İtirafım kulaklarımda çınlarken, Zeynep'in arabadaki sessizliği canımı sıkıyordu. Yol boyunca hiç konuşmadı. Ağladı ağlayacak hali duyduklarının gerçekliğinden mi kaynaklıyordu, yoksa benim işgüzarlığıma mı bozuldu anlamak güçtü. Bahadır'ı tanımıyordum, görmemiştim; ama Zeynep'i görmüştüm. İçini, isteklerini, hayallerini, potansiyelini ise her şeyden çok. Ben aşkımı ona itiraf etmemiştim tabii.
Kendime nasıl ettim o da meçhul.
Konsere gelirken aklımda bin bir türlü gıcıklık teorileri vardı halbuki. Ama o kapalı gözler... O ileri uzanan parmaklar... O minik ağız... Çene kaslarımı sıkmaktan başıma ağrılar girdi. Kimisine yol hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu ya, bana hemen bitiverecekmiş gibi geliyordu. Yol biterse eğer, Zeynep artık yanımda oturmayacak ve burnuma çiçek kokusu dolmaya
