Adını Taşıyamayan

BÖLÜM 3: YÜZLEŞME VE YOL

Zeynep mektubu bitirdiğinde sabah olmuştu. Ev sessizdi ama artık ona boş gelmiyordu. Duvarlar, sandıklar, hatta toz bile bir şeyler söylüyordu. Babasının sustukları, annesinin yarım kalmış hayatı ve kendi çocukluğu aynı odada sıkışmıştı.

İlk yaptığı şey kasabaya çıkmak oldu.

Bakkalın önünde toplanan birkaç kişi, Zeynep’i görünce sustu. Artık saklamaya gerek yoktu. Zeynep yüksek sesle konuştu:

— “Bu mektupları neden sakladınız?”

Rasim Amca başını eğdi.

— “Baban tek değildi,” dedi.

— “Biz de sustuk. Çünkü gerçekler düzeni bozar.”

Zeynep ilk kez kasabayı bu kadar net gördü. İnsanlar susarak kendilerini koruduklarını sanmış, ama birbirlerini yaralamışlardı. O an Zeynep karar verdi: Mektuplar yerlerinde durmayacaktı. Gerçekler sahiplerine ulaşacaktı.

O gün akşama kadar kapı kapı dolaştı. Bazıları ağladı. Bazıları inkâr etti. Bazıları Zeynep’e bağırdı. Ama kimse inkâr edemedi: Babası tek başına suçlu değildi. Kasaba da suç ortağıydı.

Akşamüstü eve döndüğünde Murat onu bekliyordu.

— “Annenin izini buldum,” dedi.

Bir adres uzattı. Başka bir şehir. Başka bir hayat.

Zeynep hiç düşünmedi. O gece yola çıktı.

Şehir, kasabadan çok farklıydı. Gürültülü, kalabalık, aceleci. Adresi bulduğunda kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Kapıyı çaldı.

Kapı açıldığında, karşısında yaşlanmış ama tanıdık bir yüz vardı.

Meryem.

Anne ve kız bir süre konuşamadı. Kelimeler yetmiyordu. Meryem’in gözlerinden yaşlar süzüldü.

— “Gitmemeliydim,” dedi.

— “Ama kalırsam yok olacaktım.”

Zeynep titreyen bir sesle cevap verdi:

— “Ben seni terk edilmiş sandım.”

Meryem kızına sarıldı. Yılların boşluğu o sarılışta vardı. Ne affetmek kolaydı ne de unutmak mümkündü. Ama gerçek artık ortadaydı.

Zeynep kasabaya annesiyle dönmedi. Ama artık annesinin yaşadığını biliyordu. Bu, çocukluğunda bilmediği bir umut demekti.

Babasının evine son kez girdi. Sandıkları boşalttı. Mektupları sahiplerine teslim etti. Evi sattı.

Saat durmuştu hâlâ ama Zeynep’in zamanı artık akıyordu.

Kasabadan ayrılırken arkasına bakmadı. Çünkü geçmişle yüzleşmişti.

Ve bazı evler, terk edilmezdi.

Anlaşılırdı.