แสนรัก

ตอนที่4 ขังใจ

ปัง! เสียงประตูรถถูกปิดลงทันทีที่มาถึงบ้านของพันแสน หญิงสาวเดินหนีเขาเพราะไม่อยากมาทะเลาะกับชายหนุ่มอีก พันแสนรีบลงจากรถก่อนจะคว้าเรียวแขนของหญิงสาวเอาไว้แน่น

"อย่ามาเดินหนีแบบนี้วาดรักษ์ ฉันไม่ชอบ!" พันแสนยังไงก็ยังเป็นพันแสนคนเดิมคนเดียวที่เธอเคยรู้จัก ถึงจะพยายามพูดจาแสนดีกับเธอ ตามใจเธอ แต่ด้วยนิสัยของชายหนุ่มแล้ว อารมณ์ร้อนยังไงก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"ให้คุณแสนใจเย็นลงกว่านี้ดีกว่าค่ะ เราค่อยคุยกัน แบบนี้ก็มีแต่ทะเลาะ รักษ์ไม่อยากมาทะเลาะกับสิ่งที่รักษ์ไม่ผิดหรอกนะคะ!"

"แน่ใจรึไงว่าไม่ผิด เธอผิดเต็ม ๆ เลยละวาดรักษ์ เธอผิดที่ส่งสายตาให้มัน ส่งยิ้มให้มัน นั้นล่ะความผิดของเธอ!" เหตุผลของชายหนุ่มทำให้คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

"คนไม่มีเหตุผล รักษ์ไม่อยากคุยกับคุณแสนแล้ว!" หญิงสาวสะบัดแขนก่อนจะเดินเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด เธอพยายามอดทนมาตลอด แต่ดูเหตุผลที่ชายหนุ่มชวนทะเลาะด้วยแล้วมันไร้สาระจริง ๆ

"รักษ์ เป็นอะไรไปฮะ ทะเลาะกันหรือ" ป้าแก้วได้ยินเสียงก็รีบออกมาดูก่อนจะถามหลานสาวตน ไม่ทันได้ตอบชายหนุ่มก็เดินเข้ามาก่อนจะกระชากเรียวแขนเจ้าหล่อนพร้อมลากเข้าห้องไป การกระทำของเขาไม่สนใจญาติคนเดียวของเธอเลยสักนิด อย่างน้อยควรให้เกียรติเธอบ้างไม่ใช่จะใช้อารมณ์อย่างเดียวแบบนี้

"คุณแสนปล่อยรักษ์นะ คุณทำแบบนี้เห็นรักษ์เป็นอะไรกันแน่ ป้ารักษ์ก็ยืนอยู่ตรงนั้นนะคะ"

"ผัวเมียจะคุยกันไม่เห็นต้องสนใจใคร!" ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจตนจนคนตัวเล็กลมออกหูไม่น้อย

"แต่รักษ์ไม่ใช่เมียคุณแสน! เป็นแค่คู่หมั้น ให้เกียรติรักษ์หน่อยไม่ได้รึไงคะ"

"มีเกียรติกับเขาด้วยรึไง อย่าลืมนะว่าเธอเป็นใคร เป็นแค่เด็กในไร่ที่ฉันพยายามยกย่องชูหน้าชูตาทำให้ใครต่างก็เคารพเธอในฐานะเมีย แต่ถ้าเธอยังทำตัวแบบนี้เมียก็คงไม่ได้เป็น แต่ฉันจะทำให้เธอเป็นอะไรที่แย่กว่านั้น นางบำเรอดีไหมมีค่าเฉพาะบนเตียง!"

เพี๊ยะ!

"คุณแสนมันจะมากไปแล้วนะ!" สิ่งที่พยายามอดทนอดกลั้นไว้พอได้ยินคำพูดไม่คิดของอีกฝ่ายฝ่ามือบางก็ยกตวัดเข้าใบหน้าหนาจนเกิดเสียงดังออกมา

"ฉันพูดอะไรผิดไปหรือวาดรักษ์ ฉันรู้นะว่าสำหรับเธอคิดอะไรอยู่ คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าเธอไม่เคยรักฉัน ฮะ ทำไมวะ ฉันดีกับเธอ เลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี รักเธอขนาดนี้มันไม่พอใช่ไหม เธอถึงไม่รับรู้ถึงความรักที่ฉันมีให้เธอ!" อารมณ์โมโหที่ชายหนุ่มพยายามเก็บเอาไว้มาวันนี้ระเบิดออกมาหมดแล้ว เขารู้ รู้อยู่แก่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยรักเขาเลยสักนิด แค่เพราะเงินที่เธอต้องการจากเขาเท่านั้นเอง ใบหน้าสวยจ้องมองชายหนุ่มนิ่ง เธอยอมรับว่าเขาพูดไม่ผิดเธอเห็นแก่ตัวสำหรับเรื่องนี้จริง

