Chapter 16
1043 Words
VALERIA SERRANO'S POV
“Ambush!” Riven’s voice snapped through the comms.
I spun, back pressing hard against the concrete wall as bullets tore through the space I’d occupied a second earlier.
Everything was too clean and organize. Na maging si Dae-hyun na magaling umobserba at si Maximilian na nakikita ang bawat sulok ng lugar ay hindi iyon napansin.
My eyes locked onto a figure rushing from the shadows and that was when I saw it.
The patch they're wearing...
NBI
My breath hitched for half a second.
“What the—” Rowan cursed. "How did they even know we're here!"
Sinusubukan kong maghanap ng magandang pwesto kung saan ay makakasagot ako sa mga bala nila. Pero sa t'wing susubukan kong gumalaw ay mas dumadami ang b*la na sasalubong sa akin.
"T*ngina!" pikon na pikon kung mura dahil hindi ako makaganti.
“Confirmed,” Maximilian cut in, voice suddenly tight. “Multiple NBI units, unmarked gear. This wasn’t random. They were waiting for you.”
Another round hit the wall inches from my head.
Reiji’s people... or at least his world, are finally crossing paths with mine.
Napangisi ako at biglang na-motivate. Mula sa aking kinaroroonan ay maingat akong gumalaw at agad na nagpap*tok ng b*ril at maya-maya lang ay natanaw ko ang isang agent na bumagsak sa sahig.
“Max,” I said sharply, “how many?”
Habang naghihintay ng sagot niya ay abala ako sa paglalagay ng magazine sa b*ril ko.
“Too many,” he replied. “And what was even worse?... their backup is coming. Black SUVs, no plates. Two minutes out. Maybe less.”
Leandro swore under his breath. “They’re boxing us in.”
“Then we cut through,” I said coldly.
More agents poured in from the side corridor, formation tight, trained. These weren’t corrupt street cops. These were professionals.
At sa tingin ko ay pinaghandaan nila nang husto ang ambush na 'to. Alam na alam nilang lahat kung saan ang mga blind spots na pwedeng pagtaguan ng kalaban.
Riven moved like a shadow beside me, taking one down with a clean neck shot.
Rowan laughed, too manic as he emptied a clip.
“Didn’t expect this kind of party," ani nito sa tabi ko.
“This isn’t funny,” Dae-hyun snapped. “They’re closing the distance between where we are, right now!"
Maximilian’s voice rose now, urgency bleeding through his usual calm.
“Finish it. Now. I’m seeing headlights. A lot of them. You do not want to be here when they arrive.”
Muli akong sumilip para sana tingnan kung iilan ang agent na nasa harapan, pero hindi ko alam kung bakit... basta natigilan ako nang sumalubong sa paningin ko ang pamilyar na pigura ni Reiji.
At bago ko pa man mapagtanto ang ginawa kong kiloy, ay naramdaman ko ang matinding sakit na naglakbay sa balikat ko.
That shot snapped me back.
"F*ck!" I snarled under my breath and returned fire, forcing them back.
“Valeria!” Max barked. “Focus!”
“I am,” I shot back, though my pulse said otherwise.
I moved forward, ruthless now, every shot calculated. No mercy. No pauses. I couldn’t afford to think about badges, about laws, about which side of the world I was standing on.
Kailangan naming makalabas sa ngayon.
“Path’s opening east!” Leandro shouted.
“Take it,” I ordered. “Riven, Rowan... cover!”
Explosions echoed behind us as we pushed through, gunfire chasing our shadows.
Maximilian’s voice was almost yelling now. “Thirty seconds! Val, you need to MOVE!”
Dahil sa sunod-sunod niyang sigaw ay mariin akong napapikit sa inis.
"I will let you yell at me, Maximilian... Pero ngayon lang, wala ng susunod!" sigaw ko pabalik sa kanya, at nang matanaw kong papalapit na ang mga agent sa direksyon ko ay agad akong tumalikod.
Ramdam ko pa rin ang matinding sakit sa balikat ko, dahil sa balang tumama sa akin. Pero hindi niyon matutumbasan ang inis na nararamdaman ko.
Sinong matutuwa sa ganito? who loves running away from the things she loves to do?!
"We have to leave for now!" Dae-hyun said, and as soon as he saw the wound in my arm.. he hurriedly went near me and covered it with some fabric.
"Are you okay?" tanong ni Riven, hindi ako sumagot at dumiretsyo lang sa kotse na ginamit ko kanina.
"Kaya mo pa bang magmaneh--"
"Hindi pa ako lampa, Maximilian! May sugat lang ang balikat ko, pero hindi ibig sabihin niyon ay wala na akong kwenta!" putol ko sa kanya at masama ang loob ng ipinaharurut ang sasakyan palayo.
Agad naman silang sumunod sa akin. At habang nagmamaneho ako ay sunod-sunod akong nagmura, mariin, malutong at galit na galit. Hindi kasi ako makapaniwala na natamaan ako ng b*ril sa gulat ko ng mahagip ko ang pigura ng lalaking iyon.
I don't know exactly what's gotten into my head and just reacted that way.
Mukha akong t*nga! At dahil sa nangyari ay kinailangan naming umatras, bagay na hindi ko kailanman ginawa. Dahil noon, kahit halos gumapang na ako sa pagod ah nagpapatuloy pa rin ako.
Natatapos ko sa parehong araw ang misyon na ipinapagaw sa akin kahit na ako lang mag-isa. Pwoe ngayon ay hindi ko magawa kahit na anim kaming ipinadala ng sovrano.
"Malaman ko lang kung sino ang traydor na nagbigay alam sa mga p*nyetang agent na iyon ay babalatan ko ng buhay." sa isipan ko.
At makalipas ang ilang oras ay nakarating na kami sa safehouse. Dali-dali akong bumaba ng kotse at pabatong isinara ang pinto.
"Anong nangyari?!" bungad sa akin ni Draxler, pero hindi ko siya pinagtuonan ng pansin.
Sa likuran niya ay lumabas din ang iba pa naming kasama sa grupo, pero ni isa sa kanila ay wala akong tiningnan. Dire-diretsyo lang ako sa kwarto ko at halos masira ang pintuan ng malakas ko iyong isinara.
"F*ck this life! why did I reacted that way?!" sunod-sunod kong bulong sa kawalan, inaabot ang first aid kit upang gamitin ang sarili.
Pagkatapos kong gawin ito ay babalik ulit ako... and I'll make sure to get rid of them...
Lahat ng makikita at maabutan ko sa lugar na iyon ay uubusin ko. Wala akong ititira kahit na isa.
TO BE CONTINUED
- Writer
