Chapter 19: Confession

1427 Words
REIJI’S POINT OF VIEW Her head stayed on my arm, warm and steady, like she trusted it to hold her there. Hindi ko na matandaan kung anong oras na kaming natapos. All I could remember was that, we decided to cuddle and enjoy the moment. I smiled, when I felt her fingers touching my palm. She's playing with it, but I didn't complain and just let her. At sa kalagitnaan ng katahimikan na namutawi sa amin sa bawat sulok ng kwarto ay bigla siyang nagsalita. “How did you become an agent?” taning nito, mababa at puno ng kyuryusidad sa tono. Bumuntong-hininga ako. Bahagyang inangat ang ulo upang makita ang kanyang mukha. “I wasn’t one at first,” I said. “An agent, I mean.” Bigla ay bumaling siya sa akin. Naka-angat na ang ulo at mas natutuwa lang ako kasi alam kong interesado siya sa sasabihin ko. “I was a recon marine," dugtong ko, tipid na ngumisi habang nakatingin sa kanya. Her head lifted again. And this time, she turned around to face me. “That suits you more,” she said. “So why leave?” Natawa ako at muling ibinagsak ang ulo sa unan. Nakatitig sa kisame at nakapatong ang bakanteng kamay sa noo at malalim na nag-iisip. Then, u lifted her hand gently, threading my fingers through hers, turning her palm up like I needed the grounding. She let me. Didn’t pull away. Didn’t question it. I stared at our hands instead of her face. “I lost my men,” I said quietly. “My team. My brothers.” The words sat heavy between us. “It was a mission that went bad,” I continued, voice lower now. “Intel was wrong. Terrain was worse. And we walked straight into hell.” I paused, breath hitching for just a second. Hindi na din ako nagugulat pa sa tuwing gano'n ang magiging reaksyon ko. Dahil hanggang ngayon ay nakatatak pa rin sa puso't-isipan ko ang insidenteng iyon. I closed my eyes, forced air into my lungs, then went on like nothing cracked. “I watched them fall one by one,” I said. “And I couldn't do anything to save them.” My thumb brushed over her knuckles, slow, and absent minded. “Pagkatapos niyon ay hindi ko na makayanan na manatili sa serbisyong iyon,” I admitted. “Dahil sa twing nandoon ako ay lagi kong nakikita ang mga mukha nila sa bawat sulok ng opisina. Palagi kong naririnig ang boses nila sa ulo ko at hindi ako pinapatahimik." Habang nagsasalita ako ay tahimik lang si Valerie. Pero sa gilid ng mata ko ay nakikita ko siyang nakatingin sa akin. “So I left,” sambit ko at nagpakawala ng isang mababaw na halakhak. “Joined the NBI. Different battlefield. Different rules.” I opened my eyes and finally looked at her. “But still, It didn’t stop the memories,” pag-amin ko sa mababang boses. “They still haunt me. Even now.” Naramdaman kong humigpit ang pagkakasiklop ng kanyang daliri sa akin. At sa mga sandaling iyon ay muling bumalik ang sinsero at malambing na ngiti sa aking labi. Lalong-lalo na nang magtagpo ang mga mata naming dalawa For a moment, neither of us spoke. Then she slid closer, her head settling back on my arm, her cheek brushing my chest like it was the most natural thing in the world. “That kind of loss,” she murmured, “never really leaves.” Napalunok ako. “No,” I agreed. “It doesn’t.” The room fell silent again, but it wasn’t empty. Her breathing evened out. Our hands stayed tangled. And for the first time in a long while… The ghosts were quieter. Her breathing was slow now, calm against my chest, like she wasn’t carrying anything heavy at all. I stared at the ceiling, at the faint shadows moving along it, and before I could stop myself. I spoke again.. and muttered some words that should have stayed hidden. “It got easier,” I said. She shifted slightly, waiting. “And it keeps getting easier,” I added. “Since I met you.” The words left my mouth without armor. I felt her body stiffen. Just for a heartbeat. Then she laughed. The kind of laugh that makes you think you said something sweet, something