Yazar anlatımı…
Ateş, her zamanki gibi dik yürüyordu. Omuzları geride, bakışları karşıya sabitlenmişti. Ama onun aksine Adel’in bakışları sürekli kayıyordu. Duvara, yere, yanındaki adama… Özellikle de yanındaki adama.
“Ne kadar da sessizsin,” dedi Adel sonunda, hafifçe başını çevirip göz ucuyla baktı. “Yoksa gizli görevlerde suratsız olma gibi bir huyun mu var?”
Ateş’in dudak köşesi belli belirsiz kıpırdadı. “Hayır. Sadece gereksiz konuşmaları sevmem.”
“Öylemi?” dedi Adel burun kıvırarak. İçinden ise Ateş’e sövüp duruyordu.
Kesin karar vermişti, onunla gitmeyecekti. Ama tekrar o kas yığınının omuzunda taşınmak istemediği için, yanında yerini alıp adımlarına ayak uydurmuştu.
Karargâhın en alt katına geldiklerinde, mühimmat deposunun çelik kapısı göründü. Ateş nöbetçi askere selam v
