24.09.2017
Merhaba sırdaşım sonunda ailemin yanındayım. Gözlerimi sonsuzluğa kapatmadan önce onları bir kere daha görebildiğim için mutluyum. Listemde de bu kadar az madde kalmışken artık gün belki saat, belki dakika, belki de saniye saymaya başlayabilirim. Evet, sayılı zamanlar…
Bu konuda çok fazla düşünmek istemiyorum. Ama sana ne zaman yazmaya başlasam konu bir şekilde buna geliyor.
Neyse eve dönüşüm düşündüğüm gibi bolca gözyaşıyla karşılandı. Gözyaşı dökmeyen tek kişi kardeşimdi. Küçük olduğu için hem bir şeyden haberi yoktu hem de ona getirdiğim hediyeler aklını başından almıştı. Annemle sarılıp hasret giderdik. Dün akşam Çınar’ın ailesi ve benim ailemle birlikte yemek yedik. Sarı ile Peri’nin varlıkları kimseyi rahatsız etmediğinde daha mutlu oldum. Aslında bir tek Aysan amcadan
