Sabah gözlerimi açtığımda Barış'la göz göze gelmiştim. Yüzünde ki gülümseme mutluluk sebebimdi resmen. Sanırım aynı şeyleri oda düşünüyordu ki "Kime nasıl bir iyilik yaptımda seninle kesişti yollarımız? Seni çok seviyorum bebeğim" diyerek önce dudaklarımı öpücük kondurdu, sonrada göbeğimi öperek "Seni de çok seviyorum küçük bey" diyerek oğlumuzla konuşmaya başlamıştı. Sanırım şu an izlediğim manzara dünyanın en güzel manzarası olabilirdi. Barış kesinlikle mükemmel bir baba olacaktı.
Bir süre yatakta sohbet ettikten sonra benim aç karnım yine kendini belli edince kalkmıştık. Odadan çıkacağımız sırada telefonum çalınca hemen açtım, arayan Azra'ydı
"Nilay sabahın bu saatinde arıyorum ama, senden başka arayacak kimsem yok. Ben Türkiye'ye geldim, geldiğim gibide güzel bir karşılaşma yaşadım"
