Chapter 4
1731 Words
Warning: This story contains mature themes, strong language, violence, and graphic scenes. Not suitable for readers under 18.
Reiji Erickson Veynar's POV
"Captain, mukang malalim po yata ang iniisip natin?" komento ni David pagkaupo niya sa tabi ko.
Inilagay ko ang aking palad sa batok ko at minasahe iyon habang nakataas ang isang kilay na nakatingin sa kanya.
"You think so?" balik kong tanong at tumango lang ito.
Tsk... napakamot ako sa aking ulo. Hindi ko na talaga alam kung ano bang gagawin ko sa sarili ko. Hindi naman sa nawawala na sa focus ko sa trabaho, naroon pa rin naman. Pero hindi ko lang talaga maiwasang isipin si Valerie.
Ni hindi ko nga lang nakuha ang number niya. Dahil nang magising ako ay wala na siya sa tabi ko.
"I'm just thinking about something.." mahinang sambit ko at hinihilot pa rin ang aking sentido.
Sinubukan kong itutok ang aking atensyon sa laptop para makagawa ng report. Pero muli akong napapikit nang biglang pumasok sa utak ko ang mukha niya. Pati na ang ingay na ginagawa niya at ang mga ekspresyon na iginagawad niya sa akin habang gumagalaw ako sa ibabaw niya.
"F*ck it!" mariing asik ko.
At tingin ko ay masyadong malakas ang pagkakasabi ko niyon dahil nilingon ako ng iba kong kasama sa opisina.
"Sorry.. just go back to work," pormal kong utos sa kanila at agad na umahon mula sa aking pagkakaupo.
Lumabas ako ng opisina para magtungo sa smoking area at nang manigarilyo. Kailangan kong kalmahin ang sarili ko, I should be focusing on our mission... not with this nonsense.
~~~~~~
The unlit cigarette rested between my fingers as I leaned against the railing of the smoking area.
My body was there… but my mind wasn’t.
And the moment I closed my eyes, her face appeared. Her daring and dangerous smile.
Kasunod niyon ay ang mga alaala ng ginawa namin nang gabing iyon. Even the way she looked at me.
She looks at me like she owned me.
Like I was the one who was trapped and not her. I pressed my palm hard against my temple.
Her breath is brushing my skin.
Her voice as he whispered my name that night. Her playful and seductive laugh keeps haunting me.
I snapped my eyes open.
“f**k,” I muttered under my breath.
Both of my hands slammed over my face, fingers digging into my skin as if I could physically erase her from my mind.
Agad na nanikip ang aking dibdib hindi dahil sa galit... kundi dahil sa pagnanasa at pagkasabik na hindi ko na makayanan pang itago.
Slowly, I lowered my hands.
And a deep, shaky breath escaped my lips.
“Nabab*lie na ba ako?” I whispered into the empty night.
Nakakapagtaka lang dahil hindi naman ako ganito. Ni isang beses ay hindi ako nab*liw sa isang babae. Nakikipag-s*x ako, pero pagkatapos ay wala na akong pakialam.
Pero pagdating sa kanya ay iba.. para bang hinahanap-hanap ko na siya. Gustong-gusto ko siyang makita ulit, at alam kong hindi na ito tama.
I don't want to get distracted while I'm on a mission.
After that, I flicked my lighter and finally lit my cigarette. I inhaled deeply, letting the smoke burn my lungs before releasing it slowly into the air.
Nilamon ng matinding katahimikan ang paligid ko. Walang kahit isang tao na nandito sa smoking area maliban sa akin.
Habang nasa kalagitnaan ako ng tahimik na pagbuga ng usok ng sig*rilyo ay biglang tumunog ang cellphone kong nasa loob ng aking bulsa.
Kumunot ang aking noo at kinuha iyon na nasa labi pa rin ang sigarilyo.
Binuksan ko ang text message... at tumiim ang bagang ko nang mabasa kong isang address ang nakapaloob sa text. At bukod doon ay wala nang kahit ano pang nakasulat.
"Does this person wants me to check this location?" bulong ko sa kawalan.
I was hesitant at first. Baka kasi ay patibong ito at ayaw kong mapahawak ang mga tauhan ko.
But my instincts screamed that this wasn’t just a random message.
Kaya agad akong nagtipa ng mensahe para maipadala kay David. Siya lang ang puwede kong isama... hindi ko na ito ipapaalam sa superior.
"Wala namang masama kung maniniguro lamang ako..." sa isip ko. At muling ibinulsa ang cellphone.
Another drag from my cigarette, slower and my eyes were fixed on the drifting smoke.
When it burned down, I crushed it under my shoe. And without another word, I walked toward the parking lot.
The night air was cold, wrapping around me like a warning. I got into my car and started the engine. At dahil hinihintay ko pa nga si David ay hindi ko pa pinaharurut ang kotse.
I leaned my back on the leather seat. Then, rolled the window down and rested my elbow on the frame door, eyes scanning the parking lot while I waited for David.
Maya-maya pa ay natanaw ko na siya, pero gano'n pa rin ang ayos ko hanggang sa nakapasok na siya sa loob ng kotse.
"May iba ka bang sinabihan tungkol dito?" bungad kong tanong sa kanya.
Natanaw ko sa gilid ng paningin ko ang pag-aayos niya ng kanyang seatbelt bago niya ibaling sa akin ang tingin.
