Üstümde beyaz bir gömlek ve siyah bir ceket vardı. Saçlarımı toplamış, hafif bir makyaj yapmıştım. Haftalar sonra ilk kez lenslerimi yeniden kullanmıştım ve haftalardır gözlüklü görüntüme alıştıktan sonra bu halim oldukça anormal gelmişti.
Mutfak masasındaki duvarın önünde görüşmenin başlamasını beklerken kameramdan görünmeyen kısımda kalan kahvemden bir yudum daha aldım. Birkaç dakika içinde başlayacaktık ve o zamana kadar sabretmem gerekiyordu.
Bu sabah eve döndüğümde oldukça bitkindim. Kamp stresimi almamıştı, tam tersine oldukça daha kötü hale getirmişti ki bunun bir sebebi de belki bendim.
Düşünmek istemesem de dün gece Kaan'ın gözlerinde gördüğüm hayal kırıklığı normal değildi. O bu kadar iyi rol yapamazdı. Bana bakan o gözlerden sonra başıma gelenlerden şüphe etmeden edememiştim.
