก ตลอดเวลาที่ไปเรียนวาดรักษ์รู้สึกเกรงใจพันแสนไม่น้อยที่ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เธอ แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะรักเขาได้ หญิงสาวพยายามหางานทำเสริมโดยที่ชายหนุ่มไม่เคยรู้เลย ไม่ว่าจะงานร้านขนมที่ทำเฉพาะวันหยุดหรือการรับจ๊อบพิเศษไปชงเหล้ากับเพื่อนสนิทอย่างมาริตา วาดรักษ์เป็นเด็กขยัน ฉลาดในเรื่องเรียน เธอมักรับทำรายงานให้เพื่อนในห้องเพื่อหารายได้ ทุกครั้งที่พันแสนโอนเงินให้เธอ เธอจะแบ่งค่าใช้จ่ายไว้เก็บเล็กผสมน้อยประหยัดที่สุดเท่าที่จะทำได้ คอนโดที่พันแสนจ่ายค่าเช่า ไหนจะค่าเทอม ค่ากิน ค่าโน้นนี่นั้นเดือนเดือนหนึ่งมันก็เป็นเงินไม่น้อย อีกใจหญิงสาวก็รู้สึกผิดที่เหมือนยอมหมั้นหมายกับเขาก็เพียงความเห็นแก่ตัวตนเอง เพราะอยากเรียน อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นจึงตัดสินใจแบบนั้น ถ้าเธอเรียนจบได้งานทำเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ชายหนุ่มให้มา เธอจะคืนเขาจนหมดไม่เคยคิดจะรับของพันแสนมาฟรี ๆ

ความเงียบงันภายในห้องนอนทำให้คนตัวสูงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก มือหนาเอื้อมไปกอดร่างเล็กไว้แน่นก่อนจะดึงให้หญิงสาวหันหน้ามาตนพร้อมกับใช้แขนตนเป็นหมอนให้หญิงสาวหนุนแทน คนแกล้งหลับไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อยเมื่ออีกฝ่ายกระชับกอดไว้เริ่มแน่นมากกว่าเดิมจนเจ้าหล่อนหายใจแทบไม่ออก รอยยิ้มของคนตัวสูงเผยออกมาเขารู้ว่าเธอแกล้งหลับ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาหอมแก้มอีกฝ่ายฟอดใหญ่

"พี่รู้ว่ารักษ์ยังไม่หลับ!" ชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูหญิงสาว การกระทำของเขาทำเอาวาดรักษ์ขนลุกซู่แต่เธอก็ยังนอนหลับตานิ่ง

"ยังจะแกล้งหลับอีกหรือ? งั้นพี่จะลักหลับรักษ์จริง ๆ นะ!" ไม่พูดเปล่าพันแสนจูบหน้าผาก ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาจุมพิตที่ริมฝีปากอวบอิ่มของอีกฝ่าย ทันทีที่แตะลงวาดรักษ์ถึงกับสะดุ้งก่อนจะถอยหนี

"คุณแสนจะทำอะไรคะ?"

"ไหนว่าหลับไงหือ แกล้งหลับทำไมครับ?" ชายหนุ่มคว้าตัวหญิงสาวมากอดไว้อย่างเดิม ถึงร่างบางจะพยายามดันออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อคนตัวใหญ่ยังคงกอดรัดเธอเอาไว้

"รักษ์ ทำตัวไม่ถูกเลยแกล้งหลับ คุณแสนปล่อยรักษ์ก่อนนะคะ รักษ์อึดอัด"

"รักษ์ เราหมั้นหมายกันมาตั้งหลายปีแล้ว รักษ์อยากเรียนต่อพี่ก็ตามใจ ทำไมรักษ์ไม่ตามใจพี่บ้างล่ะครับ หือ?" แววตาปรารถนาของพันแสนมีหรือที่เธอจะไม่รู้ ถึงไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรัก แต่ก็ย่อมรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไร

"คุณแสน อย่าคะ!" เธอร้องห้ามเมื่ออีกฝ่ายเริ่มมือไม่อยู่สุข พยายามมาลูบไล้ตามเนื้อตัวของตน

"ให้พี่ไม่ได้หรือครับ?" เขารักเธอมากขนาดนี้วาดรักษ์ก็ยังคงใจแข็งกับเขา ไม่ให้เขาน้อยใจได้อย่างไรกัน

"ให้เวลารักษ์หน่อยนะคะ รักษ์ยังไม่พร้อม" หญิงสาวพูดออกมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าสวยมุ่ยหน้าลง

"รักษ์บอกให้พี่มั่นใจหน่อยว่ารักษ์แค่ไม่พร้อม ไม่ใช่ว่ารักษ์มีคนอื่นในใจแล้ว รักษ์คงไม่ได้นอกใจพี่ใช่ไหม!" น้ำเสียงของพันแสนในตอนนี้เริ่มแข็งขึ้นมา ทำเอาหญิงสาวทำตัวไม่ถูก เธอไม่เคยมีคนอื่นเสียหน่อย

"เปล่านะคะ รักษ์ไม่เคยมีใคร" เธอรีบบอกเพื่อให้ชายหนุ่มสบายใจ ถึงเธอไม่ได้มีความรู้สึกรักต่อผู้ชายตรงหน้าคนนี้ เธอก็ไม่เคยคิดทำอะไรลับหลังเขาแม้แต่น้อย สายตาจริงจังของหญิงสาวที่ส่งมายังชายหนุ่ม ทำเอาพันแสนทำหน้าเรียบนิ่งออกมา เขาเชื่อว่าเธอไม่โกหก แต่ทว่าเขาก็รับรู้ได้ว่าหญิงสาวไม่ได้รักเขาเช่นกัน

"ถ้าอยากให้พี่เชื่อ พรุ่งนี้รักษ์ไปจดทะเบียนสมรสกับพี่ได้ไหมครับ?" เขาต้องการผูกมัดเธอเอาไว้ข้างกาย ไม่รักวันนี้ สักวันวาดรักษ์ก็ต้องรักเขาแน่นอน แต่นี้สถานะของเขาและเธอก็แค่คู่หมั้นไม่ได้มีอะไรเป็นประกันว่าเธอจะอยู่กับเขาตลอดไป