"No, Captain. Gaya ng utos niyo ay hindi ko pinaalam sa iba," kalmadong aniya at tumango lang ako.
Pagkatapos niyon ay pinaharurut ko na ang sasakyan paalis ng building. Tahimik lang ang naging byahe naming dalawa, pero abala siya sa pag-aayos ng kanyang b*ril.
"You're always carrying that thing?" komento ko.
Bahagya ko siyang tiningnan at nakita kong itinaas niya lang ang kanyang b*ril at nakangiti.
"Yup. Regalo ito sa akin ni Daddy noong pagka-graduate ko. And as one of the agents.. it's important for us to always carry a g*n." Aniya.
Napailing na lamang ako at muling ibinalik ang atensyon sa pagmamaneho.
At makalipas ang isang oras ay nakarating na kami sa isang abandonadong gusali. Nang maiparada ko na ang kotse ko ay nauna siyang bumaba... agad naman akong sumunod habang inaayos ang b*dil ko sa aking likuran.
"Parang dinaanan ng gyera ang building na 'to," aniya habang inoobsernahan ang bawat sulok ng gusali.
Kalmado lang akong naglalakad sa likuran niya. Nakapaloob sa bulsa ang magkabilang kamay. Parang walang pakialam, pero ang totoo ay alerto ako sa paligid.
Ayos lang naman kasi kung ako lang mag-isa ang nandito. Pero dahil may kasama ako ay kailangan kong maging alerto at hands sa kung ano man ang puwedeng mangyari.
"Captain!" biglang tawag sa akin ni David.
Bumaling ako sa kanya at una kong napansin ang maliit na piraso ng papel na kanyang hinahawakan.
"I think I found something..." aniya nang makalapit na ako sa kanya.
Inabot niya sa akin ang papel at pinagmasdan ko ang nakalagay doon.
"Is that a sign or something?" tanong niya pa at itinuro ang maliit na drawing sa gilid.
Pinagdikit ko ang aking labi at pinagkatitigan iyon nang mabuti... pakiramdam ko kasi ay pamilyar sa akin ang guhit na iyon, hindi ko lang talaga matandaan kung saan at kailan ko nakita.
"You keep this with you, David. At pagbalik na pagbalik natin mamaya sa opisina ay maghanap ka ng mga bagay na maaaring may kinalaman dito." Usal ko at muli iyong ibinigay sa kanya.
Tinanguhan niya lang ako.
Muli akong naglakad papasok sa loob, pero gano'n na lang ang gulat ko ng biglang lumitaw ang isang lalaki sa harapan ko. He was about to pulled out his g*n and shoot me.
But I'm way faster than him. At bago niya pa ako maputukan ng baril ay naunahan ko na siya at tumama iyon sa kaliwang balikat niya.
"Captai-"
Agad na natahimik si David ng sumenyas ako.
“David,” I said low but firm, “stay sharp. There could be more of them watching us.”
I heard him shift behind me, boots scraping faintly against the dusty floor.
“Copy, Captain,” tugon niya at narinig ko ang pagkasa nito ng kanyang b*ril.
Only when I sensed that he was moving slightly away to have a better position... did I finally step toward the wounded man on the ground.
The man was clutching his left shoulder, blood seeping through his fingers. His breathing was heavy, ragged… but his eyes were still alert.
Sinadya ko talaga na buhayin siya dahil kailangan ko ng impormasyon. At nang iilang metro na lamang ang layo ko sa kanya ay huminto ako sa paghakbang.. pero nakatutok pa rin sa kanya ang hawak kong b*ril.
“Who are you?!” I demanded.
The man looked up at me… and instead of fear, a slow, mocking chuckle slipped from his lips.
And before he could speak, I caught a flash of red in my peripheral vision.
A tiny red dot… resting right on the center of his forehead.
My instincts kicked in instantly.
“s**t—!” I snapped, reaching for him.
Pero huli na ang lahat... at nang umalingawngaw ang malakas na putok na b*ril ay diretsyo iyong tumama sa noo ng lalaki.
His body jerked violently as the bullet tore through his head.
Tumalsik sa akin ang kanyang d*go. At sa mga sandaling iyon ay biglang naging tahimik ang paligid ko. Para akong namingi bigla at nakatitig lang sa lalaki.
The man collapsed lifeless at my feet.
I stood frozen... drenched in his bl*od.. while my gun was still raised.
My heart slammed against my ribs.
Rage exploded inside me. And snapped my head upward, scanning the broken windows of the upper floors.
Sa madilim na bahaging iyon ay natanaw ko ang anino ng taong bumaril sa kanya. Nakatitig lamang ako doon hanggang sa tuluyan na itong nawala sa paningin ko.
My jaw clenched so hard that it hurt.
Agad kong pinunasan ang mga dug*ng nasa aking mukha. Pero ang malansang amoy niyon ay nanatili pa rin doon kung kaya mas lalong tumindi ang galit sa dibdib ko.
“Captain!” David shouted behind me.
But I didn't look at him.
My eyes were still locked in the empty building above.
They were watching us the entire time.
And they didn’t let this man talk. They kill*d him to prevent him from speaking.
My fingers tightened around my gun.
We had just walked straight into something far bigger and a far more dangerous incident than we expected.
And whoever was behind this…
…they were already one step ahead of us.
TO BE CONTINUED....
- Writer
