Yasemin' in anlatımı...
Kabuslar beni sıkıştırıyordu. Uraz ’ın acı çektiği anları tekrar tekrar kabuslarımda görmek… İçimde bir şeyler paramparça oluyordu. Alpay şimdilik bana dokunmamayı tercih ediyordu, ama "şimdilik" demesi, her şeyin geçici olduğunu bana sürekli hatırlatıyordu. Yapacak bir şey yoktu, başka bir yol yoktu. Zaman geçtikçe, o karanlık anlarda neler yaşadığımı hatırlamaya başladım. O anlar pusluydu, bulanıktı ama hatırlıyordum. Hiç kimse dememişti ki, “Bu kız neden kendinde değil?” veya “Bu kız çok küçük.” Oysa Uraz hep bana “Küçüksün.” derdi. Ama acı, ne kadar kaçmak istesem de yakamdan hiç düşmedi. O zamanlar, her şey çok daha farklıydı. Uraz ile birlikte, yalnızca birbirimize sarılarak geçirdiğimiz o masum zamanlar, şimdi bir hayal gibi. Ne olurdu, gerçekten ne olurdu?
