เพียงอดีตนางร้ายผู้ต้องการความสงบสุข

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาในชาติก่อนจบลงท่ามกลางความเย็นชา เขาไม่มีแม้แต่ความเชื่อใจต่อนาง ยิ่งไม่ต้องถามหาความรัก แน่นอนว่าหลานหยางหลงไม่เคยมอบมันแก่นางเลยสักคราเดียว ไม่ว่าตอนไหน ย่อมมีเพียงความเย็นชาและเฉยชาเท่านั้น แน่นอนว่ามันสอนบทเรียนหลายอย่างแก่นาง ยามกลับชาติมาเกิดใหม่ นอกจากไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวาย นางยังตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะลบเลือนเรื่องของหลานหยางหลงจนหมดสิ้น เลือกดำเนินชีวิตท่ามกลางความสงบสุข อย่างไรก็ตาม ความปรารถนาอันเรียบง่ายของนางเป็นจริงอยู่หลายปี จวบจนเขาปรากฎตัวต่อหน้านางพร้อมเด็กชายอ้วนกลมในอ้อมแขน “เขาเป็นบุตรชายของเจ้า”หลานหยางหลงกล่าวเสียงราบเรียบ ก่อนเงยหน้าสบมองนางด้วยแววตาหนักแน่นและเถรตรง “เช่นนั้น เจ้ายังจะกล้าทอดทิ้งเขากับข้าอีกหรือ” นางพยายามหลบซ่อนความตื่นตระหนกของตนเอง แล้วจดจ้องเด็กชายอ้วนกลมราวก้อนแป้งอย่างละเอียด เขามีส่วนคล้ายกับหลานหยางหลงมากทีเดียว ทว่าดวงตาเรียวยาวกลับเหมือนนางไม่มีผิด ถึงอย่างนั้นแล้ว นางไปมีลูกกับเขาตอนไหนกัน... สำคัญยิ่งกว่าคือหลานหยางหลงต้องการอะไรจากนาง เจ้าก้อนแป้งอ้วนกลมลงจากอ้อมแขนของหลานหยางหลง ก่อนตรงมาหานางอย่างรวดเร็ว มือเล็ก ๆ นั่นพยายามจับชายอาภรณ์ยาวสลวย พลางแนบแก้มลงบนเรียวขางาม นางเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวสมองว่างเปล่า ไม่อาจหาหนทางรับมือเด็กชายตรงหน้า เหลือเพียงแต่ต้องพูดกับหลานหยางหลงอย่างตรงไปตรงมา หนึ่งในบทเรียนจากชาติก่อน สอนบางอย่างแก่นาง บางคราการยอมรับความพ่ายแพ้ นับเป็นการก้าวเดินไปข้างหน้า หลานหยางหลงคือพระเอกในนิยาย ขณะนางคือนางร้าย เส้นทางของพวกเขาไม่มีวันบรรจบกัน “ท่านต้องการเงินเท่าไหร่”นางถามอย่างใจเย็น ก่อนสบมองดวงตาดำขลับของเขา “ข้าพอมีสมบัติอยู่บ้างเหมือนกัน” “เจ้าหมายถึงอะไร”เขาตอบกลับด้วยความสงสัย พลางเคลื่อนกายเข้ามาใกล้นางยิ่งกว่าเดิม ตลอดมาหลานหยางหลงไม่เคยรักหรือต้องการนางแม้แต่น้อย มันแทบไม่มีเหตุผลอะไรให้เขาพาบุตรชายของตนเองมาเรียกร้องความเป็นธรรม นอกเสียจากเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ แม้นการกระทำของหลานหยางหลงจะดูหน้าไม่อายพอสมควร หากเขาต้องการ นางย่อมไม่อาจขัดขืน “สักสองพันตำลึงทองพอหรือไม่”นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางเบา หมายแสดงความใจกว้างราวแม่น้ำสายใหญ่ของตนเอง “ท่านต้องการค่าเลี้ยงดูเขาไม่ใช่หรอกหรือ” สีหน้าของหลานหยางหลงดำมืดลงอย่างน่ากลัว ริมฝีปากบางเฉียบขบเป็นเส้นตรง ขณะมองนางด้วยสายตาวูบไหว เสมือนนางกำลังเหยียบย่ำหัวใจของเขาจนแตกสลาย บรรยากาศกดดันเข้าปกคลุมพวกเขา หลานหยางหลงเอาแต่มองนางแบบไม่มีคำพูด ชั่วขณะลำคอของนางพลันแห้งเหือด พยายามคิดหาเหตุผลการกระทำของฝ่ายตรงข้าม ในเมื่อเขาไม่เคยมอบความรักหรือต้องการนาง มันจะมีอะไรแน่ชัดไปกว่าเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ กัน เจ้าเด็กอ้วนกลมเงยหน้ามองนางด้วยสายตาวูบไหวไม่ต่างจากบิดา ทว่ากลับกล่าวเสียงหนักแน่น “เงินสองพันตำลึงทองนับว่ามากมายนัก หากท่านแม่ยอมรับอาหลง นอกจากไม่ต้องเสียเงินสองพันตำลึงทอง ท่านยังได้รับลูกชายแสนน่ารักอย่างอาหลงกลับไปด้วย” “...” หลานหยางหลงก้าวออกมาข้างหน้ายิ่งกว่าเดิม พร้อมเอ่ยอย่างหน้าไม่อาย “เมื่อมีบุตรชาย ย่อมต้องมีบิดาของเขา หากเจ้ายอมรับอาหลง เจ้าย่อมได้สามีที่ดีอย่างข้ากลับไปด้วยเช่นกัน ไม่คิดหรือว่ามันคุ้มค่ายิ่งนัก” “...” พวกเขากำลังพยายามเสนอขายบางอย่างกับนางใช่หรือไม่ นี่ไม่นับว่าหน้าด้านเกินไปหน่อยหรือ...