"ในเมื่อรู้แบบนี้แล้ว เราจะถอนหมั้นกันก็ได้นะคะ สินสอดที่คุณแสนให้มารักษ์ใช้แค่บางส่วนเพื่อการเรียนเท่านั้นและในแต่ละเดือนที่คุณแสนให้รักษ์มา รักษ์ทำบัญชีจดหนี้สินไว้ทั้งหมด รักษ์จะเอามาคืนคุณทุกบาททุกสตางค์" รอยยิ้มเย้ยหยันของชายหนุ่มเผยออกมา เธอไม่ปฏิเสธสักนิดแต่มาพูดให้เขาถอนหมั้นกับเธอแทน วาดรักษ์ไร้หัวใจกับเขาจริง ๆ

"เพราะอะไรเธอถึงไม่รักฉัน วาดรักษ์เพราะอะไร!"

"เพราะคุณแสนก็ไม่ได้รักรักษ์จริง ๆ เสียหน่อย คุณก็แค่อยากครอบครองรักษ์ก็เท่านั้น อยากเอาชนะผู้ชายคนอื่นที่อยากได้รักษ์ คุณอย่ามาพูดว่ารักรักษ์เลยค่ะ ก่อนหน้าที่คุณจะมาขอหมั้นกับรักษ์ คุณเคยไปพนันกับเพื่อนคุณไว้ยังไงคะ คิดว่ารักษ์ไม่รู้รึไง!"

"เรื่องแค่นั้นเองงั้นเหรอวาดรักษ์ที่ทำให้เธอไม่รักฉันเลย ใช่ ฉันยอมรับว่าเคยพนันเล่นกับเพื่อน แต่ตอนนี้หัวใจฉันก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ไม่เข้าใจรึไง!"

"เรื่องแค่นั้นเองงั้นเหรอวาดรักษ์ที่ทำให้เธอไม่รักฉันเลย ใช่ ฉันยอมรับว่าเคยพนันเล่นกับเพื่อน แต่ตอนนี้หัวใจฉันก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ไม่เข้าใจรึไง!" น้ำเสียงจริงจังของพันแสนทำให้หญิงสาวจ้องมองใบหน้าชายหนุ่มนิ่ง แต่ทว่าวาดรักษ์กลับเลือกที่จะไม่เชื่อในคำพูดของเขาเลยสักนิด

"รักษ์ไม่อยากมาทะเลาะกับคุณแสนอีก แค่เรื่องวิจัยรักษ์ก็เครียดพอแล้วไหนฝึกงานอีก รักษ์ขออยู่ที่นี่ไม่นานนะคะ รักษ์จะกลับไปอยู่คอนโด" เธอกำลังหนีปัญหาเขารับรู้ได้ทันที แต่ทว่าคำพูดของหญิงสาวกลับทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจขึ้นมามากกว่าเดิม

"ลาออกซะ ไม่ต้องเรียนถ้ามันยุ่งยากนัก!" น้ำเสียงเข้มดังออกมา หญิงสาวได้ยินถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ เขาจะให้เธอลาออกจากมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ คิดอะไรอยู่

"รักษ์ไม่ออก ทำไมคุณแสนไม่มีเหตุผลขนาดนี้คะ ถ้าลาออกเท่ากับว่าที่ผ่านมามันไม่มีค่าเลยสักนิด!"

"ฉันมีสิทธิ์ในเมื่อค่าเทอมฉันเป็นคนออก!"

"นี่คุณเอาอนาคตของรักษ์มาตัดสินง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือคะ โกรธเกลียดรักษ์ถึงทำแบบนี้กับรักษ์ได้ลงคอเลยงั้นเหรอคะคุณแสน!" น้ำตาของหญิงสาวเอ่อล้นออกมา ถึงเธอจะพยายามอดกลั้นมันมากขนาดไหนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็จุกในกลางอกไม่น้อย

"เธอไม่มีสิทธิ์มาโวยวาย รู้ไหมวาดรักษ์เพราะเธอไม่ได้เสียหายอะไรเลยแม้แต่น้อย เก่งนักไม่ใช่รึไงหาเงินมาคืนสิถ้าอยากเรียนต่อ!" เพราะความอยากเอาชนะทำให้ชายหนุ่มพูดจาออกมาไม่คิดโดยไม่สนเลยสักนิดว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร

"จะเอาแบบนี้ใช่ไหมคะ บีบรักษ์มากขนาดนี้เลยใช่ไหม คุณก็รู้ว่าเงินมากมายขนาดนั้นรักษ์จะหามาให้คุณตอนนี้คงเป็นเรื่องยาก!"

