Sezen
Hâlâ olduğum yerde, nefesimi tutmuş öylece duruyordum. Bu da neydi? Derin bir nefes alıp arkamda kalanları umursamadan eve doğru yürümeye başladım. Bu cesaret nereden gelmişti bilmiyordum ama her adım attıkça içimdeki korku büyüyordu. Sabah kendi kendime asla dışarı çıkmayacağımı söylemiştim ama işte buradaydım…
Ahır, çok uzak değildi ama şimdi sanki kilometrelerce ötede gibi geliyordu. Geldiğimizde bu kadar uzak hissettirmemişti. Korkunun insanın algısını nasıl değiştirdiğini şimdi çok iyi anlıyordum. Arkama dönüp baktım, zifiri karanlıktı. Geri dönemezdim. Elleri titreyerek önüme döndüm ve yürümeye devam ettim.
Tam o esnada, sabah gördüğüm o kocaman köpek aniden önümde belirdi. Karabaş!
Bütün vücudum bir anda buz kesti. Köpeğin ağır nefes alışları kulaklarımda yankılanıyordu. G
