VALERIA SERRANO: Forbidden Temptation [L.O.D.O S#2]

Chapter 18

VALERIA’S POINT OF VIEW

Hinawakan ko ang doorknob at dahan-dahan iyong itinulak pabukas. At ang kaninang maingay na safehouse dahil sa iba't-ibang usapan ng mga kasama ko ay biglang tumahimik ng makita nila ako.

Everything stopped.

Conversation died mid-word. Chairs scraped faintly as someone stood too fast. The air shifted, thick and heavy, like the room itself was holding its breath.

Ramdam ko ang gulat at matinding pagtataka sa paraan ng kanilang pagtitig sa akin. Siguro dahil kitang-kita nila ang dugo na bumalot sa akin, iba doon ay mula sa balikat ko dahil dumud*go pa din ito.

Habang iba naman ay d*go ng mga agent na pinabagsak ko kanina.

"Valeria..." boses iyon ni Maximilian, nag-aalala at ngayon ay papalapit sa akin.

“What the hell happened?” tanong niya at bahagyang hinawakan ang suot kong jacket, para tingnan kung know ay iba pa ba akong sugat.

Maya-maya ay sumunod sa kanya si Riven, “Why did you leave without saying anything? ”

“Why didn’t you answer your comm?” Maximilian asked again. “Why did you go dark at paano kung may nangyari sa'yo doon at hindi naman alam?"

Wala akong pinansin sa kanilang dalawa dahil may hinahanap ang mga mata ko. At ilang sandali nga lang ay tumuon iyon sa isa sa mga myembro at tauhan ng grupo.

A man leaning near the table, and he's wearing a sleeveless shirt. Kalmadong-kalmado na parang wala lang.

I stared at him and that's when I noticed the coin-shaped tattoo. Kitang-kita ko iyon dahil sa liwanag na nanggaling sa chandelier. Napangisi ako at hindi alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon.

Maybe he didn't expect that I'll be interested about this.. and he freely wore that godd*mn sleeveless shirt like without thinking about his tattoo.

Malas niya lang talaga at bumalik ako para alamin kung ano talaga ang nangyari.

"This motherf*cker..." I hissed.

And my hand moved on instinct.. I drew my g*n and raised it in one clean motion, arm steady and aim precise.

“Valeria!” Max shouted. “What are you—”

The shot rang out before he could finish.

Nabitawan niya ang hawak niyang baso at nahulog iyon sa sahig. Pinuntirya ko ang kaliwa niyang hita at ngayon ay bumagsak siya sa malamig na tiles at hawak-hawak ang hita niyang binar*l ko.

At dahil sa ginawa ko ay magkagulo sa paligid.

“s**t—!”

“Gun down!”

“Val, stop!”

Sunod-sunod na sigaw ang aking narinig. Pero hindi pa din nagbabago kung ano man ang nararamdaman ko ngayon.

I took a step forward, g*n still trained on him, my expression empty.

And now they were all looking at me.

“That,” malamig kong sambit “...is the reason I went alone.”

The man on the floor sobbed, clutching his leg, shaking violently. He didn’t look at me.

Maximilian stared between us, realization dawning slowly, horribly.

“…the tattoo,” mahinang sambit nito, at tumango ako.

“He sold us out,” I said. “To the NBI. He knew where we’d be. When. How many.”

I lowered the gun just slightly, eyes never leaving the traitor.

“I walked into an ambush because of him..." madiin kong dugtong. "I got sh*t and the six of us.. almost d*ed because of this piece of sh*t!" I yelled.

I tilted my head, just enough to look human.

“So no, Max,” I said quietly. “I didn’t leave without a reason.”

Sinubukan ng lalaking tumayo para magsalita, pero wala na akong panahon para pakinggan sa sasabihin niya.

“Don’t,” I warned, pointing my g*n on his face.

I exhaled slowly.

“Lock this place down,” I ordered. “No one leaves. No one touches him.”

My eyes hardened.

“I’m not done asking questions.”

Ngunit agad na nagsalubong ang kilay ko ng humakbang papalapit sa akin si Leandro.

