“แล้วผู้ใดจักพายเรือให้ท่าน...” อ้ายทองพูดแย้งขึ้นแต่ก็ไม่ทันที่จะได้พูดจบ สายตาของออกพระรามปราดมองเขาจนต้องเงียบปากไปอย่างเสียไม่ได้ อ้ายทองไม่เคยเห็นออกพระรามโกรธมากขนาดนี้มาก่อน
“ขอรับออกพระท่าน” อ้ายทองตอบรับก่อนจะรีบวิ่งออกไปทั้งที่ตัวเองก็ทุลักทุเลบาดเจ็บ เมื่ออ้ายทองวิ่งไปจนลับตาก็หันกลับมามองออกขุนผู้นั้นด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนออกขุนวัยกลางคนไม่กล้าขยับ ออกพระรามจึงหันไปคว้าแขนของพริกแกงที่กำลังตั้งท่าชกลมอย่างเมามัน
“จะไปไหนอีกเจ๊” พูดไปเสียงยานคางแต่น้ำเสียงกลับดูออดอ้อนเพราะว่าเขาเป็นคนที่เธอรู้จัก ถึงจะเมาแต่ก็จำได้อยู่ว่าเขาคือใคร ไม่ได้เมาถึงขนาดที่ไม่มีสติขนาดนั้น (เหรอ?) แต่ออกพระรามกลับไม่พูดอะไรสักคำเดินนำหน้าจูงมือเธอไปอย่างเงียบๆ เงียบจนรู้สึกน่ากลัว เพราะมันผิดปกติ
“โอ๊ย! ปล่อยได้แล้ว! ไม่อยากไปไหนแล้ว! ไม่ไปต่อแล้วนะ!” พูดแล้วก็สะบัดมือหนาของออกพระรามที่เธอเรียกว่าเจ๊อ
