PREGNANT BY MY UNCLE DADDY

CHAPTER FIVE

Sunny Bloom

Sa takot kong totoohanin niya ang sinabi niya dali-dali akong nagpalit ng pares ng pajama, balot na balot, malayo sa kanina kong suot.

Pagbalik ko sa dinning room tiningnan niya ako mula ulo hanggang baba, hindi na siya mukang galit, sumenyas siyang maupo na ako at muka naman satisfy siya sa suot ko.

He's conservative, isn't he?

Sa loob-loob ko ayos na rin pala ito, lalaki siya babe ako kaya dapat ako mag-ingat sa mga isinusuot ko.

I understand why he got mad, this is his house anyways, his home his ruled and speaking of rules, he mentioned it nang maguumpisa na sana akong kumain.

"Let's talk about house rules," his voice remains tough and strict pero sumenyas naman siyang kumain na ako habang nagsasalita siya.

Tumango ako at nahihiya man, walang imik na nga akong kumain. Bigla kang bait, Sunny? Sinong hindi babait kung ganito.

Tahimik lang akong nakinig.

"First, I wanna ask if you know how to do chores?" His eyebrows raised at me and waiting me to speak.

Tumikhim ako at napahawak sa batok habang ngumunguya, umiling ako batid na hindi...

"Hindi po, Uncle..." I answered timidly.

"Oh... so wala kang alam?" Why is he so harsh? "No one taught you, how?" he followed up a question.

Umiling ako ulit. "Wala po, our maid is being paid to do that so no, I don't know how to do chores, and I was a student, so I was busy and had no time."

Tumango-tango siya batid na naiintindihan naman pero ang sunod niyang sinabi ay isa na naman paratang.

"Busy sa school noon, o busy sa pagbubulakbol kasama ang mga kaibigan? Inom dito, inom doon?" Pasinghal siyang ngumisi, hindi natutuwa kundi nadidismaya.

Aminado naman akong party girl ako, pero inayos ko naman ang pag-aaral ko, hindi ako makaka-graduate kung hindi ko rin pinagbutihan.

"Nag-aral naman po akong mabuti sa kabila ng mga..." Nag-iwas ako ng tingin. "Ang mahalaga naman naka-graduate ako," katwiran ko na lang.

"Oo nga naman. After you graduate, kamusta naman, nagamit mo ba ang pinag-aralan mo? Did you ever helps your father to run your company?"

Natahimik ako, hindi nakasagot and guilt took over me. I finished college wlth a course of business administration.

And no, I didn't help my father in our business dahil pagka-graduate mga barkada pa rin ang inatupag ko.

"Bakit hindi ka makasagot?" inulit niya pa at umalukipkip siya matapos uminom ng tubig at mapanuring tiningnan ako.

"Dahil barkada is the priority?" It's more like a mock than a question. Pasimple niys rin akong pinagagalitan.

Hindi ako makatingin dahil totoo...

"Hindi mo ba naisip na nag-iisang anak ka lang ni Danrick?" Pangalan ng Papa ko.

"Na kapag may nangyari sa iyo dahil pagiging pala-barkada mo, wala na." Muli siyang suminghal at inabot ng kamay ang baso juice at uminom na hindi iniaalis ang tingin sa akin.

Ibinalik niya rin ang baso sa gilid ng plato niya habang ako nakatingin sa kawalan, iniisip ang simasabi niya na parang nagsisilbing konsensya ko.

"Kagaya na lang ng kamuntikan ka na, you had a car accident, right? Because you and your friends were being drunk."

Yumuko ako at nilaro ang kamay ko na nakapatong sa mga hita ko sa ilalim ng lamesa.

"Tingin mo, tama?" tanong niya buhat ng malamig niyang tingin hindi naman siya galit pero alam mong may iginigiit.

Ngayon lang din ako nahabag, pinagagalitan din naman ako ni Papa pero si Uncle Victor tagos sa likod kung magsalita, simple pero may diin...

"Tinatanong kita kung tama ba?"

Bakit ganito? Ba't ako naiiyak?

"Mali po..."

Nakagat ko ang ibaba kong labi para pigilan wag tumulo ang luha pero hindi nakatakas sa paningin niya.

"Bakit ka naiyak?" malamig niyang tanong kasabay ng pag-palis ko sa pisngi ko sa butil na pumatak.

Umiling ako. "Wala, Uncle."

"You feel guilty?" he asked seriously.

Gusto kong sabihin na oo... at kita niya na pero nangingibabaw sa akin ngayon ang sobrang pagkakaiba nila ni Papa.

Wala pa nga siyang asawa at anak, pero kung makipag-usap siya sa mas bata sa kanya parang sanay na sanay siya kung mag-disiplina.

