Berfin yanıma geldi. "Dıjvar Ağa gelememiş. Bir de abla, bunlar bana niye böyle tuhaf bakıyorlar?" dedi.
"Çok güzelsin, ondandır," diye hafifçe güldüm. "Şu mavi ve yeşil saçlarına hayran kaldıkları için de olabilir," dedim.
"Yaa, abla," dedi Berfin. Ben daha çok güldüm. "Kahveler hazır, yukarı çıkalım," dedim.
Merdivenlerden çıktık, salona doğru gittik. İçeri girdiğim gibi tüm gözler bana döndü. Şaşkınlık içinde baktılar. Sabah karşılaştığım adam hemen başka tarafa baktı. Benim gözlerim Şiyar'ı buldu. Buraya geldiğimizden beri hiç konuşmamıştık. Zaten artık konuşacak bir şey de yoktu. Kahveleri önce gelen misafirlere, sonra amcamlara dağıttım. Şiyar'a verdiğimde, "Sağ ol," dedi.
"Afiyet olsun, abi," dedim. Artık bundan sonra "abi" demek en doğrusuydu.
Tam oturacakken Zozan K
