Chapter 17
1311 Words
THIRD PERSON’S POINT OF VIEW
Matapos ang matinding ingay ng palitan ng b*la... ang kaninang maingay na abandonadong lugar ay naging tahimik.
The smoke from earlier gunfire had long thinned, leaving behind the metallic scent of blood, oil, and burnt gunpowder clinging stubbornly to the air. Floodlights hummed overhead, casting pale cones of light across concrete stained dark from the night before.
Ngunit sa iba't-ibang sulok ng lugar ay nakapwesto ang sampung naiwang agent upang bantayan ang buong lugar.
They were positioned strategically.. two on the east tower, two sweeping the perimeter, three inside the structure, and the rest near the lower access points.
Nanatili sila sa lugar dahil sa utos ng kaninang superior. Kutob nito na maaaring bumalik ang grupo na nakatakas, at silang sampo ang nag-presinta na magpaiwan.
Still, hours had passed.
One agent leaned against a container, helmet loosened, rifle hanging low. Another checked his watch, exhaling slowly.
"Ayos ka lang?" nag-aalalang tanong ng isang agent ng mapansin niya ang kasama niya.
Kahit pagod at tumango lang ito at pinilit ang sariling tumawa.
“No ones here,” one muttered through the comms. “Feels like they vanished.”
“They won’t,” another replied. “People like that always return to clean their mess.”
At mula sa hindi kalayuan ang gumagalaw ang isang anino upang pasukin ang lugar. Pero ni isa sa kanila ay walang nakapansin sa kanya.
Valeria moved without urgency.
She stepped over a broken shell casing, boots silent against the concrete. Her jacket was different now, dark, stripped of identifiers.
At sa balikat niya ay may nakabalot ma benda, pero hindi niyon napigilan ang patuloy na pag-agos ng dugo patungo sa lupa. Pero parang wala lang iyon sa kanya at tuloy-tuloy sa pagkilos.
Her eyes scanned the area with surgical precision, memorizing positions, distances and even the blind spots. The ten agents were disciplined, but tired.
Overconfident. They believed the danger had passed with daylight. And she took advantage of the situation.
She reached up and touched the comm in her ear and threw it away.
She had come alone. She didn't let anyone know about her plan, even Maximilian. Kahit sino sa mga kasamahan niya ay wala siyang pinagsabihin, dahil gusto niyang ring malaman kung sino ang trumaydor sa kanila.
Ilang sandali pa ay nahanap niya ang magandang pwesto. At nakita niya ang dalawang agent at malayong-malayo ang pwesto nila sa kinaroroonan ng iba.
Ngumisi si Valeria at Inilabas ang sniper niyang may silencer... itinutok niya iyon at sunod-sunod na ipinutok, at sunod-sunod ding bumagsak ang dalawang agent.
"Two men down...." bulong niya sa kawalan, at muling kumilos.
She moved again, faster now, slipping between light and shadow like something that belonged there. A knife flashed briefly in her hand as she came up behind the other two agents, clamping a palm over his mouth.
Walang sigaw na umalingawngaw... at walang kahirap-hirap niyang pinagbagsak ang dalawa. Pagkatapos niyon ay muli siyang tumingin sa paligid, upang hanapin ang natitirang anim na agent.
"There you go," she said when she found the other three. And she started moving again.
Inside the structure, three agents were mid-conversation when the lights flickered.
“What the—”
Gunfire cut the sentence short.
Two fell before they could raise their weapons. The third managed half a step back, shock freezing him in place as he stared at the silhouette emerging from the smoke.
She looked at him.
Then she pulled the tr*gger.
Agad na naalarma ang iba nilang kasamahan na nakapwesto sa labas. Sunod-sunod ang mga yapak na narinig ni Valeria papalapit sa pwesto niya, pero handa na siya roon.
“Contact! We’ve got—!”
But Velaria was fast enough and left them hanging. She climbed the stairs to the east tower as bull*ts chased the space behind her.
She rolled, came up firing, and the tower went silent in seconds. One agent tried to crawl away.
Pero hindi niya ito binigyan ng pagkakataon na makalayo sa kanya. Muli niyang kinalabit ang g*tilyon ng b*dil at tumama sa kanyang ulo ang b*la.
