His Slave (AIAHGIN)

2

C h a p t e r 0 2

I was in the middle of applying my black contact lens when I heard my cellphone rings. I blink a few times and checked myself in the mirror. As I run my fingers through my hair and meticulously scanned if my natural hair roots were groowing. Baka kasi hindi ko mapansing tumutubo na pala ang ginger red hair ko. Just to be sure. Kahit alam kong kakakulay ko lang ng itim nito. Medyo praning lang talaga ako, kapag ang buhok ko na ang pinag-uusapan.

Nang matapos na ako ay agad akong lumabas ng banyo at mabilis na kinuha ang aking cellphone at tinignan kung sino ang tumatawag, si Myr na naman. Actually nung Sabado pa 'to tawag ng tawag. Hindi kasi ako pumunta sa welcome party para sa pinsan nila Pearl.

I let out a sigh and tossed my phone in my bag. Masisira talaga ang phone ko sa kapraningan ng babaeng 'to.

She's been texting me nonstop since Saturday. Even though, I already told her I'm not going. Siya lang naman kasi ang gustong pumunta dun. I even begged to Zia to go there, kahit alam kong ayaw niya ding pumunta dun.

para lang may makasama naman si Myr sa party. Kahit alam kong for sure, magmomokmok lang 'yun buong gabi.

Lumabas ako ng aking kwarto at agad bumungad sa harapan ko si Mama. "Kain ka na."

Nginitian ko siya't tumango. She's been very busy lately with the hospital works. Especially attending conferences. Minsan nga, swerte na 'yung kami twice a week.

Whenever she's free, she make it to a point to prepare a healthy meal for me. Kahit di naman kailangan e. Pwede namang sa Kaisei ning ako kumain. Concern kasi siya sa mga kinakain ko. Kung dati, hinahayaan niya lang akong kainin lahat ng gusto ko, ngayon hindi na. Sobrang taba ko kasi nung unang mga taon ko sa Kaisei. She really helped me a lot to lose some weight. Pero medyo chubby pa din naman ako until now. More healthy diet and exercise to go.

I know, I sound rude that I should be thankful but ayaw ko lang kasi yung topic na pilit niyang pag-usapan namin.

"So, how's school?" Mom said, while I was drinking my carrot juice.

"Good." I simply replied. "Really?" she said with a doubt plastered on her face.

"Then why you're still dyeing your hair? And you're still wearing those contacts? Aminin mo nga, is someone bullying you again? Just tell me, and I'll talk to them. Or kung gusto mo, transfer ulit tayo ng school."

I chewed my lip. already transfered school, one time. And I won't do it anymore. Lalo na ngayon na two years ning at gra-graduate na ako ng high school. And honestly, it won't change anything if lilipat man ako ng school. Palaging may bubully at bubully sa 'kin. Lalo na 'pag nakita nila kung ano talaga ang itsura ko. Hindi naman sa kinakahiya ko, kung ano ako. Ayaw ko lang talaga ng gulo.

Huminga ako ng malalim bago sumagot, "I'm fine Ma. Hindi lang kasi akong komportableng mag-eye glass. And I just want to look... normal. And besides Ma, I'm not in elementary anymore. Mas mature na ang mga tao sa high school. So, you don't need to worry. Ok?" I said, just to assure her.

I'm older than most of the students in Kaisei. I'm actually, the same age as Pearl. Ilang taon kasi akong nahinto sa pag-aaral nun.

She sighed and went near me. "You know, you can talk to me,

right?," she said and run her fingers through my hair.

"Nasasayangan lang kasi si mama sa buhok mo. Ang ganda pa naman sana. Lalo ng mga mata mo."

"Manang mana ka talaga sa papa mo. Ni wala kang nakuha sa 'kin." sabi niya't sabay halik sa gilid ng aking ulo.

This is the reason why she doesn't want me to dye my hair and wear contacts. Naaalala kasi ni mama, si papa sa 'kin. I really looked like my dad. We have the same ginger red hair and emerald eyes. My father is an English. Nagkakilala sila ni Mama noong nagbakasyon si Mama ng England. Their relationship wasn't easy, since mayaman sila Mama habang sila Papa naman ay hindi at ulila na.

My mother's parents were against their relationship. Lalong lalo na, na hindi nakapagtapos si Papa habang si Mama naman ay isang doktor. Pero pinanindigan pa rin ni Mama ang kanilang relasyon, umalis siya sa puder ng kanyang mga magulang at tumira sa Palawan, kung saan laging nagmemedical mission si Mama. Hindi man mayaman si Papa gaya ni Mama pero kailan man hindi siya nagkulang sa mga pangangailangan namin. He worked hard for us. Nagtulungan sila Mama. May naipon din si Mama noong nagtratrabaho pa siya sa Maynila. Kaya nung medyo malaki-laki na ang perang naipon namin bumili kami ng resort. At dahil dun nabibili na namin ang aming mga pangangailangan.

