“ข้าถาม ไยออเจ้ามิยอมตอบ” ออกพระรามขมวดคิ้วมองเธออีกครั้งที่นั่งนิ่งราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน พริกแกงที่เชิดหน้าหนีในตอนแรกก็ยอมหันกลับมาหาเขาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
“เห็นสีหน้าขนาดนี้แล้วยังจะถามอีกเหรอ?”
“สีหน้า? สีแดงที่แต่งแต้มบนใบหน้าออเจ้าน่ะรือ”
“สีหน้าที่บอกว่า เซ็ง เบื่อที่จะเห็นหน้า”
“เซ็ง? ...หมายว่ากระไร? ออเจ้าแค่ตอบว่าโกรธข้าจริงรือไม่เพียงเท่านั้น”
“โอ๊ย ขี้เกียจจะคุย มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ชิ้วๆ” พูดพร้อมชี้นิ้วไปยังหอนอนตรงข้ามกับหอนอนเธอ แต่ออกพระรามกลับแค่หันไปมองตามปลายนิ้วนั้นแล้วก็หันกลับมาหาเธอดังเดิม
บรรดาบ่าวที่นั่งอยู่ถึงกับหน้าเสียไม่กล้ามองหน้าออกพระรามเพราะคิดว่าเขาจะดุที่แม่หญิงขิงตนชี้นิ้วใส่หน้าเขา แต่กลับไม่เป็นอย่างที่บ่าวทั้งสองคิดเลย ออกพระรามแค่ถอนหายใจแล้วเดินเข้ามาใกล้ที่ที่พริกแกงนั่งอยู่
“แม่พริก...ข้าขอโทษได้รือไม่?”
“ไม่ แล้วอย่ามาใกล้...รังเก
