Behind Her Smile

04

"...that is our lesson for today. Don't forget to bring your homeworks tomorrow. Good Day Class!" Ma'am Lara said bago sya lumabas ng silid.

Basically, this is the last subject for today. Third week of November na, malapit na ang sembreak kaya kaunting tiis nalang.

6PM na ng hapon, pauwi palang ako. Paniguradong makakatanggap na naman ako ng napakaraming sermon mula sa nanay ko. Nakakapagod ding pakinggan minsan, paulit ulit lang naman ang mga sinasabi n'ya.

Mag-isa ko lang uuwi ngayon. Nauna na yung mga kaibigan ko, may lakad daw sila. Hindi ko alam kung saan, pero alam ko na masaya sila.

Habang naglalakad pauwi, hindi ko mapigilang mag isip.

You see, wala akong sariling circle of friends. Masasabing mayroon akong mga kaibigan pero yung sariling grupo? Wala e. I have tons of friends, pero lahat sila, maaalala lang ako kapag may kailangan.

If hindi sila okay, nilalapitan nila ako para manghingi ng comforting words. Kapag hindi sila natapos sa mga assignments and activities nila, pupuntahan nila ako para mang hingi ng sagot. Kapag umaalis sila para magbonding, hindi manlang ako niyayaya.

I know na meron silang iba't ibang circle of friends, yung makakabonding nila, yung mapagsasabihan nila ng iba't ibang rants nila sa buhay. Yung komportable sila sa kanila. I can say na qualified naman ako para maging kasama sa samahan nila, pero palagi akong naiiwang mag isa.

Palagi kong nakikita sa mga myday's nila that they were having fun kasama yung mga napili nilang kaibigan. And i'm happy for them. I'll support them nalang.

Actually, okay lang naman sa akin even hindi ako yung palaging napipili as there bestfriend. Basta if they need something from me, they can count on me. Simple as that.

But sadly, they can always count on me but i have no rights to call them when i needed some comforts.

Palagi akong nasa tabi nila kapag kailangan nila ng masasandalan, pero bakit nung ako na yung may kailangan 'e bigla silang nag alisan?

Enough with that thought. A few houses nalang ay malapit na ako sa bahay namin. Binilisan ko na ang lakad ko para makauwi kaagad, i'm hungry us fùck na.

After a while, nakarating na ako sa bahay. Wala si mama sa paborito nyang pwesto kapag gabi, sa sofa sa harap ng pintuan.

Tingin ko ay maaga syang nagpahinga, pati ang mga kapatid ko ay wala rin dito sa baba. Baka nagpapahinga na rin.

Pumunta muna ako sa kwarto ko para magpalit ng damit at para na rin ilapag ko muna ang mga gamit ko.

After i change my clothes, chinarge ko muna yung phone ko before akong bumaba.

Dumiretso kaagad ako sa dining para kumain. Hindi na bago sa akin ang kumain mag isa, nasanay na rin ako.

After i eat, i wash the dishes. I check the time, it's already 8PM. At dahil wala ng tao rito sa baba, nagpatay na ako ng ilaw saka bumalik sa kwarto ko.

As i open the door of my room, bigla akong dinalaw ng antok. Nagpunta muna ako ng cr before pumunta sa kama, baka kasi kapag nauna ang kama 'e tamarin na akong maglinis ng katawan.

After i do my thing in the bathroom, i went straight on my ged. Humiga na ako at naghihintay na antukin. After counting so many sheeps in my head, i didn't notice that i fell asleep.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal natulog. Pag gising ko, akala ko ay gabi na ulit kasi wala pang liwanag ang paligid. Pero nung tignan ko ang orasan, 3 o'clock palang ng madaling araw. Then it made me realize one thing, hindi ko natanggal sa saksakan yung phone ko!

Nagmamadali akong lumapit sa outlet para hugutin yung charger ng phone, mabuti nalang at hindi masyadong nasobrahan yung pagkakacharge kaya hindi kami nasunog. Kung nagkataon, baka natusta na ako duto sa loob.