"Aiah.. We already talked with your Tita Cath. After graduation, anytime you want, we can go for the Lasik procedure."

Tita Cath's a colleague of mom. She's an ophthalmologist. Mom's being persistent with this Lasik thingy. Hindi naman sa wala akong tiwala sa kay Tita Cath, to do the surgery. Ang kinatatakot ko lang ay, pano kung hindi magwork sa 'kin yun? I mean... I did some research puro positive feedbacks naman 'yung nababasa ko. Pero kahit na, natatakot pa rin ako. Baka matuluyan pa 'tong mata ko. Nearsighted lang ako baka ikabulag ko pa ang surgery na 'yan.

"I'll think of it Ma." I replied and stood up. "Malalate na 'ko."

"Pahatid ka kay manong. Maaga pa naman." sabay tayo din ni Mama. I shook my head no. "Wag na Ma. Magbibike na lang po ako."

"Ba't ba nagtyatiyaga ka sa bike mo ha? Meron naman tayong sasakyan." Nginitian ko siya. "Exercise din 'to Ma. Ingat kayo sa work."

"Ikaw din. Be attentive in the road, okay?"

Tumango ako at mabilis na naglakad palabas ng condo unit namin.

Nang biglang tinawag ako ni mama. "Aiah!"

"Ma?"

"Ah... Nag-usap na ba kayo ni Alex?"

I heavily sighed. Akala ko pa naman hindi niya ako tatanungin tungkol dito. I really don't like talking about him. I lightly nodded. Kahit hindi naman. "Sige ma, late na 'ko. Bye!" sabi ko't mabilis na umalis.

A little lie won't hurt naman di ba?

Five minutes to go, 'til the bell rings. And my phone keeps on ringing. Nakakainis talaga ang dalawang 'yun, tawag ng tawag. Oo na, co na. Paparating na 'ko. Mabilis akong naglakad paakyat ng hagdanan. Nasa second floor na ako ng may estudyanteng panay pulot ng mga librong nakakalat sa sahig.

Don't mind it Aiah. You're almost late.

"Tulungan na kita." I offer and she nodded. s**t. I just hope our teacher is late as well. I crouched down and started to pick up the books. Nang nagsimula na akong nagpulot ng libro, tinignan ko ang babaeng estudyante. She's not familiar to me. Baka freshmen 'to.

"Hey, are you okay?" tanong ko sa kanya ng napansin kong pinagpapawisan siya. "Ah y-yeah." tipid nyang sagot. She was stuttering.

Binilisan ko nlng ang pagpulot ng mga libro. I was about to pick up the last book when someone bumped me behind.

Ugh! Muntik ng mapadaos daos ang mukha ko sa sahig.

"Excuse me?!" inis kong sabi. Ni hindi siya huminto sa paglalakad. Tumayo ako para kunin ang napatid na libro ng lalaki. He's not wearing a school uniform.

"Sorry?" I sarcastically said. Winagayway lang nya ang kanyang kamay ng nakatalikod.

Tss.

When I turned back biglang tumayo ang babae at mabilis na

naglakad papalayo. "Hey!" tawag ko sa kanya at pinulot ang isang librong nasa sahig.

"Miss! May naiwan ka pa oh!" sigaw ko sabay lahad ko sa mga hinahawakan kong libro. She stopped and turned half way, "Sorry---" then she started to run. It was almost a whisper.

"Sorry?" I confusedly mumbled. When someone whistled upstairs. Nang tumingala ako nakita kong may baldeng binuhos mula sa itaas. I wanted to move but I froze right at the moment. And now, it's too late. I can smell the mud all over my face. Agad nagsitakbuhan ang mga ungas na estudyanteng 'yun.

Great... What a Great Day!

Binitiwan ko ang mga hawak kong libro at pinunasan ng aking kamay ang aking mukha. I immediately went to the nearest comfort room. Nang nasa banyo na ako ay agad akong pumasok sa cubicle. I grab some tissue and wiped the mud all over my face. "Ugh!" sigaw ko at pinatid ang cubicle. "Bwisit! Bwisit!"

Last week, was slime. The other day, it was coffee. I gritted my teeth in anger. At nagsimula ng tumulo ang mga luha ko. Grabe ang hikbi ko and I didn't bother to shut my mouth. Ni wala akong pakialam kung may makarinig sa 'kin. lyak lang ako ng iyak. When my phone vibrated again. It's Zia and Myr.

Nang babasahin ko na sana ang messages biglang bumukas ang pintuan ng cubicle.

Nakalimutan ko bang maglock?

Nakita ko ang isang lalaking bumungad sa pintuan. "Are you oka."