"ถ้าไม่มีเงิน ก็เอาตัวเองเข้าแลกสิ! ง่ายดีไม่ใช่เหรอ?" คนอย่างเขารักมากแค่ไหนก็ไม่เคยเห็นค่า มาวันนี้เขาไม่สนแล้วว่าเธอจะรักเขาหรือเปล่า มือบางปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมาอย่างฝืนไม่ได้ สุดท้ายพันแสนก็เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่รองรับกามตัณหาของตน

"ถ้ารักษ์จะขายตัว จงรู้ไว้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีวันเป็นคุณแน่นอน!" หญิงสาวกัดฟันแน่นพอพูดจบจะเดินออกมาจากห้องนอนของชายหนุ่ม แต่ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอสร้างรอยแผลกับใจของพันแสนมากแค่ไหน มือหนาคว้าเรียวแขนของอีกฝ่ายไม่ยอมให้เธอออกไปจากห้อง คนถูกกระชากไม่ทันตั้งตัวเซไปกระแทกกับอกแกร่งของอีกฝ่ายดังอึก

"ทำไมไม่ขายให้ฉัน จะไปขายให้ใคร ไอ้กรรึไง หรือผู้ชายคนไหนที่ฉันไม่เคยรู้ฮะ!"

"คุณแสน รักษ์เจ็บนะ!" เมื่อแรงที่บีบข้อมือเธอมากขึ้นตามอารมณ์โทสะของเจ้าของร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเหยเกของหญิงสาวจึงเผยออกมา

"เออ ก็ทำให้เจ็บ! ทำดีด้วยไม่ชอบใช่ไหมวาดรักษ์ อยากให้ร้ายใช่ไหม!"

"คุณแสน อื้อ!" ไม่ทันได้พูดอะไรต่อริมฝีปากหนาก็กระแทกจูบริมฝีปากอวบอิ่มจนได้ยินเสียงฟันกระทบดังออกมา หญิงสาวพยายามดิ้นขัดขืนแต่ทว่าก็ไม่เป็นผล เมื่อความชำนาญของชายหนุ่มตะปบจูบดูดดื่มกวาดหาน้ำหวานจากโพรงปากนุ่มของวาดรักษ์จนเจ้าตัวแทบทรุดลงกับพื้น เสียงหายใจเริ่มติดขัดหญิงสาวทุบตีเขาหลายต่อหลายทีเป็นการส่งสัญญาณว่าไม่ไหวแล้ว พันแสนไม่สนใจมอบจูบดูดวิญญาณของเธอต่อก่อนจะยอมถอยในที่สุด เมื่อเป็นอิสระหญิงสาวก็รีบหายใจเข้าปอดอย่างเหมือนคนจะขาดใจตายก็ไม่ปาน

"คนเลว! สุดท้ายคุณก็ไม่ต่างจากคนอื่นเลยสักนิด รักษ์เกลียดคุณ!" หญิงสาวหน้าดำหน้าแดงเพราะความโกรธ ชายหนุ่มลมออกหูอีกรอบคำว่าเกลียดที่เธอไม่เคยพูดออกมา พอได้ยินใบหน้าหล่อเหลาก็บึ้งตึงขึ้นมา ก่อนจะรวบร่างบางอรชรพร้อมดันเจ้าตัวไปที่เตียงก่อนจะขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว

"เกลียดฉันมากใช่ไหมฮะ! ดี คนเลวคนนี้แหละที่จะเป็นผัวเธอ!" สิ้นคำพูดของพันแสน ริมฝีปากหนาได้รูปของชายหนุ่มก็บดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวใต้ร่างอย่างรุนแรง สองมือกระชากเสื้อผ้าที่เจ้าหล่อนสวมใส่อยู่ก่อนจนขาดวิ่น

การกระทำของชายหนุ่มสร้างร่องรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ไปทั่วกายสาว ไม่ว่าเธอจะพยายามห้ามเขายังไง ด้วยอารมณ์โมโหทำให้พันแสนไม่ฟังอะไรเธอเลยสักนิด ในวินาทีคำพูดของหญิงสาวเอ่ยบอกสร้างความเจ็บปวดให้เขาไม่น้อย วาดรักษ์ดีดดิ้นไปมา แต่ทว่ายิ่งเธอต่อต้านร่างกายเธอก็ยิ่งเจ็บกับการสัมผัสของคนป่าเถื่อนบนกายเธอ เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาหยาดน้ำตาสีใสไหลออกมาอย่างน่าอดสู

