PREGNANT BY MY UNCLE DADDY

CHAPTER FOUR

Sunny Bloom

"Pa, I want you to get me out of here right now!" bulalas ko sa kabilang linya nang agaran ko siyang tawagan pagpasok ko pa lang ng kwarto at nag-lock ako agad ng pinto after the maid led me here.

"Why? What happened?" he asked in concern with confusion when he heard my raging and hoarse voice because of too much anger.

I couldn't allow this kind of treatment from that bastard Uncle! We're not even related so why would I follow him, huh?

Ngayon lang ako nagalit ng ganito, pero kapag kaharap ko naman si Uncle Victor hindi naman ako makaangal dahil sa tingin niyang nakakangilag.

Kaya pinili ko na lang tawagan si Papa para magsumbong at ngayon din ay kaunin niya ako para makauwi na ako ng bahay.

"Papa, you couldn't believe what he did to me... sinabihan ako ng masasakit na salita and that's beyond the belt!" Hindi ako umiyak pero nahahabag habang nagsusumbong.

Pakiramdam ko aping-api ako sa mga oras na ito at ni isa wala akong kakampi sa lugar na ito pero ang tanging narinig ko lang sa kabilang linya ay malalim na pag-hinga.

Nanlambot ako kahit wala pa man itong tugon sa sumbong ko ramdam ko na kung sinong kakampihan niya.

"That's the reason why I let him handle you, Sunny Bloom..." mahinahon nitong sinabi pero hatid sa akin ay labis na sama ng loob.

Napaupo ako sa kama at dito na nga ako napaiyak. Maaatim niya na saktan ng iba ang damdamin ko?

"Papa... anak mo ako," nahahabag kong sinabi baka lang nakakalimutan niya na pero sa malamyang boses at napahawak pa ako sa dibdib ko.

Umiling pa ako at hilaw na natawa. "That man is dangerous, Pa. Hindi ko siya kaya pakisamahan sobrang higpit niya po!" At nakagat ko pa nga ang ibabang labi ko nasapo ko pa ang noo ko.

I'm literally frustrated.

"I know..." His voice is trying to calm me and stop me from crying. "Pero alam ko na darating ang araw maiintindihan mo kung bakit ko ito ginagawa..."

"Marahil sa ngayon galit ka sa akin dahil ipinadala kita diyan, pero saka mo lang nauunawaan pagtagal-tagal mo na sa kanya."

"At umaasa ako na kapag dumating ang araw na iyon at bumalik ka na sa bahay natin, malaki na ang naging pagbabago sa iyo at alam ko rin na hindi niya ako bibiguin."

Kahit hindi ko siya nakikita alam kong nakangiti siya sa mga oras na ito. Hindi dahil natutuwa, kundi pinagagaan lang ang mabigat kong pakiramdam dahil hindi ko talagang magawang maintindihan.

Diskumpyado lang akong natawa at napatingin sa itaas ng kisame habang patuloy na umiiyak ng tahimik, hindi na ako lumikha pa ng ingay pero halata sa boses ko dahil sa pagkabasag at pababara ng ilong ko.

"Kahit pa masakit ang mga paratang niya sa akin? Ayos lang din ba sa inyo ma-depressed ako rito?" May halo kong pananakot pero sinalakay lang ako ng iritasyon ng tinawanan niya lang ako.

"Ikaw, ma-depressed? Imposible iyan." Bahagya pa siyang napahalakhak. "Pero kung sakali man, Sunny, nasisiguro kong hindi niya rin iyan hahayaan."

Natahimik ako at napatiim bagang na lang. Papa knows me very well that I'm kind of a girl who has a strong mind and heart, not easy to break just because he sees me as stubborn and rebellious.

Pero para sa akin hindi naman nangangahulugang ganoon ka, wala ka nang kahinaan, may pakiramdam pa rin ako at masakit ang natamo kong mga salita mula kay Uncle Victor.

He's not just a common person, he has something. Hindi magtitiwala ng ganito si Papa sa kanya kung basta-basta lang siyang tao.

At sana lang wag nito pagsisisihan ang ginawang pagbibigay sa akin sa isang lalaking parang bloke ng yelo sa sobrang lamig kung makitungo sa akin.

Hindi ko alam pero parang may halong galit ang paraan niya ng pakikipagusap sa akin, he was harsh which I couldn't easily take.

Hindi ko na sinabi pa kay Papa ang ibang detalye ng ginawa nito sa akin, sinarili ko na lang dahil hindi naman ako nito kakampihan kaya dibali na lang.

Ako na ang tumapos ng tawag at mula sa paanan ng kama walang lakas akong napahiga, ang mga braso ko at kamay ko nagmistulang pakpak na nakalatag.

Ibinaling ko ang mukha ko sa direksyon kung saan banda ang binatana, tumingin sa labas buhat ng namumugto kong mga mata...

I feel down and sad...

Sa kauna-unahang beses ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng kalungkutan... dahil malayo na sa mga kabigan ko, malayo pa sa bahay na kinalakihan ko at kay Papa...

I didn't know I would feel this kind of emotion real quick. I'm not used to be sentiment, but now, I actually feel it at this moment.

My eyelids suddenly feels heavy, ngayon ko naramdaman ang pagod sa biyahe at kaysa iiyak ko, itinulog ko na lang ayoko nang mag-isip pa, I wanna rest.

Nakatulog naman ako sa ganoong ayos matapos kong tumagilid ng higa kaharap ng bintana.

Hindi ko namalayan ang oras, napalalim ang tulog ko dahil sa pagod ng katawan ganoon din sa kaiisip.

