“ลงไปให้หมด! แล้วถ้าฉันไม่เรียกห้ามใครเข้ามารบกวนฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม!?”
“ค่ะๆ”
ทุกคนรีบละล่ำละลักหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดวิ่งลงบันไดแทบไม่ทัน สั่งเสร็จภานุก็ใช้เท้าปิดประตูกระแทกเสียงดัง ดาริกาสะดุ้งโหยงมองไปรอบๆ กายอย่างตื่นตระหนก เริ่มกลัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ
“จะ จะทำอะไร ถอยไปนะ” เธอชี้หน้าสั่งเสียงสั่น ดวงหน้างดงามหันซ้ายแลขวาเพื่อหาลู่ทางในการเอาตัวรอด สายตาเหลือบไปเห็นที่ทับกระดาษรูปมังกรลายหินหยกก็หมายจะคว้าเอามาป้องกันตัว
ปัก!
“กรี๊ด!” ภานุรู้ทันวิ่งไปหยิบวัตถุราคาแพงปาใส่กำแพงตกแตกหักสองท่อน ดาริกายกมือป้องปากกรีดร้องด้วยความตกใจที่เห็นเขาแสดงความบ้าระห่ำออกมาอย่างคลั่งแค้น ร่างหนาย่างสุมเข้าหาแสดงอำนาจให้รู้ว่าเขาคุกคามหล่อนได้ทุกเมื่อ
“คะ คุณจะทำอะไร ยะ อย่าเข้ามานะ”
ภานุหน้ามืดตามัวเกินกว่าจะสนใจคำทัดทานเหล่านั้น ในหูของเขามีแต่ถ้อยคำหวานที่สาวเจ้าใช้เรียกผู้ชายคนอื่น