"คุณแสนปล่อยรักษ์ไปเถอะนะคะ ฮึก ฮือ อย่าทำแบบนี้กับรักษ์เลย ฮื่อออ" นี่คงเป็นทางเดียวที่เธอคงทำได้คือการอ้อนวอนให้ชายหนุ่มปล่อยเธอไป แต่เปล่าเลยสักนิดยิ่งเธอห้ามเขายิ่งทำ

ในที่สุดร่างกายสวยสง่าน่ามองของวาดรักษ์ก็ถูกจับจ้องอย่างพออกพอใจที่ได้เห็นมัน เต้าคู่งามโชว์ต่อหน้าต่อตาจนคนตัวใหญ่ไม่อาจหักห้ามใจที่จะก้มลงไปเชยชิมรสมัน การกระทำของชายหนุ่มสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับคนไร้ประสบการณ์อย่างหญิงสาวได้อย่างดี ในตอนนี้ทั้งความกลัว ความรู้สึกเสียใจ และความเสียวซ่านมันผสมปนเปกันไปหมด จนร่างกายของวาดรักษ์เผลอไปกับทุกการสัมผัสของอีกฝ่าย

"อื้ม วาดรักษ์เธอสวยที่สุดเลยรู้ไหม" ความหอมหวานที่เขาได้เชยชมส่งผลต่อหัวใจชายหนุ่มไม่น้อย ถึงการกระทำของเขาจะดูเลวทรามต่ำช้า แต่เพื่อได้เธอมาครอบครองเขาก็จะทำ

สายตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวที่สะอื้นไห้ตัวโยกด้วยความรู้สึกผิดต่าง ๆ นานา หลังจากเสร็จสิ้นบทรักแสนร้อนแรงนั้นแล้ว วาดรักษ์ในสภาพเปลือยเปล่านอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มหนาพร้อมส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด พันแสนรู้ดีว่าความเอาแต่ใจของตนทำให้หญิงสาวเสียใจขนาดไหน ครั้งแรกของเธอกลับถูกเขาย่ำยีไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้เป็นใครเขาก็โกรธ

"รักษ์ครับ พี่ขอโทษนะครับ หยุดร้องไห้ได้แล้ว พี่รู้ว่าพี่ผิดทุกอย่าง พี่ทำเพราะพี่รักรักษ์มากจริง ๆ" คำพูดสวยหรูของชายหนุ่มไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีเลยสักนิด ทำเพราะรักงั้นเหรอ ถ้าเขารักเธอจริงคงไม่คิดจะย่ำยีเธอแบบนี้ แขนแกร่งโอบกอดร่างบางไว้แน่น เขายอมรับว่าก่อนหน้าที่จะหมั้นหมายกับหญิงสาว เขานั้นทำผิดกับเธอ แต่หลังจากที่เธอกลายมาเป็นคู่หมั้นเขาแล้ว คนอย่างพันแสนก็ไม่เคยแลมองใครในหัวใจของเขามีเพียงวาดรักษ์เท่านั้น

"รักษ์ครับ จะตบ จะตี จะด่าพี่ยังไงก็ได้ พี่ยอมแล้ว แต่ช่วยพูดกับพี่หน่อยได้ไหม ดูสิร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว!" เขาพยายามปลอบใจอีกฝ่าย แต่ทว่าหญิงสาวกับหันมาจ้องมองเขม็งเขาอย่างไม่พอใจ

"หึ! รักษ์มีสิทธิ์ทำแบบนั้นด้วยหรือคะ รักษ์มันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำที่คุณแสนพยายามเชิดหน้าชูตา แต่ไม่ว่าคุณแสนจะทำให้รักษ์คนนี้เปลี่ยนไปมากแค่ไหน ยังไงรักษ์มันก็แค่เด็กกำพร้าที่อยู่กับป้าแก้ว คนรับใช้ของไร่ล้อมรักเท่านั้น!"

"พี่ขอโทษครับ ตอนนี้รักเป็นเมียพี่ เป็นของๆ พี่ รักษ์สำคัญที่สุดสำหรับพี่นะครับ เราลืมเรื่องไม่ดีแล้วเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม พี่จะรอรักษ์เรียนจบกลับมาแล้วเราก็แต่งงานกันเหมือนเดิมดีไหมครับ"