Sa labis na pagkakahimbing, napa-ungot ako nang may maramdaman akong may humahaplos ata sa pisngi ko.

Pero dahil sa antok akala ko'y panaginip lang o hindi kaya'y lamok kaya inis kong napalo kung ano man dumapo sa pisngi ko at bumalik sa pagkakatulog na ngunguya-nguyang tulo pa laway.

At ilang saglit lang nang maalimpungatan na rin at siyang balikwas ko ng bangon, rumehistro sa isip ko kung lamok ba ang naramdaman ko o kamay?

Napayakap ako sa sarili nang nilibot ko ng tingin ang bawat sulok ng kwarto at kinabahan.

Did someone enter the room while I was sleeping? Kahit antok pa'y naramdaman ko na may humawak talaga sa pisngi ko at hindi lamok.

Nasapo ko.naman ang noo ko at ikinalma ang sarili. Sa lalim ng tulog ko nanananip ako. Tama, panaginip lang.

Dumako naman ang tingin ko sa labas nakita ko gabi na. Ang bilis naman ata ng oras? What time did I sleep again?

I looked for my phone on the bed to check the time. Nanlaki ang mga mata ko. It's 7:00 in the evening. Tatlong oras pala akong nakatulog? Walang gumising sa akin?

Sakto namang napapitlag ako nang may kumatok mula sa labas ng pintuan, hindi pa man ako nakakatayo nang bumukas na ito at pumasok si Vivian, ang kasambahay kanina.

"Señorita, paunmanhin kung kailangan na kayong gisingin. Pinatatawag na po kayo sa baba para maghapunan..." Ngumiti ito sa akin.

Tumango lang ako. "P-Pakisabi susunod na ako, maliligo lang ako sandali at saka magbibihis."

"Sige po, wag lang matagal, ayaw niya pong pinaghihintay." Lumabas na rin ito at isinara muli ang pintuan.

Dali-dali naman ako pumasok ng banyo at naghubad ng damit at sumalang agad sa shower, hinayaang dumaloy sa hubad kong katawan ang malamig na tubig.

I don't shower with hot, I prefer cold water, at habang naliligo, naalala ko ang naging panaginip ko kanina o panaginip nga ba?

May humawak talaga sa pisngi ko.

Baka may multo rito sa bahay niya?

Agad akong kinilabutan at binilisan ko na lang ang pag-ligo ko at nag-isip ng mga masasayang bagay kaysa takutin ang sarili ko.

Dali-dali na akong nag-tuyo ng katawan ko pati buhok at nag-bihis na, kinuha ang damit sa maleta, isang pares ng black sexy sando na manipis lang ang lace, with a pair of maong shorts.

Sanay ako sa bahay na ganito lang ang suot ko kaya ayos lang naman siguro sa kanya?

Ngunit pagbaba ko at pagpasok ng dinning room, taliwas sa inaasahan ko ang naging reaksyon niya nang tingnan niya ako.

And the maids, seem afraid like they really know what he likes and what he doesn't like.

"Nag-damit ka pa?" Unang bungad niya sa akin at dumako naman sa buhok ko. "You didn't even dry your hair with a blower, may tumutulong tubig pa."

What the heck is wrong with this? And most of, what is wrong with him? Bakit ba sobra namang mapuna niya?

Ang detalyado niya pa.

"What do you want me to wear, Uncle? This is my pambahay outfit, nasa amin pa lang ako ito na suot ko—"

"Go back to your room and change."

Napaawang na lang ang bibig ko nang matigilan, but at the same time I feel stiff because there's something in his gaze I couldn't explain...

Like he's suppressing something that's why he wanted me to get change... ah, huh?

Nal*l*bugan ba siya sa akin? Nang pumasok sa isip ko iyon bigla-bigla napatawa ako kasabay ng pag-ngisi, siyang salubong naman ng dalawa niyang kilay.

"Bakit mo ako pinagpapalit? Bakit, may tumitindig ba, Uncle Daddy?" pang-asar kong tanong pero lamang panunudyo sa tono ko kaya kitang-kita ko ang gulat sa mukha niya ganoon din sa mga kasambahay na nandidito.

Pero kalaunan napalitan ng galit ang tingin sa akin ni Uncle kaya ang mga kasamabahay hindi malaman kung isasara ba o ibibuka ang bibig sa pagiging tahasan ko.

At bigla akong napapitlag nang tumayo siya kaya lumikha ng ingay ang umusod na bangkong kumiskis sa malamig na sahig at gumawa siya ng malalaking hakbang papunta sa akin.

Napalunok ako at nahintakutan kaya kaagad akong napaatras para sana tumakbo pero huli na, nahawakan na niya ako agad sa pulsuhan!

"N-Nagbibiro lang naman ho ako Uncle!" bawi ko sa nasabi ko na pero kitang-kita pa rin ang galit sa mukha niya.

"Ako ba, palagay mo nagbibiro?" malamig niyang tanong buhat ng mababang boses na ikinalunok ko habang nakatingala sa kanya nakatitig sa seryoso niyang mga mata.

"Subukan mo akong biruin ng ganyan kapag tayo lang dalawa, Sunny Bloom." Biglang may sumiklab sa mga mata niya.

"Sisiguraduhin ko na hindi lang ikaw ang uuwi ng bahay niyo magiging dalawa na kayo matapos ng siyam na buwan." Sabay pagalit niya na akong binitiwan.

Asar siyang tinalikuran na ako at bumalik na sa hapag kainan habang ako natulala.

Hindi pa agad naproseso ng utak ko ang ibig niyang sabihin hanggang unti-unti... nawindang ako at nalaglag ang panga.