I opend my wifi connection and then nagconnect sa internet. I browse in all of my social media accounts.

I see, walang bago.

Habang nagsscroll sa feed, isang post yung nakakuha ng attention ko. It was them. It was my friends having fun, watching sunset habang nasa dalampasigan sila.

I smile bitterly.

Yung mga ngiti nila, mukhang genuine at sincere. Samantalang yung sa akin, palaging fake at puro pretend.

Kailan kaya ako makakangiti ng ganyan? Like i don't have any problems in my head? I silently asked in my head.

My chest slightly ached with that thought so i avoided it immedietly. I don't wanna die yet. I still want to see my love ones happy.

After that, i checked the time in my phone. Quarter to 5 na pala. Medyo inaantok na ako pero hindi na ako pwedeng matulog dahil magsisimula na naman ang panibagong araw.

Habang hinihintay kong mag five o'clock, binuksan ko ang tv dito sa kwarto ko para manood ng news. Magffive AM na palang kaya sure ako na wala pang masyadong palabas maliban sa mga news.

"...inaasahan po ang malalakas na pag-ulan sa malaking bahagi ng Luzon, pati na sa Metro Manila...." ang naabutan kong sabi ng weather news caster sa Tv network na to. After kong marinig yon, kinuha ko yung phone ko waiting for the announcement. And minutes later...

"Today's classes is suspended as the Department of Education latest memo due to the heavy rain that was announce by the PAGASA. Stay safe students!"

Yay! Pahinga ulit. I was smiling na, not untill i remember something. Magpipyesta na naman ang tenga ko sa iba't ibang klase ng sermon ngayon. Paniguradong hindi papasok si mama dahil nga maulan sa labas.

I sighed heavily with that.

After a while, hindi nga ako nagkamali.

"Selena, lumabas ka na d'yan!" Naririnig kong sigaw ni mama mula sa baba. "Aba, 'tong batang 'to. Tanghali na 'e nakahilata pa rin" dagdag pa nyang sigaw na parang hindi sakin pinaparating, parang pinaparinig nya sa buong barangay na nakahilata pa rin ako.

Napabuntong hininga nalang ako 'saka lumabas na. Ayo'ko na ng pa'ng matagalang sermon kaya hindi na lang ako umaarte.

"Morning ma" bati ko sa kanya pagpasok ko ng kusina. Nagluluto na sya ng almusal. Tinignan n'ya lang ako, 'saka tumango bago s'ya bumalik sa ginagawa n'ya.

Oh, tignan mo 'tong nanay ko. Napakalakas ng boses magtawag para bumaba 'e hindi pa naman pala sya tapos magluto.

Kumuha nalang ako ng gatas at cereals sa ref, nagsalin ako ng sakto lang na mauubos ko sa bowl na kinuha ko kanina. Nagsalin din ako ng fresh milk sa baso para may inumin ako.

"Ma, gusto mo kape?" I asked her.

"Sige, timplahan mo ako" sabi n'ya.

Secretly, i smiled softly. Hindi man kami gano'n kaclose ni mama, atleast hindi kami nagbabangayan.

Tinimplahan ko na muna s'ya ng kape bago ako kumain. Kaunti lang talaga ang kinuha ko'ng cereals kasi hinihintay ko'ng maluto 'yung niluluto ni mama, ofcourse.

After ko'ng maubos yung cereals, ininom ko yung gatas. Syempre inubos ko, kahit natutuwa ako na hindi masyadong galit si mama today, kailangan ko pa ring maging mabait baka bigla na lang syang sumabog sa galit after non.

Lumabas muna ako ng kusina, gusto kong magpunta sa garden. Kaso, hindi naman sapat ang bubong doon at may kaunting tubig na ring nagkalat sa sahig dala ng ulan.

Maulan pa rin pala, i see.