“Valeria,” aniya sa mababang boses. “Stop this. We interrogate him first. That’s protocol. Let the executioner handle it.”

Napangisi ako at hindi makapaniwalang bumaling sa kanyam

“The executioner is gone,” I said flatly. “Zakarin left.. our group three months ago, Leandro..." I continued. “Hindi mo ba alam ang tungkol doon?"

Murmurs rippled through the safehouse.

I took one step closer to the man bleeding on the floor.

“So this,” I added, lifting my g*n just slightly, “falls on me.”

Leandro clenched his jaw. “Valeria, this isn’t--"

I snapped my gaze back at him.

"Don’t say another word unless you’re ready to stand in front of him," banta ko at doon siya natigilan.

I swept my eyes across the room, meeting each of them, Riven, Rowan, Dae-hyun, even Maximilian and the others...

“If anyone here tries to stop me,” I said calmly, “I won’t hesitate to fight any of you. At walang kahit isa sa atin ang makalabas sa safehouse na'to ng buhay."

Sa sinabi kong iyon ay hindi na sila nagtangkang magsalita ulit. Nakapakamot si Maximilian sa kanya ulo, at ang iba naman ay nagkanya-kanyang tumalikod at lumabas.

"Hindi natin kailangan ng traydor... Isa malaking kasalanan sa ating samahan ang ipahamak ang kapwa. Kaya ngayong gabi ay ibibigay ko ang hatol na nararapat para sa'yo..." mahinang sambit ko.

At sa muling pagkakataon ay itinutok iyon sa kabilang hita niya.

"P-please... magpapaliwanag ako!" pagmamakaaawa niyo, pero wala ng espasyo para doon.

"You should've been think about it first, before you sold us out... we almost lost our lives because of you. And you must pay the price, and suffer the consequences of what you did..." I told him, and without hesitation..

I pulled the trigger of my g*n ans shot his leg.

Ngumisi ako ng muli siyang napahiyaw sa sakit.

"Send him to his new room, Maximilian.. No food, no water, no light and no space enough for him to move his body...." utos ko sa kanya.

Agad niya iyong ginawa at kinaladkad ang lalaki patungo sa basement. At ngayon ay ako nalang mag-isa ang naiwan sa kaninang maingay na sala.

Inilapag ko sa lamesa ang aking b*ril at inabot ang bote na naglalaman ng alak sa harapan ko. Binuksan ko iyon ay kaagad na tinungga.

"So what happened to the agents?" tanong ni Maximilian, hindi ko agad namalayan na nakabalik na pala ito at ngayon ay sinasabayan akong uminom.

Tipid ko siyang pinagmasdan at pagkatapos ay nginitian.

"I'm in a great mood so I let them live." Tugon ko.

At sa gilid ng mata ko ay kitang-kita ko ang pagkagulat niya.

"Don't worry, Maximilian. Alam mo naman na hindi ko iyon gagawin ng walang dahilan," pahabol ko.

Narinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga at pareho kaming tumahimik.

Pero hindi nagtagal ay tumunog ang cellphone ko. Nagsalubong ang kilay ko at napapaisip kung sino ang magte-text sa akin ng gano'ng oras. Ngunit ng binuksan ko ang text message ay napangisi ako nang mabasa ko ang pangalan ni Reiji.

FROM: UNKNOWN NUMBER

It's me, Reiji. Are you free tomorrow night? Can we see each other?

"It's working...." sambit ko sa mahinang boses, pero sapat na upang marinig ni Maximilian.

"The operation making Reijie Erickson Veynar, fall in love with you?" kumpletong sambit niya at napairap na lamang ako.

Nagbaba muli akong ng tingin sa cellphone at nagsimulang magtipa ng isasagot.

TO: VEYNAR

Of course... why not?

Sent....

Kasunod niyon ay nagbigay ako sa kanya ng lokasyon.. at um-okay naman siya. At sinabi niyang magkita nalang daw kami bukas.

Pagod na pagod ang katawan ko ngayon... pero tingin ko ay mas mapapagod pa ako bukas.

"Let's see how long you will last, Agent Veynar.."

TO BE CONTINUED...