I heard him sigh. "Sa sobrang bait ni Danrick sariling anak hindi ma-disiplina ng maayos, soft parenting isn't effective to a child like you."

I hitched my breath hearing that. Totoong soft si Papa, kabaliktaran niya, because he's too authoritative ni hindi ko siya kinakaya lalo na ang pananalita niya.

"Gusto ko lang din malaman mo, Sunny..." He shifted from his seat and leaned forward while his arms crossed and his elbows are on the corner of the table.

And he looks at me strictly. "Na ang mga gawain mo sa bahay niyo'y hindi pwede sa akin."

Napalunok ako lalo na nang mag-angat ako ng tingin at nag-tama ang mga mata namin.

His eyes are giving me tension, hindi ko matagalan kaya mabilis ako nag-iwas, ibinaling ko sa ibang direksyon ang tingin ko.

Alam ko, ngayon pa nga lang hindi na ako umubra, pero wag niya rin aasahan na kaya ko ma-meet ang expectations niya sa akin sa pananatili ko rito.

Unang-una, hindi ko siya kaano-ano para lahat ng sabihin niya susundin ko. I will still obey him, pero iyung kaya ko lang sundin.

"Alam ko po," saad ko base sa gusto niyang marinig. "But Uncle, kahit na nandito ako sa bahay niyo sana ay..."

"Sana?" He's waiting for me to continue.

"Meron po kasi akong boyfriend, wag niyo sana ako pagbawalan makausap siya," pag-amin ko, alam din naman ni Papa ang tungkol dito.

Pero nang ibalik ko ang tingin ko sa kanya nagulat ako dahil ang sama ng tingin niya sa akin na parang anumang oras may gagawin kaya napaatras ako bigla sa upuan at napalunok.

B-Bakit ganito siya makatingin? Kung kanina kalmado siya pero ngayon para siyang... lalo na ng magsalita siya na ikinawindang ko.

"Boyfriend, huh? Hiwalayan mo iyan."

My eyes widened in shock.

What? Hindi pa ako makapaniwala sa narinig. Si Papa nga hinahayaan ako, pero siya gusto niya hiwalayan ko?

"Hindi niyo ako pwedeng utusan gawin iyan!" Biglang tumaas ang boses ko pero hilaw lang niya akong tinawanan.

"At bakit hindi?" Tinaasan pa ako ng isang kilay. "Nasa pamamahay kita, and that boy only serves you as a distraction for your growth, at baka nga maglaba ng panty hindi ka pa maalam, may boyfriend ka na agad?"

My lips parted in embarrassment.

This man started humiliating me...

Napatayo na ako habang pulang-pula ang mukha sa pagkapahiya. Umiling ako.

"Kahit anong sabihin niyo hindi ko siya hihiwalayan—"

"Ang mga kabataan talaga ngayon hirap silang alamin kung ano at sino ang mga makakabuti para sa kanila sa hindi, hindi ko nilalahat pero karamihan. Katulad mo na lang," may laman niyang sinabi nang hindi ako pinatapos magsalita.

Is he saying na bad influence ang boyfriend ko, ganoon ba? He's getting into my nerves...

"At kayo, alam niyo gano'n ba?" Pinanlakihan ko siya ng mata.

I'm trying my best to behave pero kung ganitong lumalagpas siya sa linya ay hindi ko mapigilan magalit.

"Sinasabi niyo na alam niyo kung ano ang makakabuti sa akin? Wala pa nga kayong asawa't anak, at baka dahil din diyan sa katwiran niyo kaya hanggang ngayon wala pa rin kayong pamilya sa sobra niyong pihikan," nasabi ko na lamang sa galit ko.

But instead of getting hurt and offended by what I have just said, tinawanan niya lang ako na nakapagpatahimik sa akin.

"I'm still a Bachelor because it's my own choice and also because... I do not settle for less." He smirked and his words hit me, bullseye.

Does he think having my boyfriend makes me settle myself into less?

Tumayo na rin siya at nagpamulsang hinarap ako, lumapit siya sa akin saka niya ako pinagmamasdan, napaatras pa nga ako sa sobrang lapit niya pero hindi nagbago ang distansya naming dalawa.

"At isa pa... kaya wala pa akong asawa't anak hindi lang dahil pihikan ako..." His voice became lower and deep.

Tanging kami lang ang nakakarinig.

"I'm waiting for someone..."

Nabigla ako. Who?

"Someone that soon, I can pop her little cherry." He chuckled and what he said makes my face red.

How can he say this in front of me?

"But for now... all she needs is discipline. Maybe after a year... I could finally have her... just not now, not yet." He grinned but very playfully.