The remaining men regrouped near the containers, panic breaking through their training now.
“This is one person!” sigaw ng Isang agent ng makita niya si Valeria.
Valeria moved straight into them.
No hesitation.. she attacks them first.
Itinutok niya sa dibdib ng dalawang lalaki ang b*ril at siniguro niyang wala na itong hininga bago niya tinalikuran.
Pat*y na halos lahat ng agent... pero sinadya nitong buhayin ang isa.
"Now... let me ask you something?" she said and started walking towards the one agent, who keeps crawling.
Pero kahit anong gawin niya ay hindi niya magawang makalayo, dahil halos hindi na niya maigalaw ang binti dahil may tama ito ng b*la.
"Who gave you an information about us?" panimula ni Valeria, patuloy na nakasunod sa lalaki at nilalaro ang b*ril sa kanyang kamay.
Sumigaw ang lalaki. Basag ang boses nito at halatang-halata sa kanya ang takot.
"Hindi kita pap*tayin. Speak and I will let you survive," she said.
Pero hindi nakinig ang lalaki. Napabuntong-hininga ang dalaga at binilisan ang hakbang patungo sa harapan para pahintuin ang agent sa kakagapang niya.
She crouch in front of him... as she positioned the gun beside the man. Like she was urging him to take it and just k*ll her.
But he didn't do it. And that movement made her smile, and touch the man's head.
"Your life..." she softly said, "... is yours. And you get to decide what to do and what you shouldn't do to it," she added.
Kitang-kita niya ang panginginig ng lalaki. Kaya mas lalo siyang ngumiti at dahan-dahan itong inabot at hinawakan. At dahil sa ginawa niya ay tumingala ang agent sa kanya.. kasunod niyon ay ang kanyang pag-iyak at ang paulit-ulit na pagmamakaaawa.
"Sabihin ko sa akin... sino ang nagbigay sa inyo ng impormasyon na pupunta kami sa lugar na ito?" masuyo ang boses na tanong ni Valeria.
Sunod-sunod ang naging paglunok ng lalaki bago siya niya muling tiningnan.
"It was our superior..." panimula niya, "He said..." he paused a bit to clear his throat.. "S-sabi niya ay may isang agent na nakapasok sa grupo niyo. Isa sa mga tauhan ninyo, at siya ang nagbigay ng impormasyon."
Nang marinig iyon ni Valeria ay agad na naglaho ang kanyang ngisi. Nagsalubong ang kanyang kilay at marahas na nagtaas-baba ang kanyang dibdib sa galit.
"I saw that man once..." dugtong ng lalaki, "He has a black, coin style tattoo on his left arm. Kapag nakita mo iyon ay makikilala mo siya kaagad," aniya at napayuko.
Tahimik na nakikinig si Valeria. At maya-maya ay bigla nitong itinaas ang kanyang b*ril. Agad na kinabahan ang lalaki at nagsimula muling magmakaawa.
"Sh*t up!" singhal sa kanya ng dalaga.
Takot na takot ay sumunod ang lalaki at tinakpan ang kanyang bibig.
"I will let you live... and when you finally recover from your injuries.. I want you to work for me, do you understand it?" tanong nito.
Hindi kaagad nakasagot ang lalaki, nagtataka lamang itong nakatingin sa kanya.
"Don't look at me like that! here, take this... call an ambulance," aniya at inabot ang cellphone na pagmamay-ari ng lalaki.
"They could still save the others. Luckily, I'm not that mad that you guys almost k*lled me. So you're lucky..." dugtong niya at ngayon ay umayos ng tayo.
Tatalikod na sana siya at handa ng umalis, pero tumigil siya ng may pumasok sa isipan niya. At muli niyang hinarap ang lalaki.
"Don't tell anyone about this... even the things we talked about earlier.." Aniya.
"Kapag nalaman kong may pinagsabihin kang iba ay wag ko akong sisisihin kung ano man ang mangyayari sa pamilya mo, nagkaka-intindihan ba tayo?" aniya at tumango ang agent.
Pagkatapos niyon ay tuloyan na siyang tumalikod upang bumalik sa safehouse.. at kumprontahin ang traydor na binggit ng agent sa kanya.
TO BE CONTINUED…
- Writer
