Adını Taşıyamayan

BÖLÜM 2: ANNENİN GİTTİĞİ GÜN

Zeynep annesini hep bir kapı aralığında hatırlardı. Yüzü yarım kalmış bir cümle gibi, gözleri uzaklara bakardı. Meryem, kasabanın en sessiz kadınlarından biriydi. Ama sessizliği boş değildi; içinde bastırılmış bir fırtına taşırdı.

Meryem gençliğinde kasabadan gitmek istemişti. Gölpınar ona dar gelirdi. Öğretmen olmak, başka şehirlerde yaşamak, kendi ayakları üzerinde durmak isterdi. İsmail’le evlendiğinde, bunun bir başlangıç olacağını sanmıştı. Ama zamanla kasaba, hayallerini yavaşça elinden aldı.

Zeynep doğduktan sonra Meryem’in dünyası ikiye bölündü: Sevdiği kızı ve sevemediği hayat.

Kasabada herkes birbirini bilirdi. Ama bir gün, Meryem’in bilmediği bir şey ortaya çıktı. İsmail’in postacılık yaptığı yıllarda, ona ulaşması gereken bir mektup hiç gelmemişti.

Bu mektup, şehir dışındaki bir üniversiteden gelen kabul yazısıydı. Meryem, başvurduğunu bile unutmuştu artık. Hayat onun adına karar vermiş gibiydi.

Yıllar sonra, bir gün, Rasim Amca’nın ağzından kaçırdığı bir cümle her şeyi değiştirdi.

— “Senin o okul işi… gelmişti aslında,” demişti.

Meryem’in içi buz kesti. Önce inanmak istemedi. Sonra İsmail’in yüzüne baktı. Kaçırdığı gözleri, sustuğu anlar, cevap vermediği sorular… Hepsi bir anda anlam kazandı.

O gece Meryem, İsmail’le konuştu. Sessiz bir kavgaydı bu. Bağırış yoktu, kırılan tabak yoktu. Sadece söylenemeyen cümleler vardı.

— “Benden neyi sakladın?” diye sordu Meryem.

İsmail cevap veremedi.

İsmail o mektubu saklamıştı. Çünkü Meryem giderse, Zeynep de gidecekti. Ve o, yalnız kalmaktan korkmuştu.

Meryem o gece kararını verdi. Ama gitmek kolay değildi. Zeynep’i ardında bırakmak, bir annenin taşıyabileceği en ağır yüktü.

Bir sabah, Zeynep uyurken, Meryem evden çıktı. Kapının eşiğinde durdu, son kez arkasına baktı. İçeri girmedi. Girse kalacağını biliyordu.

Gidişi bir kaçış değildi. Bir kendini kurtarma çabasıydı.

Yıllar boyunca Meryem uzaktan izledi kızını. Gizlice gönderdiği mektuplar da vardı. Ama İsmail, geçmişte yaptığı hatayı telafi etmeye çalışırken, bu mektupları da sakladı. Zeynep’in annesinden nefret etmesini değil, onu hatırlamasını istiyordu.

Meryem şimdi başka bir şehirdeydi. Yaşıyordu. Ve hâlâ, her gün kızını düşünüyordu.

Zeynep mektubu bitirdiğinde gözlerinden yaşlar aktı.

Annesi gitmemişti.

Ondandırılmıştı.

Ve artık Zeynep’in önünde bir karar vardı:

Geçmişi olduğu yerde mi bırakacaktı, yoksa annesini bulmak için yola mı çıkacaktı?