right. She lifted her head, resting her chin on my chest, eyes shining under the dim light. “Careful, Agent Veynar,” she said playfully. “That almost sounded like a confession.” I smiled faintly, a little embarrassed, a little relieved. “Maybe it was,” I replied. She laughed again, this time it's warmer and slid closer, her fingers tracing lazy lines over my ribs, her voice dropping into something intimate and familiar. “Well,” she said, “I’m glad I could make things easier for you.” She settled back against me like she belonged there, like nothing I said had shaken her at all. "I didn't expected that you love to cuddle?" komento ko, dahil napansin ko na mas humigpit ang yakap niya sa aking bewang. Muli kong narinig ang kanyang tawa. At bigla ay bumangon sila mula sa pagkakahiga sa tabi ko. At kasunod niyon ay muli kong pinagmasdan ang magandang hubog ng kanyang katawan. The curves and the tattoo on her v-line. "Like the view?" she tease me, and when I lifted my gaze into her face.. she was already biting her lower lip. Like she was seducing me or something. Ngumisi ako at agad na umalis sa ibabaw ng kama para sundan siya. Ni hindi man lang siya lumayo at sinalubong ako. "You don't have to seduce me..." I whispered to her ear, biting its earlobe and l*ck her left cheek. "You can make my c*ck hard just by watching you move." I added. And that's sentence made her laughed so hard. She wrapped her arms around my neck, and I did the same thing on her waist. Pulled her closer to me and almost carried her. "I love her..." sa isipan ko habang nasa sitwasyon kaming iyon. At kahit anong gawin kong pagtanggi ay lolokohin ko lamang ang sarili ko. Gusto ko siyang makasama, gusto komg makita siya palagi at kung puwede lang sana na manatili kami sa ganitong sitwasyon ay gagawin ko. I want to spend my days with her. Lay down in the bed with her, as we cuddle the entire day. Throw jokes at each other, taking a bath together and eat on the dining area while laughing with each other. "D*m! it! I'm in love with her... I'm already falling in love with her.." "What do you want to have for breakfast?" I ask her, my voice was calm as we were still in that position. Bigla ay pinatakan niya ng halik ang leeg ko at bahagya akong napatalon sa gulat. Nagiging engot talaga ako kapag siya ang nasa harapan ko at siya ang gumagawa nang gano'n sa akin. "Anything will do, Agent Veynar. Kahit nga ikaw ang kainin ko para sa breakfast ay ayos lang," banat niya sabay natawa. Isiniksik ang kanyang mukha sa aking leeg at hindi ko na rin napigilan ang sariling humalakhak. "You silly, woman..." may gigil kong sambit, at tuluyan siyang inangat. "We'll take a shower together and we f*ck under it," bulong ko sa kanya at tumango siya bilang pagsang-ayon. At nang nasa loob na kami ng shower ay iginiya ko ang kanyang hita paikot sa aking bewang. Ipinulupot ko iyon doon para mas lalo kong maisagad ang aking kahabaan sa loob niya. "A~~~h..." ung*l niya sa pagitan ng aming h*likan. Ipinuwesto ko ang magkabila kong palad sa bawat gilid ng kanyang katawan. Mahigpit, ngunit maingat ko siyang hinawakan habang ang mukha ko ay nakabaon sa kanyang leeg habang gumagalaw sa loob niya. "U~~gh... f*ck, Valeria..." hindi ko mapigilang ung*l, sa bawat segundong bumibilis ang paggalaw ng aking bewang. Kumapit siya sa aking leeg, hanggang sa bumaba iyon sa aking balikat at sa bawat ulos ko ay nararamdaman ko ang pagbaon ng kanyang kuko sa aking balat. Pero hindi ako nag-reklamo, dahil gustong-gusto ko iyon at mas lalo akong nagiging ganado kapag dama ko na nasasarapan siya sa ginagawa ko. "O~~HH!!! T-thats... that's it, F*ck me harder, Agent Veynar..." she pleaded.. and I politely obliged. I smirkes and held her jaw, so that our eyes would met. "You're wish is my command..." I simply replied, and k*ss her in an aggressive way. TO BE CONTINUED…
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD