คำพูดของเธอทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออกจ้องมองคนใต้ร่างนิ่งงัน มันจริงอย่างที่เธอว่าทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่หญิงงามเมือง เธอแค่แต่งตัวผิดแปลกไปหน่อยและอาจจะโชว์เนื้อหนังมากไปสำหรับเขา
“ข้าแค่....”
“ปล่อย!!” ออกพระรามยอมปล่อยเธอแต่โดยดี ความโกรธที่มีพลันมลายหายไปทำให้เขาฉุกคิด พริกแกงลุกพรวดขึ้นเอามือปิดหน้าอกตัวเองจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง
“ฉันไม่เคยระแวงเจ๊เลยนะ...ฉันไว้ใจเจ๊มากจนไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ต่อไปนี้ฉันจะคิดให้มากๆ จะไม่เข้ามาใกล้เจ๊อีก”
พูดจบก็ลุกแล้วเดินไปยังประตูปลดกลอนๆ ม้ขัดวิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง และไม่รอฟังในสิ่งที่เขาจะพูดเลยสักคำ ออกพระรามได้แต่อ้าปากค้างมองตามแผ่นหลังขาวเนียนนั้นจนลับตาไปก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตูหอนอนกลายๆ พร้อมกับเสียงเรียกแม่หญิงของเหล่าบ่าวของเธอเท่านั้น
“ข้าแค่มิใคร่ให้ออเจ้าแต่งกายเช่นนั้นและทำตัวเช่นนั้นต่อหน้าชายอื่น
