Twisted Fascination

Kabanata 11

Alexiel scowls. “She’s a friend of mine, Azrael. Natural lang na mag-alala ako.” Ang pagdala niya rito kay Uriel ang naging kabayaran sa kanyang utang na loob ng dalaga. Walang nawala sa kanya, pero kay Uriel meron.

“A friend. Why did you think I’ll harm her?” Palamig nang palamig ang boses ni Azrael. Pinalampas niya na hindi siya tinawag nito ng Don, at ngayon naman ay wala itong respeto sa kanya. He won’t tolerate such disrespect.

Riego is shaking his head this time. Mukhang hindi matutulog si Alexiel ngayon. Siguradong sa basement ito mamaya. He knows Azrael, kahit na kadugo niya ito ay wala itong patawad.

“Aside sa’yo na ginawa mo s’yang personal na katulong sino pa ba?” nakakunot-noong aniya ni Alexiel.

“Ano bang sinabi sa’yo ng dalagang iyon?” Really? Is he that evil? Azrael guessed he was. Everyone here feared him but this brother of hers unexpectedly bented his anger towards him because of Uriel? She really has the charm to capture a man, even himself.

Natigilan si Alexiel dahil sinabi ng dalaga na aksidente lang ang nangyari, pero hindi siya naniwala. Sa mga taong nakatira dito sino ba ang hindi gagawa ng kasamaan?

“See?” Azrael looked at his brother with unknown emotion. Masyado na atang nagiging impulsive ang emosyon ni Alexiel. Hindi pwede iyon.

Azrael then turned around, with Riego following behind. Alam ni Alexiel na disappointed sa kanya ang Don. He clenched his his and took a deep breath. Alam n’yang ipapatawag siya maya maya para sa kanyang parusa. Maging ang mga nakatitig sa kanila ay napayuko dahil mahirap ang ipapataw na parusa ng Don. Hindi man nila kita sa mukha nito, pero mayroong bagyo na namumuo sa mga nata nito kapag may isang tao na hindi sumunod. They can feel the gloominess away from where they were standing.

Pakiramdam ni Uriel ay kasalanan niya ang nangyari. Bakit naman naisipan kaagad ni Alexiel na si Azrael ang gumawa n’yon, eh, sinabi niya nga na aksidente?

Alexiel went down and went to his room.

Kinagabihan.

Malalim na ang gabi at lahat ng tao sa De Luca household ay tulog na. Ang ilaw na lamang sa labas ang nagsisilbing liwanag sa loob. Isang tahimik na yapak ang bumababa ngayon sa malaking hagdan. Ang taong ito ay kalmadong bumabagtas sa paroroonan nito. Walang takot sa kanyang mukha ngunit nay kung anong emosyon ang naglalaro sa kanyang pares ng mata.

Binuksan nito ang isang pinto at tumambad sa kanya ang natutulog na mukha ng dalaga.

‘Angel.’

His steps were silent as if he was walking on air. Mula sa gilid ng kanyang mata ay nakita niya ang alaga nitong aso na nakatitig sa kanya. This is not the first time that the dog and him looked at each other. This dog is behave. On the other hand, the cat was sleeping soundly just like the little woman on the bed.

Lumubog ang gilid ng kama nang umupo si Azrael. He didn’t know why he was here, his legs just moved on their own while he left his study beside his room.

“Who are you, angel?” he whispered under his breath. Iniisip ni Azrael kung sino ang nanghaas na i-hack ang control system nila at kunin ang impormasyon ukol sa dalaga.

“Are you hiding something? Did you purposely get here?” He reached out his hand to touch her cheeks. It’s so soft and warm. Meeting her is troublesome. Something stirred inside of him whenever she was looking at him with those crystal innocent eyes, whenever she was closely standing and talking with another man. He knows what it is. But he can’t let himself fall into that trap.

“If you’re not hiding something, then it’s good. You won’t like the consequences of lying to me, angel.” Madness flashed on his eyes quickly as it turned into its usual coldness.

‘My angel.'

‘I should let them know who owns you. Not Alexiel, not that damn new recruit and not any one who dared to approach you,’ Azrael said determined in his mind.

Azrael was feeling possessiveness over Uriel. He remembers the way she smiled when Alexiel came back. Gusto niya ring makita itong nakangiti sa kanya.

He closed his eyes and inhaled before opening it again. Then, his face went closer to Uriel’s face.

Those supple lips. It was tempting him. It’s inviting him to kiss it. Biglang gumalaw ang dalaga kaya naman agad na umatras si Azrael. Hinintay niya na gumising ito, pero tumalikod lang ito sa kanya at niyakap ang unan.

The corner of his lips curled up.

Soon.

She will be begging for him soon.

---

The next day, pagkagising ni Uriel ay napansin niya ang isang damit na nakalagay sa kama. Napakunot-noo siya dahil hindi niya alam kung paano nagkaroon ng magandang damit sa kwarto niya.

Hindi niya na lang iyon pinansin at agad na nag-ayos para dalhan ng almusal ang Don.

Pagkatapos niya gumawa ng pang-almusal nito ay nilagay niya ito sa tray sabay tingin sa orasan. Tamang-tama, gising na ang Don sa ganitong oras. Maingat s’yang umakyat hanggang ikatlong palapag at kumatok sa pinto ng study nito.

“Come in.” Ang baritono nitong boses ang narinig niya mula sa loob. Hindi na kagaya ng dati na halos lumabas ang puso ni Uriel sa kanyang rib cage, ay naging kalmado na siya ngayon. Baka kung hindi niya makalma ang sarili ay mabitawan niya ang dinadala at maging sanhi ng kaparusahan niya.

Nang buksan niya ang pinto ay agad na nagtama ang kanilang mata. Sa hindi inaasahang pangyayari ay biglang tumibok ng mabilis ang dibdib niya. Natulala siya at hindi nakagalaw sa kinatatayuan.

Bakit ba niya nararamdaman ito? Kinakabahan ba siya? Kaba ba ‘tong pinaparamdam sa kanya?

“Angel.”

Napabalik sa reyalidad ang isip ni Uriel nang marinig ang boses ng Don.

Yumuko siya bago tumuloy sa pagdala ng almusal nito.

“Heto na po ang almusal niyo, Don.” Nilagay niya ang pagkain sa mesa nito at aktong aalis na sana nang tawagin siya ni Azrael.

“Did you like the dress?” he asked, calmly. He picked it on his own.

“Dress? P-para po sa akin ang magandang damit na ‘yon?” Pero bakit?

Azrael nodded. “What do you think?”

“Maganda po,” sinserong wika ni Uriel. “Pero hindi ko naman po iyon masusuot,” dagdag nito. Sayang naman kung hindi niya magagamit. Hindi naman niya p’wedeng suotin ng pang-araw-araw.

“Who said you can’t wear it?” He bought it for her to use it.

“Hah?” nakangangang aniya ni Uriel.

“You will wear it tonight, angel.”

A wicked emotion glinted on his eyes as he saw Uriel gaped at his next words.

“You are going with me, angel, tonight. My female companion.”

He wanted to show her off and let the men knows that he owns this woman.

It’s time to claim his angel.