I screamed at the top of my lungs and instantly punched him in the face. "Aww-"Sa sobrang bigla ko ay nabitawan ko ang aking phone. Mabilis akong yumuko upang damputin ito habang namimilipit pa ang lalaki sa sakit.

"Aray-" hinaing ko ng magtama ang aming ulo. "What the fuc-" sigaw ng lalaki. Mabilis ko siyang itinulak palayo sa 'kin at agad akong tumakbo papalabas ng ladies room.

I was catching my breathe ng makalabas na 'ko sa CR. What was that? Ba't may lalaki dun? Confident talaga siyang pumasok sa ladies room ha! Maghintay ka lang at ipapadampot kita sa security. Aalis na sana ako ng nakita kong papasok ang dalawang lalaking estudyante sa CR.

"Where do you think you're going?" sarkastiko kong tanong.

Nag-tinginan sila ng kasama niya. "Ah.. lihi?" nagtatakang sabi nung isa.

"Really? Dito?"

"Sa men's room. San ba?" Iling niyang sabi habang tumatawa. "Gusto mo bang sumama?" Sabay turo niya sa signage ng men's room at pumasok na sila doon.

"Anong nangyari dun?"

"Ewan ko. Hayaan mo na--- Uy pare, okay ka lang?" rinig kong sabi nung isa.

Agad nanlaki ang mga mata ko. Men's room?! What the hell!

Mabilis akong umalis at naglakad patungong gym locker. I took a shower to get rid of this mess. Binuksan ko aking locker para kunin sana aking p.e uniform ng maalala kong pinagamit ko pala 'yun kay Viah last day.

For the love of God. Hindi rin naman pwedeng suotin ko ang karategi ko, I decided to just wear again my dirty uniform.

I decided not to attend my first class. Total sobrang late na din naman ako. Hihintayin ko nlng mag-bell para sa next period. When I remembered what happened awhile ago.

Pinokpok ko ang aking ulo. Ang tanga tanga mo Aiah. Ba't ba kasi hindi ko namalayang sa men's room ka pumasok?! Hindi ko din kasi masyadong madilat yung mata ko baka pumasok ang putik dito. Naka-contacts pa naman ako. Pero kahit na hindi 'yun excuse. Okay? Double check as always nga di ba?

I sighed. I punched the guy.

What to do? What to do?!

Para na akong baliw dito sa locker pabalik-balik ng lakad.

Is he a student here? No, I think? He wasn't wearing any uniform naman, right? A parent, a guardian? Pano 'pag nagreklamo 'yun? I know for sure namamaga na ang mukha nun. Sa lakas ba naman ng pagkakasuntok ko e. I shouldn't have learned karate. Defense mechanism ko na yata ang umatake agad. Lalong lalo pagdating sa mga lalaki.

Ugh! This is making me nuts.

I grab my bag to look for my phone. I'll text them na sa next subject na ako papasok. Where is that damn phone? Nang nakapa ko na 'to.

There you are- This is not my phone... Kaninong phone 'to? Ba't napunta to sa bag ko? Sa pagka-alala ko last kong nahawakan yun. kanina sa men's room. Oh no... No. No. No. No!

Maling phone ang napulot ko.

What's with this freakin' day!

When the bell ring agad akong pumasok ng classroom. Kailangan kong unahan ng pagpasok ang guro namin. Ayaw kong makita niyang ganito ang itsura ko. Hindi din naman kasi obvious ang mantsa sa uniform ko kapag naka-upo na. Nang makapasok na ako kay nag-sitinginan ang lahat ng kaklase ko sa 'kin. What do you expect? I looked like a walking rag.

What the hell happened to you?" Myr asked and arched a brow.

Agad ko namang nakitang tumakbo palapit sa 'min si Zia.

"Aiah?! Okay ka lang? May nangyari ba?" she said. And I can see the worries in their face.

I'm just so thankful to have them. Sapat na 'yung andyan sila para maging ok ako. But I won't let them carry my burdens. Basta ako lang. Wag na sila, ok lang. I cleared my throat and fake a smile. "Relax. Everything's fine. May nangyari lang. I'll just relax a bit. Okay?" I said, calmly as could.

Trying to look fine.

"But-" Myr was about to say something but she was cut off by Zia. "Okay Aiah. Pahinga ka muna dyan. Mukhang late din naman si Sir ngayon."

I smiled. "Thanks."

Agad akong umupo sa aking upuan. Si Myr naman na nasa likod ko na naka-upo ay tila di mapakali. I can feel she wants to ask me more. If it's not for Zia, baka nalunod na 'ko sa mga tanong niya.

I don't know. It's just this day was too tiring for me. I heavily sighed and stared outside the window beside me. Can this day could get any better?

Then I heard the door slides and everyone went back to their seats.

??