Ang Lasa ng Hatinggabi
1136 Words
ALAS-DOS ng madaling araw.
Ang init. Parang impyerno ang init sa loob ng kwarto ko. Pinagpapawisan ako nang malagkit kahit nakatutok na sa akin ang electric fan. Hindi ako dalawin ng antok. Ang katawan ko ay balisa, parang may hinahanap na hindi ko maintindihan.
Bumangon ako. Kailangan ko ng hangin. Baka sa labas, mas presko.
Dahan-dahan akong lumabas ng kwarto. Madilim ang hallway. Tahimik ang buong bahay. Ang akala ko, tulog na ang lahat.
Pero nagkamali ako.
Pagdaan ko sa tapat ng kwarto ni Blake, nakita kong may liwanag na sumisingaw sa ilalim ng pinto. At dahil luma na ang bahay, may maliit na siwang sa gilid ng hamba ng pinto kung saan pwede kang sumilip.
Hindi ko dapat gawin 'to. Alam kong masama. Pero parang may sariling utak ang mga paa ko.
Lumapit ako. Idinikit ko ang mata ko sa siwang.
Ang nakita ko ay nagpatigil ng paghinga ko.
Nakahiga si Blake sa kama. Ang tanging ilaw ay galing sa screen ng cellphone niya na nakapatong sa unan sa harap niya.
Video call. Kausap niya si Maria.
At hindi lang sila nag-uusap.
Nakita ko ang kamay ni Blake. Mabilis ang galaw nito sa gitna ng mga hita niya.
"Maria... ugh... ang ganda mo..." ungol ni Blake. Paos. Mababa. Puno ng pagnanasa.
Napatingin ako sa screen ng cellphone niya. Nakita ko si Maria. Nasa kama rin ito, nakahubad, at pinaglalaruan ang sarili habang nakatingin sa camera.
Pero mabilis na bumalik ang tingin ko kay Blake.
Ang halimaw.
Sa liwanag ng screen, kitang-kita ko na siya nang buo. Wala nang boxers. Wala nang tuwalya.
Ang laki. Galit na galit. Ang mga ugat ay parang mga kable ng kuryente na bumabalot sa matigas na sandata niya. Pulang-pula ang dulo nito.
Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang pagsinghap. Ito ang pangalawang beses, pero ito ang pinakamalinaw.
Pinanood ko siya. Bawat higpit ng hawak niya. Bawat pag-arko ng likod niya. Bawat ungol na lumalabas sa bibig niya.
"Lalabasan na ako... Maria!"
Binilisan ni Blake ang galaw.
Nakita ko ang pag-igting ng muscles niya. Nakita ko ang pag-ikot ng mata niya pataas.
At nakita ko ang pagputok.
Kumuha siya ng isang puting t-shirt na nasa tabi niya ang t-shirt na suot niya kanina at doon niya ipinunas ang kalat.
Nang matapos siya, humiga siya sandali, hinihingal.
"Love... wash lang ako," paalam niya kay Maria bago pinatay ang tawag.
Tumayo siya, bitbit ang cellphone, at lumabas ng kwarto papunta sa banyo sa labas.
Naiwan ang pinto na nakabukas nang bahagya.
Ito na.
Pumasok ako. Mabilis. Walang isip-isip.
Hinanap ng mata ko ang t-shirt. Nandoon, nakalukot sa paanan ng kama.
Dinampot ko ito. Mainit pa. Basa pa.
Parang nanalo ako sa lotto.
Dahan-dahan, inilapit ko ang tela sa ilong ko.
Ang tapang. Amoy buhay. Amoy Blake.
Napapikit ako sa sobrang sarap. Para akong adik na nakasinghot ng pinakamataas na uri ng droga.
Hindi ako nakuntento.
Idinikit ko ang dila ko sa basang parte ng tela.
Lumasa sa bibig ko ang alat. Ang pait. Ang lagkit.
Kinain ko ang lasa niya. Naramdaman ko ang pagapang ng init mula sa lalamunan ko pababa sa puson ko.
