Chapter 6
1084 Words
The next morning, Gello and I was going to the Hotel. Napagpasyahan ko na gamitin ang presidential suite ng naturang Hotel which is not use for so long. Kahit si Daddy ay hindi naman ito ginagamit. Madalas ay pinapagamit niya sa mga malalapit na kaibigan kapag nagbabakasyon ang mga ito.
I had to move in there to start my work with Mark. Hindi ko hayaang mawala ang binuo ni daddy. If my dad is still alive he will smack my face for abandoned his wealth. He is cruel and reckless to people who against his will.
Bukod pa doon ay nais ko rin na makilala ng lubusan si Avery. Guessing her is not an option, I must take an action to know her as soon as possible as I could. I really felt flustered after all we cross path again.
Hindi ko makalimutan ang gabing magkasama kami. She had exquisite facial features, a petite figure, and curves in all the right places. The most beautiful woman I've ever seen in my entire life. We both drunk nang gabing iyon ngunit hindi ko makalimutan ang mukha niya at wala iyong pinagkaiba kay Avery.
At the moment of my silence inside the car, I almost knock my head on sudden stop. I was sitting behind the driver seat so I glance the rear mirror to see Gello.
"What's wrong Gello?"
Dinig ko ang malakas na pagbuga niya ng malakas na hininga. Napatingin naman ako sa labas at hinagilap kung mayroon bang nakaharang sa aming dadaanan. But both in front and back is clear, maliban sa sasakyan ng mga bodyguard ko na nakasunod sa amin. So I was confused his action.
"Gello!" I almost yelled at him nang hindi siya agad sumagot.
"Patay," mahinang tugon nito kaya akma kong bubuksan ang pintuan nang maisip na baka patay ang makina ng kotse
"Wait Ethan, ako na muna ang bumaba," agad na pigil nito sa akin.
Umayos ako sa pag-upo habang hinihintay si Gello. Malapit na kami sa hotel na kung aberya naman itong nasa daan.
A couple of minutes Gello open the door, I was shock when saw him carrying a little boy. Hindi ko na napigilan at bumaba na ako. Sumenyas na rin ako sa mga bodyguard na nasa likuran.
"What is this Gello? Nabangga mo ba yan?"
My mind was busy thinking of Avery, kaya hindi ko napansin ang pagpatakbo ni Gello.
"I'm not sure Ethan, basta nakita ko siya sa gilid ng daan ngunit bigla itong tumawid."
"What the heck is going on now! Get him in and bring to hospital!"
Hindi ko napigilan at napasigaw sa kanya. Bumalik sa alaala ko ang mga panahong naaksidente kami ni daddy. But now I wanted to save him right away rather than to loose the life of poor boy.
Hindi ko alam ang pakiramdam habang akay ang batang lalaki. Nagmadali akong bumaba sa kotse nang makarating kami sa pinakamalapit na hospital. Daig ko pa ang ama nito sa sobrang pag-aalala. I'm not yet a father either but I feel now how's the feeling of being a father. Malamang nag-aalala na ang mga magulang nito.
Sinalubong kami ng nurse sa naturang hospital. Tumulong naman ang mga bodyguard ko at si Gello sa pagtulak ng stretcher patungong emergency room.
Hindi ako mapalagay habang nakaupo sa lounge ng hospital. Hinihintay ko si Gello na nag-aabang ng resulta. Napaigtad ako nang tumunog ang cellphone ko, and that was Mark calling.
"Hey, aren't you coming today?" bungad na tanong nito.
"Ahm..." I cleared my throat thinking how to say it to him. Alam kong magugulat siya sa sasabihin ko. It's a big messed that I need to settle once the result come out.
"Yes... I... mean I will come but late. I have important matters to do first," tugon ko.
"Okay but can I know what exact time you will be here? You have unexpected visitors waiting for you," Mark spoke in a low tone.
Tila ba sinadya niyang hinaan ang boses. Napaisip ako kung sino ang bisita ko dahil wala pa naman akong appointment to anyone.
"Assist them will and let them know that I'm coming soon."
Nang maibaba ko ang tawag mula kay Mark panay ang tingin ko sa relos. Magtanghali na at nag-alala ako para sa bata at sa magulang nito. Tiyak na nabaliw na ang mga ito sa kakahanap.
Nakangiti na papalapit si Gello sa akin matapos ang mahigit isang oras. His smile indicating that everything is fine and I felt relieved afterwards.
"Thank God, he is fine now and the doctor said he can discharge right away. Wala namang galos o pilay ang bata at hindi ko siya nabangga. Ayon sa bata na nakausap ko nahilo daw siya at nagkataon na dumaan tayo," pahayag Gello na umupo sa harapan ko. At that moment para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. I know the feeling of losing someone.
"That's great!"
"I'm sorry Ethan, hindi ko sinadya na masira ang unang araw mo but I will be careful next time," paumanhin nito. Hindi naman niya kasalan dahil aksidente ang nangyari.
"Forget that, now send me to the office and find his biological parents. Give them assistance for our apology," utos ko.
"I will, but you can talk to him later and you know he is very smart and cute boy. His gorgeous dark brown eyes remind me something. It look like your father Claudio," ani Gello.
I chuckled, before I always wish to have brother or sister and now I'm wondering why I didn't ask my father when he was alive. I've been alone and lonely for being only son in my family and I can't continue my race for a reason.
"Maybe it's just similarities to my father but not related."
"Okay!"
Inabot ko sa kanya ang ito atm card para bayaran ang bill ng hospital.
"Settle everything so we can leave now," utos ko.
Nauna na ako aa sasakyan habang nakasunod sa akin ang tatlong bodyguard ko. Anim silang lahat kasama na si Gello at sumama ang dalawa para mayroong umakay sa bata.
Ilang sandali pa ay dumating na si Gello kasama ang bata. Hindi ko alam ang pakiramdam nang makaharap siya. Naroon na ang pangarap na magkaroon ng isang tulad niya..
He was cute and handsome boy at ang kanyang mga mata tila ba nagpapaalala sa akin na buhay si daddy sa kanyang pagkatao. Tama nga si Gello sa kanyang sinabi.
"Are you my daddy?"
I froze in that moment, he ask me for something impossible.
- Writer