"Kuya..." bulong ko, habang dinidilaan ang tela na parang ice cream.
Ibinaba ko ang kamay ko sa shorts ko. Gutom na gutom ako.
"Akin 'to... akin 'to..."
Nag-umpisa akong gumalaw. Ang t-shirt ay nasa mukha ko, nilalanghap, tinitikman, habang ang daliri ko ay mabilis na nagtatrabaho sa ibaba.
Nasa langit na sana ako nang biglangThug. Thug.
Mga yabag. Papalapit.
Nanlaki ang mata ko. Pabalik na siya!
Wala nang oras para lumabas. Wala nang oras para tumakbo.
Nag-panic ako. Sa sobrang takot, dumapa ako at gumapang pailalim sa kama niya.
Masikip. Maalikabok. Amoy luma. Pero kailangan kong magkasya.
Sakto namang bumukas ang pinto.
Pumasok si Blake.
Nakita ko ang mga paa niya. Malinis na. Bagong hugas.
Naglakad siya papunta sa gilid ng kama.
Please, Blake. Wag kang titingin sa ilalim. Wag kang titingin.
Pinigil ko ang hininga ko. Ang puso ko ay parang tambol na sobrang lakas, natatakot akong baka marinig niya.
"Saan ko ba nailagay 'yun..." bulong niya sa sarili.
Nakita kong yumuko siya nang bahagya at dinampot ang t-shirt na binitawan ko kanina sa sahig bago ako magtago.
"Ah, andito lang pala. Labhan ko na nga bukas," sabi niya.
Naglakad siya ulit palabas. Rinig ko ang pagbukas ng pinto sa likod-bahay kung saan nandoon ang washing area.
Nakahinga ako nang maluwag.
Umalis siya ulit para ibabad ang damit.
Mabilis akong gumapang palabas. Puno ng alikabok ang duster ko at gulo-gulo ang buhok ko.
Tumakbo ako pabalik sa kwarto ko na parang magnanakaw. Ni-lock ko ang pinto at sumandal dito, habol ang hininga.
Ligtas ako.
Pero hindi ako mapakali.
Ang lasa niya... nasa bibig ko pa rin. Ang amoy niya... nasa ilong ko pa rin.
Humiga ako sa kama ko. Ipinikit ko ang mga mata ko.
Inisip ko ang lasa ng lason na 'yun. Inisip ko kung paano kung hindi sa t-shirt niya pinutok 'yun... kundi sa loob ng bibig ko? O sa loob ng katawan ko?
Nagsimula ulit akong magsarili.
Mas wild. Mas mabilis. Mas desperada.
Hanggang sa marating ko ang dulo, ang pangalan niya pa rin ang isinisigaw ng isip ko.
KINABUKASAN.
Tanghali na akong nagising. Masakit ang ulo ko at mabigat ang katawan dahil sa puyat at pagod.
Pagbaba ko sa kusina, tahimik.
Walang amoy ng almusal. Walang tunog ng radyo.
"Kuya?" tawag ko.
Walang sumagot.
Lumapit ako sa mesa. May nakatuklob na plato ng pagkain sinangag at itlog. At may kapirasong papel na nakatupi sa tabi ng baso.
Kinuha ko ito at binasa.
“Kar, punta muna akong bayan. Kukulangin tayo ng supplies para sa manukan at babuyan. Baka gabihin ako ng uwi kasi dadaan pa ako sa hardware. Kumain ka na diyan. - Kuya Blake”
Napaupo ako sa silya.
Wala siya.
Mag-isa na naman ako sa bahay.
Tumingin ako sa labas. Tirik na tirik ang araw.
Napahawak ako sa labi ko. Naaalala ko pa rin ang lasa kagabi.
Wala si Blake. Pero iniwan niya ako nang gutom na gutom. At ngayong alam ko na na gagabihin siya... marami akong pwedeng gawin.
Marami akong pwedeng isipin.
Dahil sa gabing ito... alam kong uuwi siyang pagod. At baka... baka pwede ko siyang alagaan.
Sa paraang ako lang ang nakakaalam.
- Writer
